Dappertje Dip…

Onlangs las ik ergens dat een slechte zomer als bijeffect heeft dat veel mensen in de daaropvolgende winter een dip ervaren. Niet zo maar een dip, een echte depressie zelfs. Zon te kort gekomen, te weinig kunnen genieten van de zomerse ontspanning. Dat is best opmerkelijk. Zeker in ons klimaat is de kans op een slechte zomer redelijk groot. Kijk nu eens naar wat we dit jaar meemaakten? Het was pas laat een beetje warm, daarna heet en droog, maar we werden getrakteerd op de koudste en natste september ooit. Als dit dan maar goed gaat in de komende koude maanden. Maar het is ook echt Hollands. Wij zitten nu eenmaal in een zeeklimaat en als de wind in de zomer een beetje verkeerd staat zit je constant in een aanvoer van slecht weer. Ben je dan niet van het in de zon zitten kom je dat dus later op dat punt te kort. Fysiek schijnt dat wel bewijsbaar.

Zo zijn moslima’s die zich naar cultuur en geloof onderwerpen aan de kledingvoorschriften uit het oorspronkelijke thuisland, bekend om hun vitamine D-gebrek en dat leidt al snel tot ellende. Het bedekken van het lijf zorgt voor veel ellende en klachten. Omgekeerd zijn blootlopers weliswaar mooi bruin maar moeten die opletten dat ze geen akelige gezwellen aan of op de huid oplopen. Maar dit terzijde. Vrolijk zijn die blote mensen meestal wel weer en dat zegt toch ook iets. Zelf ben ik zeker ook gevoelig voor dipjes. Gewoon een dag dat je het even niet ziet zitten. Je ‘moet van alles’ en doet uiteindelijk niks. Het komt niet uit de vingers. Dan kan ik mijzelf wel slaan (wat ik nooit doe hoor….te pijnlijk). Maar is dat niet iets wat iedereen weleens heeft?! Bij een tegenslag of zo. Of als je weer eens niet begrepen wordt, geen werk kunt vinden, of als je zorgen hebt om dit of dat?

Een depressie is wel van een andere orde. Zelf heb ik af en toe last van migraine. Heel vervelend. Ik schreef er al eens eerder over. Sluipmoordenaar die toeslaat als ik het niet verwacht. Al weet ik achteraf altijd wel dat ik een dag of twee eerder last had van een dip. Een op een met elkaar verbonden? Ik ben blij dat ik deze zomer genoten heb van het mooie weer wat er ook regelmatig was. Wellicht helpt het de komende wintermaanden redelijk door te komen. En als dat niet voldoende is dan neem ik wel een vitamine-D-pil. Die helpen ook. En hoe zit dat met jullie Bloggers en meelezers? Last van dips, depressies of iets dergelijks? En komt dat dan door de donkere wintermaanden of toch meer door invloeden van buiten of binnen? Laat eens weten als je wilt…..(Beelden: FlickR/Yellowbird)

Zomerse geneugten

Terwijl ik dit tik is het zweten geblazen. Warm! Juni is echt zomers begonnen en zet ook zo door. Het maakt de dagen plezieriger, de kansen om ergens heen te gaan om daar nieuwe zaken te ontdekken, groter en de lol van de lange dagen groter.  Zomers weer maakt mensen ook vrolijker. Je ziet dat in de manier waarop ze zich kleden, gedragen, praten. Al ben ik dan weer niet zo enthousiast over al die barbecue-fans die zorgen dat je soms de tuindeuren moet sluiten omdat anders jouw huis blauw van de rook staat zonder dat je er om hebt gevraagd. Minder leuk is ook dat mensen tot diep in de nacht in de tuin of op hun tuinbankjes voor de deur gaan zitten kleppen. Ik misgun uiteraard niemand iets, maar laat me wel slapen als mijn fysiek daarom vraagt. Maar als ik het af zet tegen de zonnewarmte en het genoegen van zomerse taferelen ben ik zelfs op dat punt van die nadelen, mild. Je moet het maar accepteren. Zien dat we er mee leven.

Ik merk ook ik in de zon zitten nog leuk vind ook. Nou ja, een minuutje of tien. Als het me te heet op de botten wordt vlucht ik naar de schaduw, maar toch. Ik was nooit zo’n zonaanbidder en eigenlijk is dat nog zo. Ooit, in het zuiden van Portugal, daar genoot ik er wel van en werd zo bruin als een Portugese Adonis. Maar daar hadden we dan ook zo’n fijne bungalow met dakterras en zwembad voor gasten en een volstrekt leeg strand op 100 meter afstand van het complex waar we zaten. We wandelden er in Adam-kostuum de zee in en werden zo egaal bruin zonder verbranden. Hetzelfde trucje een paar jaar later op Cran Canaria zorgde voor brandwonden van de redelijk ernstige soort. Dus nee, dat beviel niet. Maar zo’n Nederlandse zomer is echt iets voor me. Af en toe even een graad of 20 met wat wolken, wellicht een buitje en dan de volgende dagen weer lekker zonnig. Zo is het lekker. En ik hoop dat we er met zijn allen nog een tijdje van mogen genieten. (Beeld: Internet)

 

De bijtende hond….

biervrouwWat doe je met een hond die je van pup af aan hebt opgevangen en gevoed en die je als hij jongvolwassen is uit dank fiks in je handen bijt? Of een kat die je constant blijft krabben en bijten? Blijf je die aaien en belonen? Of komt er een moment dat je een straf wilt uitdelen? Zo gaat het ook met mensen die je, ondanks dat je er toch behoorlijk fatsoenlijk en barmhartig mee bent omgesprongen, na een aantal jaren ineens in de rug aanvallen en jou om je zijn wie je bent onderuit trachten te schoffelen met allerlei oneigenlijke argumenten. Zo voelt het als ik op de tv een dame zie passeren die mij altijd om haar gebrek aan talent opviel, maar bij de VARA als intelligente heldin werd binnengehaald om haar bijtafeldamerol, nu ook plotseling politieke ambities denkt te hebben. En die zich dan aansluit bij een stroming die zelf stelt te willen ‘verbinden’ maar intussen de haat tegen Nederlanders die niks moeten hebben van al te enthousiaste verhalen over multicultureel samenleven of de voordelen van de islam, opzweept. Een stroming ook die de Turkse dictator aanbidt en de Armeense genocide ontkent. Die stroming is een per definitie een foute.

Verbodsbord Partij van de AfkeerOok al verpakt men het dan met een sausje van ‘verbinden’ en positiviteit. Laten we wel zijn, wie zich afzet tegen het Nederlandse verleden op het gebied van het slavenvervoer en uitbuiting van een paar eeuwen geleden, zich druk maakt over de frustraties van enkele donkere Medelanders rond de figuur van Zwarte Piet, zou toch drie keer moeten nadenken voor zij zich zou aansluiten bij een stroming als deze. Immers, het Ottomaanse Rijk heeft een geschiedenis van bloed en geweld. Moord en doodslag hangen aan de kromzwaarden van de voorvaderen van de Turken en de wijze waarop men daar omgaat met de Koerden doet ook denken aan het oprollen van het Armeense volk. Wat slavernij betreft zijn die oer-Turken ook voorbeelden van hoe het niet moet en de positie van de vrouw is nu ook niet direct iets om trots op te zijn. Zeker niet nu de akelige AK-Partij alles naar Iraans model wil veranderen in dat ooit zo mooie land. Maar de frustraties van de dame zonder talent zijn zo groot dat ze bij Vara en RTL een platform zocht en vond voor die afkeer van de Nederlandse samenleving.

1912 - Kaart Europa 1w-wo-eu-1912Volgens haar gefrustreerde mening zit de gemiddelde Nederlander vol met racisme, discriminatie en zo meer. En natuurlijk krijgt ze met die verhalen straks ook een platform in de Tweede Kamer. Als ze al wordt gekozen. Laten we hopen van niet. Want een hond die in de hand van de baas bijt die haar voedde heeft daar niets te zoeken. Gelukkig wijst alles erop dat ze geen kans maakt op een verkiesbare plek. Dat past immers bij een stroming waar de vrouw geen rol van betekenis mag spelen. En zo zit ze straks weer gefrustreerd thuis. Waar ze naar mijn idee ook hoort. En oh ja, al die bagger die ze over zich heen kreeg onderschrijf ik niet. Past niet bij een beschaafd volk. Wij zouden ons daarboven verheven moeten voelen. En het wicht met de tien pruiken compleet moeten negeren. Net als de omroepen die haar constant op het schild tillen. Tijd om daar ook eens mee te beginnen….Dan pas denken we allemaal na. Dat is pas echte verbinding!

Kermis

WP_20150715_089Bij toeval kwamen we onlangs tijdens een uitje in het Brabantse land een fikse kermis tegen. Nu zie ik die ‘hier’ ook wel eens, maar vaak zijn ze dan beperkt van omvang. Deze Brabantse kende een aantal onderdelen die over de hele stad waar we bivakkeerden verspreid lagen. De meest vreselijke martelwerktuigen waren er te zien. Van een soort bakjes die werden opgehangen aan elastiek en dan omhoog geschoten. Door die opgaande beweging kwam het ding in een soort ritme terecht dat je mocht vergelijken met ruimtevaarders-oefeningen. Het jonge volk dat er in stapte raakte er helemaal verheerlijkt van. En beneden werden ze opgevangen door in strakke broekjes en shirtjes verpakte jonge dames die zich hadden opgedirkt of ze vanavond nog aan de man moesten worden gebracht. Zelfde beeld, een plein verderop. Daar stond een twee-armig apparaat dat denk ik 30-40 meter hoog reikte, in ieder geval uitstak boven alle aanpalende gebouwen, en waar aan elk uiteinde een open gordel was gemonteerd die naar schatting twintig man kon bevatten. Die gondels zorgden er via beugels en andere veiligheidsvoorzieningen voor dat de passagiers (..) niet naar beneden konden kieperen. Geen overbodige luxe want die armen gingen draaien en zwaaien en de gondels draaiden ook nog eens over de kop. Je kreeg waar voor je geld, want het leek er op dat men slechts bewusteloze passagiers wilde veroorzaken bij de exploitant van dit marteltuig. Duizelingwekkend was de snelheid en als je dan helemaal gek gedraaid was in de ‘vooruit’ schakelde het ding in de achteruit. Kregen zij die eerst achter zaten ineens de ervaring van hun ‘buren’. Er werd gegild, maar dat verstomde na enige tijd.

WP_20150715_090Ik ben na het stoppen van deze draaimolen na weer een ‘ritje’ toch eens gaan praten met een van de zeer jeugdige meiden die wat wankel uit het apparaat stapte. Of ze het leuk had gevonden en niet misselijk was? Ja, misselijk was ze wel, maar het was ook spannend. ‘U kunt er best zelf ook in hoor’ zei ze lief met bloed doorlopen ogen. Ik liet het advies aan me voorbij gaan. Als oudere jongere moet je niet alles willen bekennen na afloop van zo’n tripje. Overal om ons heen zagen we soortgelijke apparaten en daar stond de jeugd voor in de rij. Bij de botsauto’s, toch best een leuk element van een kermis uit mijn eigen kermisverleden, was het nauwelijks druk. De meeste van deze autootjes stonden aan de kant. De jeugd wil kennelijk uniekere ervaringen meemaken, en niet zoiets dufs als een botsauto. Ik vond vroeger de ‘auto-scooters’ het leukst. Dat waren een soort botsauto’s annex skelters, met een stevige tweetaktmotor er in waarmee je op een baan kon racen. Kom er  nu maar eens om. Maar ik leerde wel rijden en vooral snijden en bochten nemen. Wat je in die nagemaakte ruimtevaartapparatuur opsteekt is mij een raadsel. Of het moet het idee zijn dat die smachtende jonge dames beneden vallen op die stoere gasten die met een wit bekkie uit zo’n ding stappen en dan zeggen dat ze weliswaar misselijk zijn maar toch best houden van spanning…..

Migraine

Migraine 2Onlangs deed het fenomeen weer twee keer kort na elkaar op pijnlijke wijze van zich spreken; migraine! Een euvel dat ik dacht intussen kwijt te zijn na een periode van relatieve rust. Maar niks hoor, twee keer in een week tijd. Met alles er op en aan. Ik heb die migrainevorm met auraflitsen, naar ik begreep de meest voorkomende. Maar als je onderweg bent, zoals me die zondag in maart overkwam is dat wel heel lastig. Nu loop ik eigenlijk altijd met een paar Paracetamolletjes op zak, de hoofdpijn kan dan een beetje worden bestreden, want die volgt na al die flitserij, rijden met beperkt zicht is echter geen genoegen. Het blijft voor mij een raadsel hoe ik toch aan die hoofdpijnaanvallen kom. Temeer omdat ik het ziektebeeld eigenlijk op relatief late leeftijd voor het eerst meemaakte. En in een keer ook meteen heftig. Ik schreef er al eens over, een paar jaar geleden op mijn vroegere Meningblog. Toen ik het voor het eerst aan den lijve ondervond wist ik ‘vrijwel zeker dat er iets heel ernstigs met me aan de hand was’.

road closedNa een paar aanvallen was dit wel duidelijk, er speelde iets in de hersenen wat ik niet begreep. De huisarts lachte me bij het desbetreffende consult min of meer toe (uit?). Ik had een ‘huisvrouwenprobleem’, niks aan te doen. At ik soms teveel chocolade, rood vlees of dronk ik te vaak koffie? Nee, niets van dit alles. Kortom, er was geen echte oorzaak, al was ik zelf wel overtuigd van het feit dat het iets met stress van doen moest hebben, want ik had en was toen nogal druk. De aanvallen waren indertijd ook heel hevig en kwamen bijna wekelijks een of twee keer voor. Later, ik deed intussen heel ander werk, kwam het veel minder vaak voor, maar bij stress, dit is niet te vermijden bij workaholics als ik, wilde ik nog wel eens een aanval meemaken. Vervelend, je bent zomaar een paar uur buiten dienst en je wordt goede klant van de Kruidvatketen voor de pijnstillers.

Yellowbird-chainNu, ik ben intussen echt bezig met afbouwen van de adviespraktijk en richt me vooral op de schrijverij, is stress soms ver te zoeken. En dan toch ineens twee aanvallen binnen een week. Dan moet het toch wel iets anders zijn. Of wind ik me soms op over zaken die dat niet verdienen? Het kan, mijn brede perspectief op de wereld zorgt soms voor opgewonden discussies of interpretatie van politieke gedachtegangen die aandacht behoeven. Er moet ook nog een boek afgeschreven (kan je melden dat juist die laatste hoofdstukken het lastigst zijn…), de poes moet naar de dokter, en boodschappen gehaald, maar of dat nu meteen dit soort migraine kan veroorzaken? Blijft toch bijzonder dat het iets is wat vooral onder huisvrouwen voorkomt, waar je vanzelf doorheen moet groeien en optreedt bij stress. Ik moet toch eens kijken welke van deze oorzaken het meest bij mij passen. Dat van die vrouwen is wel bewezen onjuist, het gereedschap verschilt echt. Maar pijnlijk blijft het wel. Heel pijnlijk soms….

Osdorp

WP_20141202_016Oer gezellig is het er altijd. En dus reizen we ieder jaar opnieuw af naar Amsterdam-Osdorp. Voor hen die dat niet weten, dat is een zgn. ‘Tuinstad’ aan de buitenste rand van onze hoofdstad, ontwikkeld na de Tweede W.O. om veel arbeiders te helpen aan een moderne flat. Intussen is dat een wijk vol multiculturele zaken, maar bleven de tuingebieden aan de rand gewoon bestaan. Een van de ondernemers die daar zetelen is het zgn. Tuincentrum Osdorp. Lokaal een bedrijf met een grote naam en faam, niet in de laatste plaats door hun jaarlijkse wintermarkt. Die wordt opgezet rond een werkelijk gigantische maquette vol scenes en huisjes van het merk Lemax. Ik schreef er een paar jaar geleden al eens wat over op mijn vorige mening blog.

WP_20141202_001Elk jaar weer verrast Osdorp met nieuwe opstellingen en ook aanbiedingen. Het is daar zo groot dat ze een kabelbaan hebben kunnen aanleggen waarmee kinderen en ouderen over alle scenes heen worden gebracht om van boven nog eens te kijken naar al dat leuks dat ongeveer in schaalgrootte 1:48/50 voorbij trekt. Dat je dan geïnspireerd raakt is logisch. Ook wij beginnen met een minidorpje dit jaar, al was het maar omdat onze lieve zwarte (maar vooral zeer actieve) kater de eerste proefkerstboom al deskundig sloopte. Dat wordt niks dus, tijd voor een alternatief. En dat vonden we met wat spullen die een dorpje maken tot een genot om naar te kijken. De inspiratie halen we in Osdorp. Net als de straatverlichting, wat details (denk aan auto’s, een opoefiets met standaard, hondje en figuurtjes).

WP_20141202_019Met simpele middelen als een transformator en wat handige stekkers krijg je de boel verlicht. En dan heb je een kleine afspiegeling van de echte wereld, en sneeuwt het als je dat zelf wilt. Een mengeling van Charles Dickens en de omgeving anno 2014. Nieuw dit jaar was een hele reeks gevels uit Amsterdam. Prachtig, en met wat trambanen en een heus grachtje er voor een aanlokkelijk aanbod. Ware het niet dat de prijs per huisje best pittig bleek. Net als in het echte leven zijn grachtenpandjes ook bij Lemax en Osdorp duur. Minstens vijf tientjes per stuk. Wellicht iets om elk jaar eentje te halen. Tegen de tijd dat je dan een half straatje vol hebt weet je niet meer waarom je het eigenlijk doet. Hoe dan ook, gouden handel. En Osdorp weet dat.

WP_20141202_022Het was er dit keer opnieuw bijster druk, hele busladingen oudjes worden hier gedropt, en die bewegen zich dan weer tussen de schoolklassen door die hier ook naar al die lichtjes en bewegende scenes komen kijken. Dat er dan en passant ook nog naar de prachtige kerstdecors op ware grootte wordt gekeken is logisch. Zeer verzorgd hier, zeker in vergelijking met andere tuincentra waar we ook al keken. Osdorp is een leuk uitje, een aanrader, maar als je niks wilt kopen, laat de portemonnee dan maar liever thuis. Voor je het weet ben je ‘’om’. Precies zoals ons overkwam….