Mensentrouw en loyaliteit…

Had ik het in mijn vorige blogverhaal nog over de vermeende en soms geschonden trouw van een hond. Wij mensen kunnen er ook wat van. Wij doen ons best trouw te zijn aan onze partners, familie, vrienden. Soms gaat dat dan ten koste van de eigen persoonlijkheid. We leveren onszelf soms (deels)in om het de anderen naar de zin te maken. Het waarom hult zich vaak in raadselen. Immers, je bent wie of wat je bent en meekleuren met de rest is vaak een letterlijk ziekmakende eigenschap. Je gaat er uiteindelijk onder door. Ik heb heel wat relaties gezien waarin de ene partner zich opofferde voor de ander zonder er al te veel voor terug te krijgen. Vrouwen vaker dan mannen. Wellicht zit hem dat in de economische afhankelijkheid of zo. Maar moet je dodelijke saaiheid, drankzucht, speelverslaving of nog erger, geestelijke of fysieke mishandeling blijven accepteren ten koste van jouw eigen persoonlijkheid?!

Trouw? Vast en zeker. Liefde? Wellicht! Maar goed voor de geest en het fysiek kan het niet zijn. Nu snap ik wel dat het leven niet altijd rozengeur en maneschijn is maar je kunt ook in sleur sterven. Of de relatie zelf zien doodgaan. Bij vriendschappen zie je nog wel eens hetzelfde. Eenzijdigheid is een oorzaak van veel gedoe. Eisen gesteld krijgen, wensen en verlangens, en daar vrijwel niets tegenover mogen stellen. Omdat anders de vriendschap wordt verbroken. Het zal sommigen bekend voorkomen. En toch accepteren veel mensen dit soort relaties. Ze omarmen die lui alsof ze van het koninklijk huis zijn. Noem het een vorm van hondentrouw. Maar wellicht moet je net als dat hondje uit het vorige verhaal wel aan je stutten trekken en gewoon bedenken dat het soms beter is korte dan lange pijn te lijden. Maar durven we dat?

De meeste mensen niet. Die laten het soms jaren lang voortduren. Tegen beter weten in vaak. Ik ken uit mijn verleden voorbeelden zat. Maar ook voorbeelden van levenspartners die ogenschijnlijk alleen maar bij elkaar waren om de ander het leven zuur te maken! Ga dan scheiden!! Trek je eigen plan en stop er mee. Zeker als de kinderen op enige leeftijd zijn is er geen reden om liefdeloos naast elkaar voort te leven. Alleen ben je dan wellicht veel beter af. Maar toch blijft men trouw als een hond voortgaan en verwijt de pot de ketel constant dat die zwart ziet. Wat bindt je dan nog? Als alles wat leuk is voor een mens uit je leven is verdwenen? Het zal die hondentrouw zijn. Loyaliteit naar de ander, het gevoel dat die ander fysiek of geestelijk in de kreukels zit en niet alleen verder zou kunnen, de financiële situatie of gewoon om de buren? Neem van mij aan dat die toch wel iets te roddelen hebben of dat anders wel zullen zoeken. Niets zo leuk als het leed van de ander.  En wie dat niet gelooft moet maar eens opletten als je ergens heen gaat. Altijd mensen die van achter hun gordijntjes zien wat je zoal doet en wellicht zelfs bijhouden met wie en hoe lang. Beter een naaste buur dan een verre vriend? En gee geleuf da?

Stilte…

Wie mij kent of wel eens heeft meegemaakt weet dat ik een kwekker kan zijn. Komt door mijn behoefte gehoord te worden. Zeker! Maar ook omdat ik nu eenmaal dat talent heb meegekregen van de Schepper of mijn natuurlijke verwekkers. Verhalenverteller, observator, verkoper, mens met vele interesses en uiteraard ook een (stevige)mening. Ik kan me dus niet voorstellen dat je in een situatie terecht komt waarin ik zelf zou zwijgen. En dan niet even uit respect voor mede-aanwezigen, maar langdurig, als onderdeel van het sleurvolle leven. Kijk, af en toe even een momentje van rust is niet erg, soms goed voor de relatie met partner, collega, familie of vrienden. Vooral als er een situatie van onmin is ontstaan, maar als zelfbenoemde kletsmajoor kan ik dat toch niet goed volhouden. Veel minder goed in ieder geval dan een familielid van mij die bij dit soort conflicten in staat bleek zijn toenmalige partner drie weken communicatief op water en brood te zetten. Dat is ondenkbaar voor mij.

Toch observeer ik vaak hoe vooral stellen die al een paar jaar samen zijn, de sleet er aardig in hebben zitten. Die niet meer delen, praten, of desnoods discussieren. Waar stilte aan tafel gewoon is en het grootste genoegen vermoedelijk bestaat uit het borreltje bij de TV van de zaterdagavond. Stilte, niks meer te zeggen, en dat elke dag weer. Geen belangstelling voor het welzijn van de ander, nooit eens een blik, knipoog of aai. Want ook dat kan net als een knuffel aardig bemoedigend werken. Maar vooral dat ontbreken van het gesprek lijkt mij fnuikend. Gezellig bij vrienden en dan zwijgend naar elkaar kijken….. Zie je het voor je? Nou, waarom komt dat tussen partners binnen een relatie of huwelijk dan zo vaak voor? Is dat de compleet ingesleten sleur? Zie je de ander dan niet meer als serieus te nemen menstype? Dan heb ik maar een enkel advies; ga scheiden! Ga uit elkaar en zoek iets waar je gelukkiger van wordt.

Zelfs na tientallen jaren is biljarten in de kroeg wellicht nog leuker dan een ingeslapen relatie zonder woorden. En dan snap ik heus wel dat de vonken er nu ook niet meteen altijd van af hoeven te vliegen, maar een beetje vuur is best leuk toch? Wellicht zie ik bij toeval altijd die stille mensen. Vooral in gelegenheden waar je even koffie kunt drinken, al dan niet met iets lekkers er bij, en waar meer paren hetzelfde doen, valt me dit stilzwijgende fenomeen op. Men kijkt elkaar niet aan, zegt niets, drinkt in stilzwijgen het bestelde en kauwt machinaal op de evt. bestelde hapjes. Waarom ga je dan naar binnen denk ik wel eens. Dat je niet de hele dag hoeft te kwekken snap ik ook wel (niet voor mijzelf maar voor anderen..), maar die stilte omlijst vaak meer passiviteit. Zoals het gebrek aan aandacht voor die ander, geen ridderlijke acties, denk aan het in de jas helpen of de stoel opzij of naar achteren schuiven en ga zo maar door. Het zit in sommige mensen, ik weet het, maar ik kan er niet tegen. Wie met pek omgaat wordt er mee besmet. Dus kwekken wij in onze langjarige relatie heel wat af. We zien allebei van alles wat de moeite waard is en ook werk of hobby kan inspiratie genoeg geven voor aardige gesprekken. We mijden de politiek, geloof als het even kan, en nog zo wat zaken die zouden kunnen leiden tot een vonkenregen. Maar verder? Geen gezwijg in huize Meninggever. Je heet nu eenmaal zo, of niet….En hoe zit dat bij jullie lieve lezers? Stilzwijgend of toch nog vokaal actief?

Dubbele moraal…

computer-frustrationEr is een dubbele moraal aanwezig in onze maatschappij. Zeker in bepaalde kringen wordt het steeds opvallender dat men daar over bepaalde zaken niet wil praten, maar als het gaat om andere direct op de achterste benen staat. Voorbeelden? Nou, laten we het eens over de zo gevierde (..) participatiemaatschappij hebben. Die zorgt er voor dat ouderen geen kans meer maken op een plekje in een verzorgingshuis maar gewoon in een tuinhuisje bij kinderen of kleinkinderen hun laatste levensjaren moeten doorbrengen. De thuiszorg weg bezuinigd, de zorgkosten intussen stijgend tot een krankzinnig hoogtepunt. Of het feit dat een hele generatie langzaam aan niet aan de werkende bak kan komen. Meer dan 600.000 mensen aan de kant. Ondanks alle goede bedoelingen, mooie woorden en schitterende plannen. De voedselbanken hebben het drukker dan ooit en moeten hun schaarse voorraden aan steeds meer mensen uitdelen. Mind You, dit is Nederland anno 2015, niet Albanie in de tijd van de grote anarchie.

Drie koningen modellen Resin metaal en katoenHet neoliberale en asocialistische denken van de huidige politiek is daar verantwoordelijk voor. En, ondanks diverse draaien om de oren van de kiezers, blijven de regeringspartijen in het zadel met dank aan de principeloze gedoogpartijen. Opvallend is dat juist in die kringen alle alarmbellen gaan rinkelen als je ook maar iets zegt ten laste van de ongekende vluchtelingenstromen die onze kant op lijken te komen. Of als je pleit voor een verbod op alle uitingen van geloof die in strijd zijn met de mensenrechten, vrouwenemancipatie of gelijke behandeling van homoseksuelen. Dan steigert men en gaat vierkant achter zowel de nieuwkomer als diens vaak archaische ideeen staan. Ik snap daar niks van en heb al schier eindeloze discussies over deze onderwerpen gevoerd. Het asociale kabinet van nu heeft ons allemaal al zo’n 40 miljard euro laten bijdragen via lastenverhogingen en zgn. bezuinigingen. Ouderen moeten nu doorwerken tot ze niet meer kunnen, de WW is een schijntje geworden, bijstand mag alleen worden verstrekt als de Nederlander in kwestie van de honger dreigt om te komen.

Armoede - 1 - slipHuiseigenaren zijn er door het gedoogbeleid t.a.v. de aftrek van hypotheekrente gemiddeld (..) 50 mille op achteruit gegaan en honderdduizenden huizenbezitters zijn met hun financiering ‘onder water’ terecht gekomen. Het maakt voor de gedogers niet uit. ‘Dat zijn immers allemaal rijke Nederlanders, in welvaart levende oudjes’, maar als je aan de gelukzoeker of gezinshereniger komt krijg je de wind van voren. Een kwestie van een zeer dubbele moraal. Horen, zien en zwijgen, het is en blijft in die zgn. progressieve kringen schering en inslag. En zelfs als je met bijna socialistische volharding pleit voor meer werk, meer huizen, meer rechten voor hen die nu verdrukt lijken te raken, wordt je overspoeld met argumenten waarom we ons toch vooral naar buiten moeten richten en niet naar binnen. Opmerkelijk, als je bedenkt dat al die nieuwkomers van welke oorsprong ook, over het algemeen via uitkering en subsidie moeten worden opgevangen en dat het geld daarvoor uit de algemene middelen moet gaan komen. En rara wie dat geld moet gaan opbrengen. Juist ja, de burgerij van Nederland. En die dienen dit kennelijk te doen zonder iets te vragen of kritisch te doen. Want dan ben je voor je het weet racist, fascist of nationalist. Het blijft opmerkelijk. En dan heeft men in die kringen ook nog eens stevige (gespeelde) verwondering over het relatief grote aandeel kiezers dat wegloopt bij de oudere bekende politieke stromingen. Het zijn en blijven aapjes. Met de handjes voor de ogen, oren en mond. Behalve als het ze al dan niet uitkomt…

Eenzijdig gelijk…

(FILES) An undated file picture shows AlAls Meninggever ben ik me zeer bewust van het feit dat die van mij er voor veel anderen in de wereld eigenlijk weinig toe doet. Behalve in een leuke discussie wellicht. Dat mening geven stamt al uit een tijd dat ik me (zeer terecht) ergerde aan lieden die van alles en nog wat mochten roeptoeteren in de ook toen al door zgn.links gedomineerde media. Mensen die boven Zwanenburg vliegtuigen in gevaar brachten met hun mallotige acties en dan later bijvoorbeeld helemaal niet bleken te wonen in het door ‘lawaaiterreur’ geteisterde gebieden. Het samen met wat vrienden en collega’s opzetten van een Stichting die opkwam voor de belangen van de luchtvaart (indertijd 200.000 banen) en een daarvoor uitgeven van een maandelijks magazine hielpen om een tegenstem te geven die ergens over ging. Wie schreeuwt moet ook van het tegendeel te overtuigen zijn was en is mijn stelling. In feite is dat niets veranderd allemaal en vormt het een van de redenen dat ik ooit begon met bloggen. Mijn mening over bepaalde zaken die met geloof, politiek of bestuur te maken hebben wijkt vaak wat af van het normaal gebruikelijke. Ik ben meer van het feitenverhaal, geschiedenis, kennis en niet van het zo maar wat roepen. Daarbij tracht ik feilloos bloot te leggen welke stromingen in dit land aan de publicitaire touwtjes lijken te trekken. Sociale media bleken daarbij een extra goede uitlaatklep. En ik ga de discussie daarbij bepaald niet uit de weg.

18-0443595953T Kom me niet aan met flauwekul of emotionele argumenten. Want daar is altijd wel een mening tegenover te stellen. Natuurlijk vind ik de vele doden in Palestijns gebied vreselijk, maar het eenzijdige gehuil van de wolven in het politieke bos tegen het optreden van Israel onderschrijf ik niet als een roep uit de natuur. Het is vaak georkestreerd, wie de media bezit heeft de macht in handen. Bedenk maar eens dat in Rusland de massa gelooft dat vlucht MH17 door de Oekrainers uit de lucht is geschoten en de NAVO de raketten al klaar heeft staan om hun grote land te vernietigen. In Turkije heerst een dictator over een volk dat heel lang over elkaar heen buitelde binnen een mooie democratie waarbij het geloof nauwelijks een rol speelde. Nu wel en dat leidt er toe dat demonstranten moeten vrezen voor hun leven en de media zijn uitgeschakeld. Niemand die zich er druk over maakt in ons land, al helemaal de wel voor de Palestijnen demonstrerende oude en nieuwe Nederlanders. Terreurgroepen houden huis in Tunesie, Lybie, Syrie, Irak. Aangestuurd door haatzaaiers met maar een agenda, vestiging van een barbaarse staat vol ellende voor vrouwen, homo’s en anders denkenden.

Dictator Geen enkele demonstratie, niet eens een protest! Al sputtert de in Oekraine sterk opererende Minister Timmermans voor de vorm dan wat tegen, het ligt kennelijk te gevoelig om dit soort terreur bespreekbaar te maken. Geloof ligt hier gevoelig en je roept al snel aanslagen over je af. Mag ik dan af en toe even vertellen dat ik tegen eenzijdigheid ben mensen. En dat ik de discussie graag aan ga met hen die kennelijk menen dat raketten die vanuit Gaza op Israel werden en worden afgeschoten vol zitten met witte duiven? Het doet er wellicht weinig toe, maar ik kan het niet laten. En dus blijft mijn mening overeind, of je het er nu mee eens bent of niet. Maar, ik ben ook gek op de discussie….mits je natuurlijk van te voren ook even kijkt naar oorzaak en gevolg, geschiedenis en geopolitieke verbanden. En daarnaast lees je hier natuurlijk mijn andere flauwekul. Want echt heel serieus neem ik mij zelf ook niet hoor….die leeftijd hebben we wel gehad…

Rascisme of realisme?

OLYMPUS DIGITAL CAMERATerwijl ik dit schrijf vecht Guido van Woerkom voor zijn aan een draadje hangende mogelijke benoeming tot ons aller Ombudsman. Hij moet vechten omdat hij kennelijk (ik kan het me persoonlijk niet herinneren) ooit iets heeft gezegd over ‘Marokkaanse taxi-chauffeurs’ in relatie tot het veilig vervoer van zijn echtgenote. En dat wordt je in bepaalde politieke kringen meteen nagedragen. Je mag hier de homo’s beledigen, vrouwen achterstellen, oudjes verwaarlozen, armen armer maken, rijken rijker, maar je mag niets zeggen dat de Marokkaanse medemens wellicht beledigt. En toch valt er wel iets af te dingen op die instelling. Immers, in de afgelopen decennia is wel gebleken dat juist deze groep immigranten nog wel eens voor de nodige narigheid wil zorgen. Ook al heb ook ik zelf  heel wat lieden uit juist die groep meegemaakt waarmee het goed toeven was en die zich helemaal hadden aangepast aan de Nederlandse normen en waarden, zulks met behoud van hun eigen identiteit. Zoals Canadese Nederlanders die daar overzee al 50 jaar wonen en nog steeds klompen aan de wand hangen of stroopwafels uit het thuisland laten overvliegen. Gelukkig is het beeld van de Marokkaanse medemens dus niet alleen maar zwart of wit.

OLYMPUS DIGITAL CAMERAAnders dan je bij de verschillende groepen mensen ziet die ons land door de eeuwen heen tot hun nieuwe woonland verkozen, blijven hele groepen Marokkanen dingen doen die niet passen bij die zelfde gastsamenleving. Onlangs werd de noodklok geluid over de steeds zwaardere criminaliteit die juist deze groep in de greep heeft. Zoals de Latino’s vermoedelijk in de VS een stuk van de onderwereld beheersen. Alleen benoemt men het probleem daar in de VS toch wat eerder en pakt e.e.a. aan. De wurggreep die politiek ‘correct’ links Nederland houdt op de media en de samenleving maakt dat wij uit angst voor stigmatisering van de hele groep, ook die terreur op straat vrijwel ongemoeid laten. En de mensen uit die groepen die zelf wel succesvol zijn en in de media hun mening komen oreren, wijzen al snel naar criticasters als zijnde rascisten. Terwijl over het algemeen beter zou kunnen worden gesproken over realisme. Ooit werden in ons land Joodse paupers gezien als tweederangs burgers. Ze kwamen heel lang niet in aanmerking voor overheidsbanen of zo, maar dat is gelukkig veranderd. Dat had veel met het aanpassingsvermogen  van die groep te maken. Indische Nederlanders verdwenen vrijwel ‘kleurloos’ in de Nederlandse geschiedenis. Dat gold ook voor Hongaren, Tsjechen, zelfs Surinamers. Niets wat hen doet onderscheiden van onze boerenkoolsamenleving tegenwoordig. De zaken die men van ‘thuis’ meenam werden probleemloos opgenomen in de Nederlandse cultuur. Denk maar eens aan onze voorkeur voor Indisch of anderssoortig eten of drinken. Ook de grote groepen oorspronkelijke gastarbeiders lieten hun sporen, al dan niet fysiek, na.

OLYMPUS DIGITAL CAMERAMaar rond die Marokkaanse medelanders hangt toch een wat wonderlijke menging van gedachten. Ze worden niet goed in de hand gehouden thuis, meisjes studeren zich gek, jongens vaak niet, en gemengde huwelijken komen nauwelijks voor in het kader van het voor hen alles overheersende geloof. Daardoor is de vermenging met de oorspronkelijke Nederlanders lastig, zo niet onmogelijk. Want een geloof is een duivel op het bekende kussen als het als een blok om de nek komt te liggen tussen….. En dan zijn er nog wat staaltjes van onaangepast gedrag die het algemene beeld verstoren. Voor de goede orde, ik heb geen enkel gevoel van rascisme in me. Ik weet namelijk uit de geschiedenis wel wat dit kan betekenen. De Tweede Wereldoorlog is betrekkelijk kort geleden afgelopen en die liet zien wat echt rascisme in zich kan hebben. Maar waar ik ook voor sta is dat de Nederlandse wetten van toepassing zijn op iedereen, dat er geen verzachtende omstandigheden dienen te gelden voor hen die er een andere cultuur op na houden en menen dat dan alles maar straffeloos mag. Dus goed opvoeden, een nuttige en passende opleiding en  dan aan het werk. En wie niet wil en de weg van de criminaliteit zoekt keihard oppakken. Kan volgens mij prima geregeld worden. Ook door dezelfde partijen die nu maar blijven wijzen naar hen die af en toe het gedoe rond deze groepen gewoon ‘zat’ zijn. Ik ben benieuwd hoe anderen hier naar kijken. Realisme in plaats van het zeker te veroordelen fascisme maar ook in plaats van dat gepamper dat tot nu toe niets goeds heeft opgeleverd….