Bij toeval valt een confronterend evenement in onze familie samen met een soortgelijke situatie in het recente wereldnieuws. Dat laatste sloeg op de dood van Brigitte Bardot. Een Franse filmster die intussen 91 jaar oud was en wiens leven grofweg was op te splitsen in twee gedeelten. In het eerste deel was ze een knap uitziend en succesvol actrice, fotomodel en rolmodel, in het tweede een fanatiek dierenactiviste die niet zoals zoveel van die types in ons land achter de leer van Lenin en Stalin aan holde maar van haar hart geen moordkuil maakte als het ging over massaimmigratie en islam. Lief voor de dieren, van sommige mensen moest ze niks hebben. Anders dan veel van haar collegae actrices uit haar hoogtijperiode was ze daarbij niet meer bezig met uiterlijkheden of verzorging.
Ze verouderde snel, werd wat op zich zelf terug getrokken en moest niet veel meer hebben van de wereld om haar heen. Daar koos ze voor. In andere gevallen , zoals wij dat nu zelf meemaken zien we een soortgelijke ontwikkeling. Oud worden is leuk, echt heel oud zijn komt met gebreken. Dan dooft het vlammetje ook al adem je gewoon door en blijft het hart tikken. De aftakeling is confronterend. Nu zie ik dat zelf ook als ik in de ochtend de spiegel bekijk. Jeminee, de tijd staat niet stil zeg. Je mag dan wel denken dat je nog 18 bent, die kop van dat spiegelbeeld vertelt toch een ander verhaal. En ik kan dat niet verbeteren door make-up of een geblondeerd koppie. Injecties met botox zijn ook niets voor me, dus dat laten we ook maar weg.
Nee, dat ouder worden is of lijkt leuk, oud zijn vaak toch wat minder. En ik persoonlijk klaag niet want de eventuele gebreken zijn zo piepklein en onbelangrijk dat ik er niet eens over zal beginnen. Dat is bij anderen van onze generatie wel eens anders. Die zijn vaste klant bij de medische wereld, mankeren van alles en vaak ook grote dingen die mij doen huiveren. Daarbij verliezen ze dan ook vaak het zicht op de wereld, de interesse verdwijnt en als ze een boek lezen zijn ze aan het einde vergeten hoe dat ook al weer begon. Lijkt me niet fijn. Nou ja, zelf weer een jaartje wijzer gaan we vrolijk verder. Gaan de confrontatie met de verloedering van anderen volop aan. Houden ons zelf overeind en kijken uit naar de lente en de zomer. Er moet nog veel worden geregeld en gedaan, maar ook genoten. Wellicht dat dit ons overeind houdt. De wetenschap dat wie zich afsluit geen vrolijker mens wordt en dat je open stellen voor genoegens nog zorgt voor dat rare idee dat in dat verouderende lijf toch een geest huist die jong en jeugdig naar het leven kijkt. Enfin, ik lees de reacties wel. Van hen die geraniums kochten om de groei daarvan te volgen, of anderen die bezig zijn met de vakantie dit jaar, een nieuwe liefde, verhuizing of wat ook. Ik ben benieuwd… (Beelden: Internet)
Het is een vorm van beroepsdeformatie. Ik geef dat direct toe. Maar als je je leven lang gewerkt hebt in branches waar de klant centraal stond (staat) en jij als aanbieder van goederen of diensten moe(s)t zorgen dat jij jouw doelstellingen behaalt door vanuit dat klantgerichte denken rendement te verzorgen, valt het op dat nog steeds veel mensen kennelijk voor dat fenomeen zijn geroepen, maar slechts weinigen echt uitverkoren. Ze werken bij bedrijven die juist vanuit dat denken hun personeel zouden moeten screenen op geschiktheid. Maar het tegenovergestelde lijkt het geval. Een voorbeeld illustreert wellicht wat ik bedoel. Op de rand van zomer en winter knakte er iets in een van onze raambedekkers. Een mechaniekje, binnen in dat ding, vertoonde metaalmoeheid, het hele geval kon worden afgeschreven. De totale oude balk was twee meter breed, het betrokken raam qua bedekking asymmetrisch in twee delen opgesplitst. We moesten dus aan de vervanging. Nou, dat viel me niet mee. Niet doordat het spul wellicht niet leverbaar is hoor, nee, het zat hem meer in de wijze waarop je geholpen wordt (of niet) bij de diverse zaken die we bezochten. Bij sommige daarvan wordt je gewoon helemaal niet opgemerkt.
Lastig als blijkt dat ze jouw raambedekker niet hebben in de gewenste maat of kleur! Nee, men heeft wel iets anders. Maar dat was net niet de bedoeling. Bij goedkopere zaken (je wilt koste wat het kost slagen als je met een dergelijk pechgeval zit) is die servicegevoeligheid nog wat slechter dan bij de iets hoger gepositioneerde, maar de verschillen zijn minimaal. Na nog even nagedacht te hebben over een plan B, je moet kiezen of kabelen als blijkt dat Plan A toch een doodlopende weg is, besluiten we om dan maar twee balken van ieder 1.60mtr te kopen. Dan moest ik wel de hele boel qua ophanging ombouwen, maar dan werkt het tenminste weer. Ook dat viel nog niet zo mee. En ik moet zeggen, het was zeker niet met dank aan de medewerk(st)ers van die keten waar we uiteindelijk slaagden dat we onze keuze daar toch maar lieten vallen. Nee, je moest overal op zoek naar die mensen, ze kwamen soms steunend en klagend van hun werkplek (ze waren meestal ‘iets’ aan het uitpakken of neerzetten) en de kennis van zaken was matig tot slecht. Met dank aan de vestiging in Amstelveen waar we uiteindelijk deels slaagden, kregen we het voor elkaar dat in een Amsterdams filiaal een tweede balk werd gereserveerd.
En kon ik aan de slag. Het was net zo lastig als vooraf verwacht, maar daar konden die mensen in de winkels niets aan doen. Ik geef toe, het is klein ongemak in vergelijking met wat er zoal in de wereld speelt, maar toch. Werk je eenmaal in een winkel, doe dan je best om er een feestje van te maken. Dat helpt bij de verkoop, je dag verloopt er sneller door en klanten reageren domweg aardiger. Chagrijn, onwil, gebrek aan kennis, en (ik moet het toch stellen) geen benul van de Nederlandse taal soms, helpt niet bij het bereiken van persoonlijke of zakelijke doelstellingen. Daar mag best wat op getraind worden. Zoals men doet bij ketens als WoonXL. Daar krijg je antwoord, begeleiding en wil een verkoper er alles aan doen om je te helpen aan het gevraagde. Voor de rest zag ik alleen maar dat er nog veel werk is voor motivatietrainers en verkoopcoaches.
Hoe zou het leven er uit zien als je echt en compleet verstoken zou zijn van gevoelens voor anderen. Er bestaan echt mensen die zulk gedrag vertonen. Die alleen maar staccato rechtuit kunnen denken en doen en nooit bezig zijn met wat een ander beweegt. Die daarin ook geen enkele interesse hebben. Ik stel me dan vaak voor hoe die een relatie moeten krijgen en als dit dan alsnog lukt, ook nog wat onderhouden. Stel je eens een leven voor zonder die toch belangrijke emotie van de liefde. Je wordt verliefd, houdt van die ander, wilt die omarmen, vasthouden, verwennen. Als dat gevoel er niet is, verdwijnt toch veel waardevols uit je leven. Ook al zijn er genoeg studies die aantonen dat de liefde een tijdrovend verhaal is waar we als zakelijke mensen best zonder zouden kunnen. Nu is het niet zo dat je zonder interesse in de ander zou kunnen functioneren. Ook niet zakelijk. Een van mijn oude chefs leerde me het trucje om altijd te trachten je in te leven in de ander. Was dat een voetbalgek, vraag dan naar de laatste wedstrijd van die en die club waar hij vast verstand van had.
Hield hij van vissen, praat er over en neem af en toe eens een speciale dobber mee. Het werkte prima en ik wist en weet nog steeds veel over de levens van andere mensen, domweg omdat het me interesseert. Des te opvallender de lieden die dat soort gevoelens helemaal niet kennen en slechts kijken naar de eigen navel. Overigens zonder daaraan de conclusie te verbinden dat die navel wellicht leidt naar een gebied waar je beter naar kunt kijken. Neemt niet weg dat we allemaal wel eens tegen iemand aan zijn gelopen die jouw leven niet zag als interessant genoeg, jouw interesses ziet als er niet toe doend en jouw pijn(tjes) niet (h)erkent. Zijn lastige mensen om mee om te gaan. Je moet wel heel erg sterk in de schoenen staan om voor zo iemand zelf wel gevoelens te ontwikkelen.
Vriendschap en andere relaties gedijen bij tweezijdigheid. En voor de goede orde, of je al dan niet een actief leven leeft gebaseerd op seks en lust zegt niets over de inhoud van een relatie. Immers die gedijt bij dat samen beleven van de rest van je leven. Een beetje seks duurt van enkele minuten tot een paar uur. Dat andere vult de rest van je leven in. Overigens ben ik zelf niet zo van de overdreven aandacht voor de ander hoor…..het moet ook weer niet overdreven worden. Genoeg is genoeg…..maar het moet wel enigermate oprecht overkomen natuurlijk….
Altijdmijnmening 