Rokjesdag

Posted on 7 april 2015 by meninggever • Geplaatst in Erotisch • Getagd benen, billen, cultuur, geloof, Holland, jeans, jurken, man, opwaaien, Paradijs, rokjes, scheren, vertrutting, verzorging, vrouw • 7 reacties

Als het weer een beetje beter wordt, de temperaturen stijgen, komt die dag waarop vooral de jonge dames zich weer van hun mooiste kant laten zien dichterbij; Rokjesdag! Dan pas weet je dat de natuur onzichtbaar haar werk doet en het uitzicht aantrekkelijker wordt. Gek is dat. Het begrip rokjesdag stamt van Martin Bril, de veel te jong gestorven journalist en auteur die net als ik bijna opgewonden raakte als de dames de broeken thuis lieten, en eindelijk de benen weer eens lieten zien. Nu is het wel zo dat rokken meestal niet meer van de oersoort zijn of worden gebruikt zoals ze ooit waren bedoeld. Nee, laag over laag moet het zijn, dus onder die rokken worden nog steeds panty’s gedragen of een legging dan wel een maillot. Die benen moeten heel lang wachten om zich in het zonnetje te koesteren aan diens warmte. Vertrutting is nog steeds een heikel onderwerp.

Hele volksstammen hebben een gruwel aan die blote vrouwenbenen. Alsof dat het ultieme bewijs is voor het bestaan van een duivel of zo. Bedenk maar eens dat in bepaalde christelijke kringen een rok weliswaar is voorgeschreven, maar dan wel een die reikt tot op de enkels van de draagster. Alles wat daaronder verkeert is ongeschoren, enige opsmuk of verzorging is de ‘Heer’ een kwelling. Kletskoek natuurlijk. Maar ook bij de moslims is men afkerig van deze vorm van openbaarheid van ledematen. Tenminste als het vrouwen betreft. Nu ben ik nog wel gevoelig voor de argumenten van of rond het klimaat. Bij 15 graden kan het nog best fris zijn met blote benen, maar om bij 35 graden een vrouw te verplichten zich helemaal af te dekken is mij een brug te ver. Het past niet in onze cultuur.

Welk geloof of cultuur hier ook tegen is. Hollandse meiden en vrouwen moeten zich kunnen uiten op dit punt en het geeft ons mannen ook een duidelijk signaal; de lente is begonnen! Nu is er ook niets mis met een mooie dame in een strakke jeans hoor. Dat nog liever dan die lange rokken of jurken die alles verhullen. En dat lentegevoel moet je toch ergens vandaan halen. Als het daar om gaat geloof ik dus meteen in de scheppingsverhalen waarin Adam en Eva hun naaktheid niet verborgen, maar toonden. Niks mis mee. Maar die leefden ook niet in Nederland natuurlijk. Was hier veel te fris en dat wist die Schepper ook wel. Die koos voor de woestijnen van het Midden Oosten. In een oase was het paradijs. Naakt, omdat het zo hoorde. Het ging daar pas mis toen men ineens rokjesdagen kende. Want dat was het einde van alle moois en natuurlijks. Met dank aan die geloven en culturen die bang zijn voor het vrouwelijk schoon…..

Het einde van het rekbare leven…

Posted on 30 maart 2015 by meninggever • Geplaatst in Algemeen, Persoonlijk • Getagd Arts, collega's, dood, erfenis, familie, geloof, genen, herinnering, hoop, kinderen, Leeftijd, leven, liefde, man, nagedachtenis, overlijden, tranendal, treur, treurnis, vrienden, vrouw • 1 reactie

Een van de dingen waar wij mensen maar niet goed mee om weten te gaan is de dood. Nu is de ellende ook dat van alle mensen die ons voor gingen over de drempel van het tijdelijke naar het eeuwige, niemand is terug gekomen om even uit te leggen wat die dood nu precies voor ons allen in petto heeft. En dus gissen we er op los, koesteren ons in een of ander geloof dat het na de fysieke dood nog een tijdje door zal gaan ten bate van onze ziel of vrezen we dat einde omdat we dan niet meer onder dierbaren kunnen verkeren. Feit is dat heel veel mensen bezig zijn om die dood ver van ons te houden. We willen weliswaar allemaal oud worden, liefst in goede conditie en hopen dan op het 100-jarigenschap of nog wat verder, maar het moet wel leuk blijven. Mensen rekken lijf en geest zo ver mogelijk op en door de moderne wetenschap zijn we ook in staat om wat vroeger leidde tot het einde, nu via allerlei kunstgrepen uit te stellen. We bestrijden kwalen, geven onze genen wat extra kunstmest en andere stimulansen mee om langer door te gaan en weten nu al dat de volgende generaties moeiteloos naar de 100 jaar zullen gaan, mogelijk zelfs 120 jaar verder kunnen.

Bedenk daarbij maar eens dat aan het begin van de 20^e eeuw die gemiddelde leeftijd eerder bij 60-65 lag dan bij de huidige 78/80. Kortom, het leven is rekbaar, de dood komt uiteindelijk zelfs voor de oudste bewoners van deze aardkloot als een onafwendbare beslissing op ons af. Dan doen we ons best om dat voor hen die het treft zo goed en rustig mogelijk te laten verlopen en herdenken daarna hen die ons ontvallen. We trachten herinneringen vast te houden en ook via tastbare zaken te zorgen dat de overledenen recht wordt gedaan. Over tien jaar is die herinnering al aardig vervaagd vrees ik. Meestal gaat dit zo en na een paar decennia ben je als mens ook op dat punt verdwenen. Opgegaan in het stof van de vele miljarden mensen die ons voor gingen in die weg naar het einde.

Schilders, schrijvers en componisten maken nog wel eens kans herinnerd te worden, mits talentvol, en een enkele dictator ook nog wel. Maar de gemiddelde mens? Vrees van niet, ook al doen sommige nabestaanden van min of meer bekende mensen nog zo hun best om die nagedachtenis in leven te houden. Onlangs zag ik een programma over oude toneelspelers. Grote namen uit het verleden bleken bij hen nog te leven, maar bij een jonger publiek, de huidige 30-40-jarige waren die namen compleet onbekend. Opgegaan in het verleden, verdwenen in het grote niets. Net als geldt voor normale mensen. Wellicht dat er over 100 jaar weer eens over wordt nagedacht. Maar de kans daarop is klein. Je moet dus bij leven aan je eigen imago werken en dan genieten van alle loftuitingen die je passen. Want eenmaal over en uit is men je zo vergeten….

Vasthoudend

Posted on 26 maart 2015 by meninggever • Geplaatst in Algemeen • Getagd afkeer, deling, erotiek, familie, geld, getrouwd, Huis, huwelijk, inkomen, jong, kinderen, liefde, man, oud, relatie, scheiding, seks, sleur, spanning, steun, verliefd, verloofd, vertrouwen, vrouw • 1 reactie

Kijk, als je jong bent, gek op mekaar, niet zonder de ander kunt of wilt zijn, is het logisch dat je elkaar constant wilt vasthouden. Let maar eens op bij veel jongelui, die kunnen echt niet van mekaar afblijven. Je krijgt er pas bedenkingen bij als dat niet meer gebeurt. Is de relatie ontwikkeld en zijn er intussen kinderen uit voort gekomen is dat vasthouden kennelijk niet meer zo vanzelfsprekend. Ik zie genoeg paren om me heen als ik onderweg ben, waar dat niet meer plaatsvindt. Doet men het nog wel vertelt het wel iets over de band die men tot elkaar voelt. Noem het liefde, kan ook zijn je lekker voelen bij en met elkaar. Sommigen trekken dat heel ver door en lopen zelfs op hoge(re) leeftijd nog hand in hand te scharrelen. Logisch, want je hebt vaak op oudere leeftijd niet zo heel veel meer over dan elkaar. Het huwelijk is geconsumeerd, de spaarrekening gevuld, het huis afbetaald, de kinderen al lang uitgezworven over land of wereld. Dan heb je elkaar nodig, zoals yin en yang, zwart of wit. Het blijft me boeien als ik paren zie die zo door het leven gaan. Kijk, ook wij lopen na al die jaren nog wel hand in hand hoor.

Het geeft meestal een goed gevoel. Je bent vertrouwd met elkaar, ook al ben je het dan niet altijd met mekaar eens of je dan samen links- of rechtsaf zult slaan. Maar dat zijn kleine oprispingen in een verder toch redelijk gefundeerde relatie. In veel huwelijken of samenwonende relaties is dat momentje van vasthouden verdwenen. Kijk in winkelstraten maar eens vanaf een terrasje naar de mensen die voorbij komen. Je moet wel erg in de stemming zijn wil je van de oudere echtparen mogen verwachten dat ze elkaar nog koesteren kennelijk. De echte sjeu is er vanaf, al kan men dan toch nog vaak niet zonder mekaar verder. Los van de praktische kanten van een eventuele splitsing. Probeer dat maar eens voor mekaar te krijgen, en dan nog leuk verder te leven ook. Mensen met een enorme Midlifecrisis willen zich daar nog wel eens aan wagen, maar de kermis is meestal aardig fris als ze daar eenmaal in de draaimolen zitten.

Nee, dan kun je maar beter houden wat je hebt en er het beste van maken….. Maar ik chargeer enorm natuurlijk. In de meeste gevallen houdt men oprecht van elkaar, ook al lijkt dit soms naar buiten toe niet zo te zijn. En wordt op termijn het met elkaar kunnen praten en door een deur gaan belangrijker dan al het fysieke gedoe dat meer past bij de jongere generaties. ‘Kopkluiven’ noemde een oude bekende dat altijd, en hij stoorde zich er vaak aan. Van mij mag het allemaal hoor. Al ben ik dan meer voor die uitingen van vertrouwd zijn met elkaar, respect hebben voor elkaar en verder willen met de ander. Daarmee maak je pas een statement. Onlangs hoorde ik dat ene Kim Khardasian, iemand van grote name and fame in de VS, haar man elke week tot 15 daden van grote extase bewoog om zo te tonen dat ze van hem hield. Prachtig voor de man natuurlijk. Maar zouden ze ook samen hand in hand lopen als ze gaan winkelen? Ik denk het niet. En jij?

Hatishjoehaaaaa

Posted on 14 maart 2015 by meninggever • Geplaatst in Persoonlijk • Getagd besmetting, gedrag, hand, hoesten, hygiene, man, netheid, niezen, orde, overdracht, reinigen, Verkouden, vrouw, wassen, winkel, zakdoek • 1 reactie

Was een aardige vrouw die ik onlangs tegenkwam in een modewinkel waar ik even zat te wachten voor de pashokjes waarin vrouwlief was verdwenen met de potentiele aankopen van haar keuze op die dag. Nou ja, tegenkwam, ze liep me bijna voorbij. Maar omdat alles aan beschikbare hokjes bezet was bleef ze even vlakbij me staan met haar potentieel nieuwe jeansbroek en bijpassend shirt (of zo) over haar armen. Door die houding kon ze wat haar overkwam niet tegenhouden, ik snapte dat wel, maar toch…. Ze moest namelijk niezen, en dat werd een heel stevige. Zo een die oplucht, maar ook de neus van binnen reinigt. Tienduizenden bacteriën vlogen in het rond, want ze deed geen poging die neusinhoud tegen te houden. Kon ook niet, want haar handen vol, en geen kans meer om even naar de zakdoek te grijpen. Ik wenste haar met afgewend gezicht (bang voor een van die vliegende ziektekiemen) ‘gezondheid’ toe. Het bleek niet te helpen, er volgden nog twee enorme niesorgasmes die zijn met een opgelucht ‘he he’ afrondde. Als je daar de griep niet mee verspreidde dan niets. Ze verdween al snel in een van de pashokjes. Ik ging maar even naar buiten.

Je weet tegenwoordig maar nooit waarmee je aangestoken wordt. Een paar dagen later zat ik op mijn knieën bij een bak vol potentiele aanwinsten voor mijn minimuseum in een rommelwinkel. Een tweede verzamelaar wilde in dezelfde bak kijken, we deelden onze eventuele aanwinsten. Aardige vent, dus waarom niet. Kostte weinig en op een bak zo vol geladen mist men een, twee modellen niet. We spraken wat over de specialisaties en meer. Gewoon prietpraat. Tot ook hij ineens een niesbui kreeg. Hij bleek verkouden, had hij me vooraf niet gezegd en ik ontdekte ook geen echte neusklank bij het praten. Maar de klodders vlogen wel in het rond. Jemig de peemig, had ik dat?! Als door een adder gebeten stond ik op, en ging een half metertje opzij. Was voor hem het teken om nog een extra duik te nemen in de door mij los gelaten bak. Was dit strategie, kon hij een niesaanvaL gepland op een concurrent los laten? Al eerder schreef ik over het onhygiënische gedrag van veel mensen op dit punt. Geen zakdoek gebruiken, geen rekening houden met anderen, de handen niet wassen. Het is ook logisch dat we met zijn allen griep krijgen of andere besmettelijkheden aan elkaar doorgeven. Is weinig meer voor nodig dan maling hebben aan je medeburgers. Voorlopig blijf ik uit de buurt van verkouden exemplaren. Of zal ik een pakje papieren zakdoekjes meebrengen voor iedereen die zo’n aanval krijgt. Altijd beter dan zelf met een Japans monddoekje om door het leven te moeten. Toch?

Verpakt verlangen…

Posted on 10 maart 2015 by meninggever • Geplaatst in Verhalen • Getagd bevrediging, blikken, dik, drinken, dun, erotiek, eten, figuur, Leeftijd, liefde, man, seks, spanning, spieren, succes, timmerman, uitnodiging.., verlangen, vrouw • 2 reacties

Ze was zelf altijd aan de stevige kant geweest, niet dik of vet, maar ook nooit echt slank. Haar lijf was daarentegen sterk gebleken en taai. Ze had nooit veel mannen om zich heen kunnen verzamelen en de ware was haar deur altijd voorbij gereden. Al was het haar wel eens gegund geweest om de ‘liefde’ te consumeren. Maar ze wist ook dat een figuur van een fotomodel niet in haar kerstpakket had gezeten toen Onze Lieve Heer die uit had gedeeld. Haar gezicht was wel strak en mooi en ze wist inmiddels wel dat ze met haar huiselijke instelling een goede vrouw was voor een daarvoor gevoelige man. Ze had met hard werken en het nodige studeren haar eigen kostje aardig kunnen verdienen. Ze reed in een nette auto, had een leuke flat, alle spullen die een mens zich maar kon wensen en maakte trips naar oorden waar andere mensen alleen maar van konden dromen. Toch vond ze wel dat die echte liefde nog eens in haar nu best snel vorderende leven een plek zou moeten vinden. Ze kon er soms wakker van liggen, werd dan onrustig, bang voor het vorderen van haar leven zonder dat ze zou meemaken hoe het was met iemand die echt van haar kon houden om wie ze was.

Tot die dag dat er een timmerklusje aan haar huis moest worden gedaan en ‘hij’ binnenstapte. Een Noorman op oudere leeftijd, lang gekruld blond haar, een baardje van een paar dagen en breed in de schouders. Hij had helder blauwe ogen en een leuke lach. Terwijl hij aan het werk ging keek ze naar zijn spieren die zich soms spanden onder zijn T-shirt, ze zag zijn stevige handen, rook zijn geur. Ergens in haar binnenste knapte iets, liep een warme vloeistof door haar maag en buik, reageerde ze fysiek op zijn aanwezigheid. Tijdens het koffie drinken sprak ze met hem over koetjes en kalfjes. Hij had geen relatie, was gescheiden geraakt (‘Tja, het werk, ik sloofde te me te pletter voor wat extra dingen, maar zij vond dat ik thuis moest zijn bij de kinderen..’) en niet echt op zoek naar iets anders. Twee dagen later vroeg hij van alles en nog wat aan haar en bloosde ze bij de antwoorden die ze gaf. Hij keek haar aan en ze smolt. Vroeg zich af hoe ze hem zou moeten binden aan haar verlangens. En overwoog dat hij net zo zou zijn als alle andere mannen. In plaats van zich fysiek bloot te hoeven geven bedacht ze daarom dat hij vast wel eens lekker wilde eten. En ze bereidde een dinertje voor dat hen beiden aan tafel zou houden en hem wellicht de avond er na bij haar op de bank. Het plannetje lukte prima, maar hij maakte verder geen aanstalten om op haar warme blikken en uitnodigingen voor een warme kus in te gaan. In plaats daarvan pakte hij zijn spullen en bromde haar toe dat hij het heerlijk had gevonden, en vertrok. Zij bleef achter met de afwas en een ontevreden gevoel. Toen ze in de spiegel keek zag ze dat ze wellicht volgende keer iets anders aan moest trekken dan dat Roy Donders huispak. Kennelijk stond het haar toch niet goed genoeg en kwamen haar pluspunten en er net niet voldoende uit de verf. Zuchtend begon ze aan de afwas……

Eenzaam

Posted on 2 maart 2015 by meninggever • Geplaatst in Algemeen, Persoonlijk, Politiek • Getagd achterblijver, asociaal, D66, dood, familie, grootouder arm, kind, kleinkind, man, Mens, ouder, pijn, PvdA, relatie, rijk, stilte, thuis, verhaal, verjaardag, verlies, verwerking, verzorging, vriendschap, vrouw, VVD, ziekte • 4 reacties

Omdat ik een type mens ben dat al snel wat kakelt voel ik me zelden eenzaam. Maar komt ook omdat ik al vele jaren iemand aan de zijde heb met wie het praten tot Eredivisie-niveau is verheven. Zou ik dat niet hebben getroffen, was het leven wellicht anders verlopen. Ik kan me niet vinden in zwijgzaamheid, snap ook nooit dat je zo door het leven kunt gaan, maar goed, we zijn niet allemaal hetzelfde natuurlijk. Nu is eenzaamheid niet alleen voorbehouden aan het hebben van een al dan niet spreekzame of luistergrage partner. Kan ook zitten in jezelf. Ondanks een drukke omgeving en mensen die je wel zien zitten, toch een gevoel van eenzaamheid bezitten. Zo is het leven na de dood van een geliefde wellicht niet meteen eenzaam omdat je kinderen of vrienden hebt die er alles aan doen om je niet te laten vereenzamen, eenmaal thuis in bed is er niemand die tegen je aankruipt. Eenzaamheid is vaak ook een kwestie van gezien worden, van erkend zijn, van geliefd blijven. Wat je vaak ziet is dat mensen die een heftig verlies moeten verwerken in het begin nog wel de nodige aandacht krijgen, maar dat dit verlies of verdriet niet te lang moet duren.

Terwijl de verwerking van verlies bij de een veel langer duurt dan bij de ander en je iemand die lang aan je zijde verkeerde niet in een paar maanden bent vergeten. Integendeel zou ik denken. Bij verjaardagen van iemand die er niet meer is, blijft de herinnering, de lege stoel, de gemiste verhalen, de liefde wellicht. Lastig voor de achterblijvers. Als die er nog zijn. Naarmate je ouder wordt streep je steeds vaker namen door op de verjaardagkalender. Mensen vallen weg. Grootouders, ouders, broers, zussen, als je echt pech hebt kinderen. Dan moet je maar zien dat je doorgaat. Tot je in je uppie overblijft en in een of ander verzorgingshuis je laatste dagen slijt.In de hoop dat de asociale bestuurders van dit land jouw laatste woon- en leefplek niet wegbezuinigen. Want eenmaal oud en zorg behoeftig ben je min of meer een kostenpost geworden.

Zonder naasten of goede vrienden overgeleverd aan de haaien die rondzwemmen in de neoliberale of aprincipiele verzorgingsvijver van dit ooit zo sociale land. En dat maakt pas echt eenzaam. Zullen we in het kader van de participatiemaatschappij afspreken nu eens werk te maken van alle plannen om het de eenzamen onder ons eens wat leuker te maken? Hen op te zoeken die daaraan grote behoefte hebben. Of open te staan voor de behoeften van diegenen die we weliswaar goed menen te kennen, maar door onze eigen drukte of behoefte aan aandacht soms een beetje verwaarlozen? Namens hen allemaal hartelijk dank…..

Liefdesverklaringen

Posted on 14 februari 2015 by meninggever • Geplaatst in Persoonlijk • Getagd erotiek, hetero, homo, kaartje, lesbisch, liefde, man, partner, samenleven, seks, sleur, trouwen, Valentijnsdag, verklaring, verlangen, verwachting, vrouw, warmte, zoeken • 1 reactie

Hele boeken zijn er mee vol geschreven, films over gemaakt die als je ze op een stapel zou leggen in dvd-vorm vermoedelijk van de Aarde tot de Maan zouden reiken. De liefde! Een ongekende menselijke emotie die ons als individu kan laten smelten of omvormen tot een reddeloos verloren mens zonder richting als die liefde niet wordt beantwoord. Liefde is een vreemd fenomeen. Vraag er naar en je krijgt weliswaar vergelijkbare maar ook enorm verschillende antwoorden. De een zwijmelt bij alles wat de ander betreft die in het blikveld van de adoratie past. Anderen nemen het gevoel als iets wat bij het leven hoort en koesteren de dagen dat die liefde ook geconsumeerd kan worden. Afstand doet de liefde groeien, al is ook dat niet in alle gevallen zo. Ik kan me best verbazen over die lieden die bijna in elkaar willen kruipen als ze mekaar zien. Niet om de seks of zo, maar gewoon dat warme gevoel.

Het maatjes zijn, het samen tegen de wereld principe. Liefde maakt je sterk, gezonder ook. Daar zijn veel geleerden het over eens. Maar het kan ook ziek maken als je doorslaat in die gevoelens en het idee hebt niet zonder de ander te kunnen in je leven. En in die literatuur kom je voldoende voorbeelden tegen van het een of het ander. Er zijn heel wat (zelf)moorden gepleegd omwille van de liefde. En dan heb ik het niet eens om de onbeantwoorde soort. Opvallend is dat mensen soms ook hun liefde goed weten te verdelen. Vooral vrouwen zijn daar meesters in, maar die kunnen natuurlijk multitasken. Schenk ze een reeks kinderen en ze verdelen hun liefde keurig netjes in porties over al die nakomelingen. Maar ze laten dan ook nog wat over voor hun man (of vrouw) met wie ze die kinderen kregen. Veel vrouwen houden ook van romantiek. Ze zijn niet van het rechttoe-rechtaan principe, al zijn ook daar wel weer uitzonderingen op. Ze willen vooral aandacht, erkenning voor hun bestaan, dat wij ‘mannen’ ze ook zien als die wezens die ze zijn. Liefst elke dag, en dan ook nog in de meest fraaie bewoordingen.

Wim Sonneveld stelde in zijn leuke conference anno 1967 al; ‘mijn vrouw is een mooi boek, maar ik heb het al uit..’. De sleur nam de plaats in van die alles verzengende liefde, tijd voor iets anders. Maar die sleur houdt je dan wel bij elkaar. Onlangs las ik ergens dat er in bepaalde landen en ook delen van ons land een groot vrouwenoverschot dreigt. Ik zie oplossingen voor de toekomst. Want wij mannen kunnen best houden van meerdere partners hoor…. En wat nu nog niet kan of mag over een jaar of tien wellicht als normaal gedrag. De wereld is in beweging, ook op dat punt. En…o ja, het is vandaag Valentijnsdag. Niet dat ik dat echt bewust vier hoor, de kaarten van stille bewonderaarsters vallen hier al jaren niet meer op de mat. En eerlijk gezegd, ik stuur ze zelf ook niet weg. Niet omdat ik zelf niet van anderen kan houden, integendeel zelfs, maar om slapende honden wakker te maken is ook zoiets. Dus…..mijn statement voor vandaag; ik houd van jullie allemaal die het zich aantrekken en er iets mee kunnen. En tegen hen om wie het echt gaat zeg ik het wel op het geeigende Valentijnse moment. Als het echt nodig is. Ook dat is liefdevol toch??

Negerend gesmak…

Posted on 6 februari 2015 by meninggever • Geplaatst in Culinair • Getagd bestek, boeren, consumeren, drinken, eten, geluid, horeca, huwelijk, man, negeren, observatie, praten, smakken, vervelen, vrouw • 2 reacties

Het komt wel eens voor dat ik meer inspiratie krijg in de horecagelegenheden waar we komen dan op andere momenten. Zo zaten we onlangs in de Flevopolder in een regionaal bekend bedrijf waar men voor koffie/thee en lekkere hapjes een leuke hoek had ingericht. We vonden al snel een tafel met uitzicht, een van de voorwaarden die ik stel als we ergens gaan zitten. Ik moet kunnen rondkijken en zien wat er zoal aan (on)menselijks te zien valt. Terwijl vrouwlief de bestelling plaatste om ons inwendige te verwennen, keek ik naar de mensen om me heen. Meteen viel me een ouder stel op dat een tafeltje verderop zat. Niet alleen door het uiterlijk van de mensen zelf, ook door het gedrag van beiden. De combi was zo leuk. Een zware wat hoekige vrouw met een overgewicht van minstens 50kilo zat aan een enorme salade met vlees, frisdrankje er bij en at dat met smaak op. Dat was te zien maar ook te horen. Ze at met veel geluid, smakte en likte af en toe aan haar mes. Bootwerkersgedrag en dan door een vrouw. Het moest niet erger worden. De man was ongeveer de helft smaller dan zij, kleiner ook en keek verveeld in de rondte.

Ze spraken geen woord met elkaar, slechts het geluid van haar consumeren zorgde voor bevestiging van hun aanwezigheid. Ik kon er niets aan doen dat ik af en toe naar de vrouw keek. Bot gezicht, zat geen schoonheid in, slechts bezig met haar eigen ding en de man in alles volkomen negerend. En die man deed net of hij er niet bij hoorde. Ik fantaseerde me direct een leven zoals zich dit moest hebben afgespeeld voor zij zo was geworden. Of zat dit er altijd al in en was hij daarop gevallen? Wat een wonderlijk stel. Toen ze wegliepen na de maaltijd lieten ze hun vuile borden en bestek op tafel staan. De bordjes om de boel even in de afvalrekken te plaatsen negeerden ze compleet. De man liep een meter of tien voor haar, zij waggelde achter hem aan. Veegde met haar mouw nog even langs haar mond. En ik? Ik rilde een beetje….En hiel de conversatie aan onze tafel gewoon gaande. Maar dat is voor ons na al die jaren geen enkel probleem. Omdat we mekaar nog veel te vertellen hebben. Zelfs na al die jaren…….

Versieren is een kunst?

Posted on 4 februari 2015 by meninggever • Geplaatst in Cultureel • Getagd bed, cadeau, drinken, erotiek, eten, geld, huwelijk, investeren, kroeg, leiden, luisteren, man, nacht, praten, seks, tijd, verkopen, verleiden, versieren, vrouw • 3 reacties

Toen we een plekje hadden gevonden in ons geliefde mini-restaurantje op die plek in het bos waar mensen van alle gezindten of herkomst samenkomen om even te wandelen, de hond te laten rennen of bijvoorbeeld te trimmen, zag ik meteen de scene die zich in de hoek van dit horecatentje afspeelde. Een wat middelbare kale meneer die met zijn niet onsoortige vrouwelijk gezelschap zo klein mogelijk probeerde te maken en niet met zijn handen van haar kon afblijven. Hij praatte veel en luisterde naar haar met bovengemiddelde aandacht. Versieren volgens het handboek soldaat! En ik kon het vanuit mijn comfortabele stoel met een lekker bak hete thee voor me en een nog wat hetere tosti goed volgen allemaal. Dat versieren is voor veel mensen iets wat ze niet in de genen hebben zitten. Er zijn geen echte opleidingen voor en omdat we als mensen vaak snel kiezen voor ‘die ene’ raken we de opgedane ervaring al snel kwijt. Mannen moesten die kennis eigenlijk gewoon bijhouden zoals ze doen bij andere concrete vakken of vaardigheden. Kom je dan in een situatie waarin dat oude ‘vak’ weer nodig blijkt, kan zijn omdat mensen een nieuwe partner zoeken of wellicht omdat ze ondeugend genoeg zijn om een soort bijvangst te overwegen, is het handig om dat verleiden en/of versieren toch weer eens af te stoffen.

Over en weer is die kunst van het verleiden belangrijk omdat je dan toch alles moet doen jezelf te kunnen verkopen. Ik hoef maar naar een Tv-programma te kijken als ‘Boer zoekt vrouw’ en ik zie dat voor veel mensen dat verleiden nauwelijks behoort tot de fundamentele kennis of ervaring. Sommigen klappen compleet dicht, ze kunnen niet praten, luisteren al helemaal niet, en een potentiele partner wordt sowieso nauwelijks aangekeken. Niets zo leuk als een leuke partner diep in de ogen te kijken toch? Sommigen weten niet eens welke kleur ogen hun al dan niet beoogde partner eigenlijk heeft. Hoe wil je dan ooit zijn/haar ziel bereiken? Kortom, versieren en verleiden is een kunst. Het behoort bij het menszijn, en als je wilt weten hoe dat werkt moet je af en toe maar eens om je heen kijken. Sommigen hebben het in hun wezen zitten als lachen of huilen. De man waar ik naar keek was een grootmeester. Het doel heiligde de middelen. En toen zij samen weg liepen na afloop van hun zitsessie legde hij voorzichtig zijn arm om haar slanke middel. Het leek gelukt te zijn en hij was op weg om zijn prijs op te halen….

Mannen staan en vrouwen zitten..

Posted on 2 februari 2015 by meninggever • Geplaatst in Algemeen, Cultureel • Getagd afkeer, droog, Duitsland, gedrag, man, nat, opvoeding, rechtbank, schoonmaak, sex, slingeren, spetteren, swaffelen, toilet, urinoir, vrouw, wc, zaak • 4 reacties

Terwijl de wereld lijdt onder allerlei vormen van bedreigingen door nationalisten of extremisten is er nog een extra oorlog aan de gang. Maar die beperkt zich wat meer tot de plekken waar weinigen graag een blik van een ander toestaan of op prijs stellen. Het toilet. Per definitie het domein van ieder individueel mens om zich even terug te trekken om dat te doen wat een lichaam nu eenmaal regelmatig moet; ontlasten! Of dat nu gaat om het ene of het andere uitwerpsel of vocht, zonder dat ga je domweg dood. Kortom, het is nog steeds een van de taboes die ons mensen bezig kunnen houden. Zo zeer zelfs dat er tussen mannen en vrouwen een machtsstrijd aan de gang is geraakt die gaat om de positie van de man tijdens het plassen. Mannen schijnen hun regenwormen niet zodanig te kunnen richten op normale toiletten dat ze spettervrij hun water laten lopen. En dus worden vrouwen, die in 80% van de gevallen deze ruimten moeten schoonmaken, chagrijnig.

Waarom richten die lui niet gewoon in de pot en niet er naast? Dat zit hem natuurlijk in veel fysieke zaken, mannen kunnen dat best uitleggen, maar ga dat maar eens doen in gezelschap…. Vrouwen hebben nu zelf de oplossing bedacht. Zitten die lui! Net als zij, gewoon op de pot plaatsnemen en het water over Gods akkers laten lopen. Niks staan. Nu zijn mannen in de afgelopen decennia steeds meer op hun vrouwen gaan lijken en sommigen delen zelfs het ondergoed (David Beckham). Niks op tegen allemaal en een man die kan koken is ook op zijn toekomst voorbereid, maar dat zitten blijkt enkele macho’s toch te veel van het goede. En die spanden een rechtszaak aan voor een Duitse rechter. En die oordeelde op zijn beurt dat het gebod ‘Gij dient te gaan zitten als ge gaat plassen’ van de steen van Mozes moet worden verwijderd. Niks zitten, staan! Ik zie er van komen dat binnenkort de dames opnieuw naar de rechter afreizen en een schoonmaakgebod eisen. Mannen moeten dan hun eigen vloertje maar schoonmaken en de spetters verwijderen.

Of zou het helpen om het vergrootglas dat mannen per definitie ophebben eens af te laten zetten? Een lastig dilemma. Maar mannen en vrouwen zijn op dit punt dus nog ver van elkaar verwijderd. Ben benieuwd wanneer er een of andere tuttenbel van de VN deze kant op komt om te wijzen op het discriminerende karakter van dat staand plassen door mannen. En meteen een schadevergoeding vraagt voor alle slachtoffers van die vieze vloeren door de jaren heen. Want dat is ook een vorm van slavernij…..toch?

	meninggever op Tramboek…
	meninggever op Tramboek…
	rietepietz op Tramboek…
	bertjens op Tramboek…
	meninggever op Tramboek…

Altijdmijnmening

Waar mijn persoonlijke mening wordt geventileerd…Alle teksten en beelden vallen onder mijn persoonlijk copyright en mogen nooit worden benut, gekopieerd of gebruikt door derden zonder mijn specifieke toestemming. Ook de gebruikte afbeeldingen vallen (mits anders vermeld) onder deze standaardregel.

Tagarchief: man