Omdat ik wel merkte dat hetgeen mij qua kennis en expertise goed lag in die jaren na 9/11 ineens minder werd gevraagd moest ik wel snel schakelen. En dat deed ik. De schrijverij werd een belangrijke factor voor het nieuwe inkomen. De omzet moest behaald. Want laten we wel zijn dat zzp bestaan kent ook zo haar bijzondere risico’s. Zo was ik net twee weken bezig met o.a. het inrichten van mijn nieuwe thuiskantoor toen een net opgehangen (metalen) luxaflex-balk voor een raam tijdens het ophalen van de lamelen omlaag viel. Vol op mijn gezicht. Resultaat twee stevige plekken in mijn gezicht maar ook twee voortanden doormidden. Lekker handig als je geacht wordt voor de ‘klas’ te staan met alle toenmalige professionele verhalen. Gelukkig bleek de mij indertijd behandelde tandarts in staat om de schade snel en voor lange duur te herstellen. Je zag er nadien weinig tot niets meer van. Gelukkig maar want er moest gewoon gewerkt worden. Toen na 9/11 (zie Zelfstandigheid 1) veel potentiele handel wegviel moest ik dus ook meteen extra schakelen.
Dat deed ik. Schreef o.a. voor een militair blad (o.a. ook reportages over een neergeschoten bommenwerper bij Warmond waarvan een deel van de bemanning de oorlog overleefde en hier werd ontvangen met alle egards..) en later voor een nieuwe bedrijvengids. Daar maakte ik interviews voor en die werden dan als hapklare brokken door de uitgever geplaatst in een handige gids voor andere ondernemers. Helaas betaalden ze achteraf me niet wat we hadden afgesproken en dat zou niet de laatste keer zijn dat ik moest ontdekken dat zakendoen de nodige risico’s in zich droeg. Via een van mijn oude contacten kreeg ik intussen het verzoek om eens te komen praten over nog meer redactioneel werk. De uitgever die het betrof bracht al wat langer die militaire titel uit en had zich weten te verrijken qua aanbod met een titel uit de stal van een uitgever die vanwege belastingschulden een deel van diens portfolio moest afstoten. Het blad, een grote naam in de wereld van de telecommunicatie, had weliswaar een zeker organisatiegraad, maar een nieuwe hoofdredacteur was nodig om de boel opnieuw aan te sturen plus een operationele staf die het blad kon produceren.
Ik nam die opdracht aan, al was mijn kennis van die specifieke branche op dat moment mager. Daarnaast werkte de zelfde uitgever aan een titel die binnen de wereld van MKB Nederland regionale zaken vanuit het bestuur moest uitdragen aangevuld met algemeen nieuws uit land of regio. De titel overal gelijk, de uitgave per regio verschillend. Een beste klus, maar zeer welkom in die best wat magere periode van na 9/11. Bij dat telecomblad zat een professioneel salesteam op de verkoop van advertenties, bij het MKB-blad werd daar een nieuwe partner voor gezocht. Het zou diverse malen wringen. Redactie en verkoop…nooit een gelukkige combi. Daarbij was de uitgever van mening dat een goed te lezen blad belangrijker was dan een titel vol betaalde content al bracht dit dan in potentie geld in de kas. Ik schipperde tussen die twee belangen heen en weer, had ook nog van doen met opdrachtgevers die soms wel erg bijzondere eisen stelden, maar had het met al die uitdagingen en de bijbehorende stress verder toch nog prima naar de zin. Midden in die ontwikkelingen ontdekte ik de wereld van het digitale bloggen en zette dus ook nog wat blogs op waar ik extra (betaalde)verhalen kwijt kon en dat leidde weer tot een nieuw contact met een mij verder onbekende uitgever die vooral boeken maakte binnen de luchtvaartsector. Daarover later nog wat meer… (Beelden: Yellowbird archief)
Mensen onderscheiden zich van de gemiddelde hond, aap, kat of mier door een paar extra vermogens die maken dat wij ons zelf als superieure wezens in de ‘schepping’ of evolutie beschouwen. Zo denken wij (in veel gevallen) na over wat we doen, maken muziek, bouwen hele steden of landen, voeren oorlogen en zijn in veel gevallen tevreden met slechts een enkele partner. Maar wat ons ook onderscheidt van de dieren om ons heen, wij kunnen lopen. Op twee benen wel te verstaan. Een kind wordt al beoordeeld op het vermogen zo snel mogelijk op die twee pootjes te kunnen rond hobbelen en als het wat groter en halfvolwassen is op denkbeeldige exemplaren zelfstandig het leven in te gaan. Dat lopen lijkt dus vanzelfsprekend maar is het bepaald niet. Om te zien hoe bijzonder dat vermogen is moet je eens op een terrasje gaan zitten kijken naar wat er zoal voorbijloopt. En dan vooral naar het hoe!
Elk mens heeft zijn eigen stijl. Je ziet schuifelaars, wijdbeners, x-beners, heupwiegers, mensen met een kromme rug, anderen met een rechte en de nodige zwaaiende armen. Er lopen er tussen met een vorm van chimpanseegedrag, armen wijd en een soort opvanghouding voor alles wat om hen heen beweegt. Mensen hobbelen, hinken, rennen of wat voor vorm van voortbeweging je ook maar wilt bedenken. Het is het gevolg van de evolutie. Want wij stammen allemaal af van een naakte aap of oermens die op handen en voeten liepen. We klommen in bomen, we deden allerlei zaken die we nu als primitief beschouwen. En de vrouwtjes showden met dat wat hun mannetjes kon aantrekken. De billen en later borsten, showen, pronken, dus aantrekken maar. Wie nu in het rond kijkt ziet dat gedrag nog steeds. De billen worden geaccentueerd door de vrouwtjesmensen die op zoek zijn naar erkenning, de borsten pront vooruit, de lipjes getuit. Kleding daarop aangepast.
Altijdmijnmening 