Zeef

OLYMPUS DIGITAL CAMERAMijn  geheugen is heel wonderlijk ingericht. Vraag me wanneer ‘iets’ plaatsvond en ik refereer in mijn geheugen dan onmiddellijk aan de auto waar ik toen mee reed en weet het jaartal. Ik kan soms feilloos aangeven hoe iemand er uit zag of ziet, maar als je me dan vraagt hoe hij of zij heetten of heten zit er een zwart doek over die informatie heen. Gelukkig dat vrouwlief weer beter is in de namen en bijvoorbeeld verjaardagen van ongeveer alles en iedereen kan onthouden. Ik zelden of nooit. Ik zet zelfs mijn eigen verjaardag nog in de agenda, kan ik die maar niet vergeten…. Handig als er ineens iemand voor je staat om je te feliciteren. Hoe het komt weet ik niet hoor, maar ik heb op namengebied een geheugen als een vergiet. Maar gezichten vergeet ik zelden. Ik weet zeker dat ik bepaalde mensen wel eens ooit ergens heb ontmoet. Zo zag ik eens iemand zitten met zijn kleinkinderen bij de Sligro in het restaurant. Ik wist zeker dat ik hem kende. Maar brak me de hersencapaciteit compleet over waar en wanneer ook al weer. Het liet me niet los…

Vent600Tot ik twee weken later ineens het licht zag. Ja hoor, het was een toeleverancier voor het autobedrijf waar ik ooit medeverantwoording droeg. De naam van dat bedrijfje schoot me te binnen en ik wist meteen weer wat hij altijd zei tegen een van onze mensen. Een vaste uitdrukking die de betrokkene telkens weer ergerde. Tijdens een andere situatie liepen we in een historisch plaatsje ergens in het midden van het land, toen ik iemand zag die er net als wij met zijn gezin wandelde. Ik zag een man mijn kant opkijken, ik groette hem en hij mij vriendelijk. Maar ik had geen flauw idee wie hij ook al weer was. Na veel nadenken kwam het ook in dit geval boven. Iemand die ooit naast mij op de afdeling zat bij Pon waar ik nog eens een aantal jaren mijn managementtaken verrichtte. ‘Verrek ja, dat was die en die’. Maar hoe hij heette? Geen idee meer. Namen en mijn geheugen, het gaat niet samen. En dat is al heel lang zo, heeft niets van doen met ouder worden of zo.

Ouderkerk - Buurt BBQ Hofje 010907 009 Ik kan dan ook bijna verzekeren aan al die lui die ik onlangs tijdens de buurt-BBQ tegenkwam dat ik hen vriendelijk zal groeten, maar er absoluut geen naam meer aan kan hangen. Triest natuurlijk. Maar ik weet nog wel waar ze mee rijden en bijna wat ze zoal dronken. Dat is ook handige informatie toch? Moet je je voorstellen dat ik onlangs een boek afrondde en dat zowat helemaal uit hoofd en geheugen peurde voor wat betreft de inhoud en de geschiedschrijving. Maar ja, dat ging ook over auto’s en dan is het simpel combineren….

Jerrie Cob

Cobb 1In een tijdens een bezochte rommelmarkt gevonden boekje over de ruimtevaartwereld in 1964 ontdekte ik bij het doorlezen een passage die ging over ene Jerrie Cob. Dat was een Amerikaanse vrouwelijke pilote die indertijd aanspraak maakte op een plek in de opleiding voor astronaut bij het toen nog in ontwikkeling zijnde ruimtevaartprogramma van de Amerikanen. Ik vroeg me direct af hoe het met haar zou zijn gegaan, omdat er geen astronaute van die naam is geweest naar mijn mening. Dus ga je even zoeken en vindt dan haar levensverhaal tot nu toe. Was het in 1964 volgens de foto in het gevonden boekje een klassieke blonde en charmant ogende jongedame, ze dateerde qua geboortejaar al uit 1931. Op haar twaalfde vloog ze als kind in haar vaders Waco-tweedekker en daarna speelde ze een belangrijke rol in o.a. de squadrons vrouwelijke piloten die tijdens de Tweede W.O. vliegtuigen overvlogen van fabrieken naar vliegbases in oorlogsgebieden. Zij raakte daar verloofd met een oorlogsvlieger die echter tijdens dat grote conflict in de Stille Oceaan stortte en verongelukte. Na de oorlog zette ze haar drang naar vliegen om in lesgeven en het zoeken naar ultieme records op het gebied van snelheid, gevlogen afstanden of bereikte vlieghoogten.

Cobb 2Ze won allerlei prijzen en onderscheidingen vanwege haar resultaten en expertise. Toen ze ontdekte dat de Amerikanen op zoek waren naar astronauten meldde ze zich al in 1959 met een enorme vliegervaring aan. Ze werd in eerste instantie aangesteld als adviseur voor de NASA en onderging daar vrijwel alle fysieke en psychische tests voor het astronauten vak. Maar de NASA wilde er indertijd uiteindelijk toch niet aan. Een vrouw de ruimte insturen vond men niet verantwoord. En dus stootte Cob telkens weer haar toen nog fraaie koppie aan de onwil en bureaucratie binnen het Amerikaanse machowereldje. Waar de gedachte leefde dat een astronaut tenminste  een ervaren militaire testpiloot moest zijn geweest voor hij in een raket de ruimte in kon worden geschoten. Toen de Sovjet Unie plotseling wel een vrouw de ruimte in bracht, de befaamde Valentina Tereshkova, waren de Amerikanen in shock. Maar Cob kreeg toch haar beoogde ruimtereis niet voor elkaar. En verlegde daarna haar focus naar een totaal nieuwe manier van vliegen. Ze ging in Zuid-Amerika vliegen voor de Missie. In landen als Brazilië, Columbia, Ecuador en zo meer.

Cobb 3Zij combineerde daarbij haar vliegervaring met haar diepe geloof. In 1981 werd ze zelfs genomineerd voor de Nobelprijs voor de Vrede. In 1999 was er nog een discussie over het evt. mee laten vliegen van Cob aan boord van een van de toen nog actieve Space Shuttles. Maar ook dit werd haar geweigerd. In 2007 ontving ze een eredoctoraat van de Universiteit van Oshkosh in Wisconsin. Ze zal intussen wel een beetje rustiger aan doen, haar leeftijd en zo. En soms eens naar de hemel kijken en bedenken hoe anders het was gelopen als zij wel een willekeurige man was geweest en geen leuke blonde deerne met een grote behoefte om het luchtruim en de ruimte te exploiteren. Zo zie je maar waar een klein verhaaltje in een oud boekje toe kan leiden…

Driftende nostalgie

Speedway- driften in de bocht-2005-06-09Het was echt bij stom toeval dat ik een paar weken geleden op een zaterdagmiddag in mijn eentje op de bank zappend een van de leukste en meest spectaculaire sportvormen ooit tegenkwam op Eurosport; Speedway! Ooit plaatste ik er al eens een blogje over, maar omdat het kennelijk nog steeds wordt uitgezonden en ook goed georganiseerd doe ik dat nog maar een keertje. Speedway in de oorspronkelijke vorm wordt gereden op een 400 meter lange ovale sintelbaan met per heat vier motoren. En die motoren rijden niet zo maar een beetje rond, nee ze driften dwars door de bochten en de coureurs moeten zich met de moed die jonge mensen nu eenmaal in zich hebben, zien staande te houden en het gashendel laten werken voor evenwicht en onderlinge strijd. Remmen is er niet bij, die zitten helemaal niet op deze machines. En die benodigde techniek wordt geleverd door 500cc eencilinders die draaien op een methylalcoholmengsel dat naast het benodigde vermogen ook nog eens een heerlijke geur af geeft. De coureurs zitten in zware leren pakken vol logo’s, hebben schoenen aan met metalen zolen en hakken en hebben tegenwoordig ook nog eens neksteunen. Men rijdt met helmen op die bij de start worden voorzien van een gekleurde kap. Rood, blauw, geel en wit.

Speedway at the startDie kleuren bepalen de startpositie. Wie in de binnenbaan start heeft een groot voordeel, de buitenbaan is lastiger. Waren vroeger Nederlanders en Duitsers, naast Engelsen de grote mannen in deze sport, tegenwoordig zijn het Polen, Russen of Scandinaviërs die de prijzen verdelen. Het is ook een professionele, dure sport geworden. Sommige rijders hebben wel vier van die motoren bij zich. En een hele staf monteurs. Dit is nog steeds een populaire sport. In Engeland of Australië zitten de stadions vol bij wedstrijden van dit type. Dat is ook in Oost-Europa en Duitsland zo. De op TV uitgezonden wedstrijd was een soort Poolse competitie met een groot internationaal deelnemersveld. Ik kon me er niet van losmaken en genoot. Mijn jeugdjaren kwamen weer terug…. Samen met mijn moeder of later wat vrienden uit de toenmalige woonomgeving naar de wedstrijden om de Gouden Helm in het Olympisch Stadion, Tilburg of Assen. Met 30.000 andere toeschouwers. Kijken naar Nico van Gorkum, Pietje Seur, Kootje Boef en dat soort figuren. Allang verdwenen namen. Maar goed voor veel vermaak. Net als deze uitzendingen van Eurosport. Heerlijk….. Vrooooooooooooaaaaaaaaaaahhhhhmmmmmmmm

Dat heet geloof….

WP_005605Geloof is volgens mij iets puur persoonlijks. En het staat eenieder vrij (onder normale democratische omstandigheden) te geloven wat hij of zij wil. Mits door derden niet opgelegd, geïndoctrineerd of met geweld verlangd. Als je wilt geloven in Jezus of Mohammed, so be it. Leuk voor thuis of in je eigen gebedshuis. Ik heb persoonlijk wel veel bezwaren tegen alle uitingen van geloven in de dagelijkse praktijk of op straat. Ik wil er niet mee geconfronteerd worden. Net zo min als anderen het fijn vinden om het lijf van de nudisten uit de tuin van de buren ook op straat tegen te komen. Dat vinden we raar, een volkomen ingepakte vrouw niet. Vrijheid van godsdienst is prachtig, mits het niet het openbare leven ontwricht. Daarbij hebben wij in onze wetgeving al sinds jaar en dag een stevige invloed van de redelijk strenge Bijbel opgenomen. De tien geboden van Mozes (ik las ooit dat hij er wel vijftig bij zich had, maar onderweg een paar tafels is verloren…) blijken een prima basis voor een wetboek vol zekerheden. Daar heb je echt geen andere geloven bij nodig om de maatschappij nog beter te laten functioneren.

?????????????????????????????????????????????????????????????De claim op dat ultieme gelijk vanuit de Islam is er dus een die ik niet snap. Zeker niet als je ziet dat binnen dat geloof zelf net als in het christendom vele scheidingen der geesten bestaan. De barbaarse en wrede strijd die IS voert in Irak is er ook een vanuit het fundamentalistische verschil tussen Soennieten en Sjiieten. Die groepen strijden om stukjes uitleg van de eigen geloofsgeschiedenis. Dat mag, maar kennelijk is die net zo fundamenteel als wij die ooit kenden toen de ketters Luther en Calvijn hun geschriften aan allerlei kerkgebouwen spijkerden. Een ding hebben die geloven vaak allemaal in zich; ze kwamen of komen tot ons vanuit de bloedhitte van de woestijn. En dat zegt veel over de ‘openbaringen’ van de profeten die daar in die omstandigheden verbleven. Kortom, geloof is leuk, je moet er vooral steun en warmte uit halen als je wilt, maar volgens mij past haat dan echt nergens in dat plaatje.

WP_000626Daarbij neig ik er toch toe te denken dat wie het eerst komt het eerst maalt. En in ons geval was dat toch het christendom dat met haar geschiedenis bewijst dat koek en ei niet altijd op het menu van vredelievende burgers stond. Wie nu nog niet snapt dat wij in ons land genoeg hebben van geloven en aanhangers van die stromingen moet toch maar eens in de kerken gaan kijken. Grijze koppies en lege banken overheersen. En niemand zit te wachten op een terugkeer naar de donkere Middeleeuwen van weleer. We zijn een liberaal land, met een grote democratische traditie. Laten we dat vooral zo houden. En wie daar niet mee kan leven moet welllicht ook eens een dag of vijftig/zestig de woestijn in gaan. Ik vrees al voor de goddelijke gevolgen. En ben blij dat het hier weer herfst wordt. Dan komt de koelte weer op ons af en worden de gedachten weer gezuiverd. Ook veel waard…..

Heeeeeeyyyyyyyyy!!!

Racefietsen - 3 - groepEr is in Nederland een groep inwoners die zich bij een beetje aardig weer verkleedt en met die kleding aan het lijf het idee heeft dat zij elke afstand op hoge snelheid kunnen afleggen op hun peperdure tweewielers. Ze trekken zaken aan die doen vermoeden dat ze gesponsord worden door een van de grote Nederlandse bedrijven. Ze doen ook nog als het mee zit een helm op de bol en zetten dan hun boordcomputer aan.  Ze gaan daarna fietsen. Niet zo maar een beetje, maar heel snel! Het zijn amateur-racefietsers. Stappen ze op zo’n ding veranderen ze direct ook van keurige burgers in asociale Mongolen die maling lijken te hebben aan elke verkeersregel. Dat wordt nog eens versterkt als ze in een groep zijn. Dan menen ze kennelijk dat ze onderdeel uitmaken van een Tour-de-France peloton dat wordt beschermd door ploegleiderswagens en agenten op motoren. Bellen mankeren, verlichting ook. Men raast met snelheden die ver boven het fietspadgemiddelde liggen langs de routes die men voor zichzelf heeft uitgezet en meent dan dat outfit en fiets garant staan voor claims op het gebruikersrecht rond die paden en wegen waar men overheen raast. Andere weggebruikers of nog erger, voetgangers moeten dan maar benen maken. Racefietsen - 2 - fiets

Maar ook als automobilist moet je uitkijken niet door zo’n malloot in de weg te worden gezeten. Ik maak het in deze maanden dagelijks mee en heb ontdekt dat er ook een grote groep mensen is die zich net als ik rot ergert aan die lui. Onlangs nog, wij staken keurig netjes de straat over bij onze lokale supermarkt. Handen vol boodschappen, maar wel na goed gekeken te hebben of er niks aan kwam. Ineens hoorden we ‘Heeeeeyyyyyyyyyy!!!! Ken je niet uitkijken’. We liepen ineens blijkbaar in het spoor van twee om de hoek zeilende figuren op van die vlotte fietsjes. Types 40plus, rode blos op de wangen en waas voor de ogen. Nu ben ik als Amsterdammer niet op mijn mondje gevallen dus er ging even een verwensing richting die malloten. Daar kwam van alles op terug. Het ebde weg met de snelheid van de heren.

Racefietsen - 1 - bordMen trok nog even een sprintje want wij dombo’s hadden het tempo er natuurlijk aardig uitgehaald. Wellicht toch goed om dit soort figuren nog eens te wijzen op de wettelijke plicht tot rechts rijden, snelheid in bewoond gebied te beperken, een bel te gebruiken, niet buiten de fietspaden over de voor auto’s bestemde stukken weg te rijden en zo meer. Ik kan mij voorstellen dat er heel wat ongelukken en incidenten plaatsvinden door dit gedrag. U bent gewaarschuwd. Op elke polderweg kom je ze tegen en echt waar, ze menen dat het land van hen is. Jammer, maar helaas, dat is niet zo. En ik raak ook gefrustreerd van dat keiharde voorbij rijden door van dit soort lieden als ik zelf in de zesde versnelling van mijn Citybike tegen de wind in trap en alles in het lijf pijn doet. Kom je dus de Meninggever tegen, doe even rustig aan. En begin niet meteen te brullen. Daar kan ik pas echt niet tegen.

 

Spakenburgse dagen 2014…

OLYMPUS DIGITAL CAMERASoms kan een mens niet cultureel genoeg bezig zijn, zeker niet als het zomerse weer uitnodigt om naar overal om te kijken waar iets te doen is in binnen- en buitenland en dat ook nog eens te berijden is zonder dat je meteen moet overnachten. Een van die evenementen was het op vier woensdagen in de zomerperiode georganiseerde zgn. Spakenburgse Dagen zomerfeest. Tijdens de alweer 44ste editie daarvan waren er verschillende optredens te zien van volksdansgroepen en bleek er ook een klederdrachtshow onderdeel te zijn van het pakket. Maar dat was niet helemaal ons ‘pakkie aan’.

Wij gingen meer voor de markten met ruim 400 stallen, verder was er een zgn. kinderkleedjesmarkt, oude ambachten, een grote warenmarkt, optredens en muziek. De schilderachtige Oude Haven van Spakenburg ligt vol met botters. Met die schuiten kon je dan tegen een niet eens al te groot bedrag lekker gaan rondvaren buiten de haven van dit schilderachtige vissersplaatsje. Speciaal voor de kinderen was er een Kinderplein. OLYMPUS DIGITAL CAMERAAardig is dat zo ongeveer de halve bevolking betrokken was bij dit evenement. Zeker zij die in het centrum wonen stelden ook hun garage en schuur open om daar dan een soort vrijmarktverkoop te houden. Voor weinig veel vinden naar je gading. Slimme aanpak en het maakt dat dit Spakenburgse evenement heel veel mensen lekker breed kan helpen aan een leuke en gezellige dag. Men had zelfs gedacht aan voldoende toiletten, de horeca zette een tandje bij en het weer hielp bij ons bezoek ook nog een handje mee.

Door de samenstelling van de bevolking in deze omgeving zie je naast klederdrachten ook veel uitingen van de breed gedragen godvruchtigheid hier. Kleding en uitstraling van veel mensen laten daarover geen twijfel bestaan, maar dat zegt niets over gastvrijheid en klantvriendelijkheid. Daarbij waren de aangetrokken stalhouders over het algemeen vrolijk en waren de prijzen lager dat we intussen op heel wat braderieën gewend zijn geraakt. Spakenburg stal ons hart. Het ons al langer bekende adresje, een viswinkel vlakbij de havenkom, zorgde voorde inwendige mens. In stijl, dat spreekt.OLYMPUS DIGITAL CAMERA En vanaf een terrasje kijken naar andere mensen is een geweldig tijdverdrijf, zeker bij dit soort zomers evenementen. Een aanrader van jewelste waarvoor je t.a.v. de 45e editie wel een jaartje moet wachten. Let wel op, het trekt ieder jaar heel veel mensen uit de regio, men komt ook met bootladingen tegelijk uit Zeewolde overvaren en de files zijn dus als je later komt, lang, heel lang.  Maar…toch de moeite waard. Leuk evenement.

Een eeuw oorlogvoering…

GMC in Japan 1947Als je nu militair je punt wilt maken is er een ding dat je absoluut niet moet doen. Je ingraven en vanuit loopgraven trachten je evt. tegenstander uit te schakelen. Daar komen minder goed georganiseerde legers al snel achter. De moderne vijand rijdt of vliegt om of over je heen en een beetje tegenstander beschikt over een luchtmacht die bestaat uit speciale vliegtuigen of helikopters waarmee je grondtroepen effectief te lijf kunt. Het was een eeuw geleden nog zo dat men de vijand bestreed met in het achterhoofd de scholing die de toenmalige generaals hadden gehad in de 19e eeuw. In die periode ging je te paard of met getrokken bajonet op de tegenstander af en trachtte zo diens weerstand te breken. Maar de Eerste Wereldoorlog bleek een soort kruispunt tussen oud en nieuw. Binnen vier jaar ontwikkelde zich een effectief luchtwapen, tanks, kanonnen die tientallen kilometers ver konden schieten en de mitrailleur die hele generaties vijandelijke soldaten kon uitschakelen. Bommenwerpers en zeppelins zorgden voor dood en verderf onder de burgerbevolking. Toch probeerde die aan tradities vast houdende generaals om met charges vanuit de eigen loopgraven al die jaren lang een paar schuttersputten van de vijand te veroveren. Het bleek een zinloze oefening en zorgde voor een afloop van de gruwelijke wereldoorlog die in feite als onbeslist kon worden betiteld.

217408 - EHLE - 140486 - Westland Lynx MLD 262 hovering Scan10512Al werd Duitsland aangewezen door de geallieerden als aanstichter van het conflict en legde men met het opgelegde Verdrag van Versailles de basis voor het nieuwe conflict van een jaar of twintig later. Oorlog is sindsdien volkomen veranderd. Vliegtuigen maken nu de dienst uit, al dan niet bemand, en men kan met satellieten de vijandelijke troepenbewegingen aardig in kaart brengen. Digitale oorlogvoering is in staat om de samenleving van de tegenstander compleet te ontwrichten en als het echt moet zijn er raketten die in staat zijn de hele wereldbevolking naar de rand van de afgrond en uitsterving te brengen. Bij regionale spanningen zoals we die nu meemaken zien we hoe de oorlog is veranderd. De Pick-up-truck is een nieuw wapen geworden. Snel, beperkt van omvang en vaak bemand door lieden die er kriskras mee door de vijandelijke linies trekken. Overigens zijn ze met een goede gevechtshelikopter vrij eenvoudig uit te schakelen, maar de meeste strijdmachten waar tegen deze revolutionaire strijders oorlog voeren, bezitten die heli’s nu net niet.

Maan-Saturnus 5 met Apollo 11 start op weg naar de maanMet name de grootmachten zijn langzaam aan getraind geraakt in het niet meer benutten van enorme legers die log en moeizaam door lastig terrein heen moeten ploegen. Nee, men gebruikt drones, vliegtuigen, bommenwerpers en als het moet special forces. Ook bij de Russen heeft men veel geleerd van het pak slaag dat het Rode Leger kreeg in Afghanistan. De lessen daar geleerd pas men nu toe in de Oeral en Oekraïne. Het bespaart veel eigen mensenlevens terwijl de effectiviteit groot is. Daar kon men ten tijde van de Eerste W.O. in Frankrijk, België, Oostenrijk, Rusland, Turkije, Oostenrijk en Italië slechts van dromen. Maar dat was dan wel een eeuw geleden. Dat conflict toen kostte 18 miljoen jonge mensen het leven. Dat soort verliezen neemt men nu niet meer op in de planning. Al weet je nooit hoe men bij de tegenstander rekent. Maar goed ook. Als je ziet wat er allemaal loos is in de wereld krijg je toch de kriebels soms….

Eenzijdig gelijk…

(FILES) An undated file picture shows AlAls Meninggever ben ik me zeer bewust van het feit dat die van mij er voor veel anderen in de wereld eigenlijk weinig toe doet. Behalve in een leuke discussie wellicht. Dat mening geven stamt al uit een tijd dat ik me (zeer terecht) ergerde aan lieden die van alles en nog wat mochten roeptoeteren in de ook toen al door zgn.links gedomineerde media. Mensen die boven Zwanenburg vliegtuigen in gevaar brachten met hun mallotige acties en dan later bijvoorbeeld helemaal niet bleken te wonen in het door ‘lawaaiterreur’ geteisterde gebieden. Het samen met wat vrienden en collega’s opzetten van een Stichting die opkwam voor de belangen van de luchtvaart (indertijd 200.000 banen) en een daarvoor uitgeven van een maandelijks magazine hielpen om een tegenstem te geven die ergens over ging. Wie schreeuwt moet ook van het tegendeel te overtuigen zijn was en is mijn stelling. In feite is dat niets veranderd allemaal en vormt het een van de redenen dat ik ooit begon met bloggen. Mijn mening over bepaalde zaken die met geloof, politiek of bestuur te maken hebben wijkt vaak wat af van het normaal gebruikelijke. Ik ben meer van het feitenverhaal, geschiedenis, kennis en niet van het zo maar wat roepen. Daarbij tracht ik feilloos bloot te leggen welke stromingen in dit land aan de publicitaire touwtjes lijken te trekken. Sociale media bleken daarbij een extra goede uitlaatklep. En ik ga de discussie daarbij bepaald niet uit de weg.

18-0443595953T Kom me niet aan met flauwekul of emotionele argumenten. Want daar is altijd wel een mening tegenover te stellen. Natuurlijk vind ik de vele doden in Palestijns gebied vreselijk, maar het eenzijdige gehuil van de wolven in het politieke bos tegen het optreden van Israel onderschrijf ik niet als een roep uit de natuur. Het is vaak georkestreerd, wie de media bezit heeft de macht in handen. Bedenk maar eens dat in Rusland de massa gelooft dat vlucht MH17 door de Oekrainers uit de lucht is geschoten en de NAVO de raketten al klaar heeft staan om hun grote land te vernietigen. In Turkije heerst een dictator over een volk dat heel lang over elkaar heen buitelde binnen een mooie democratie waarbij het geloof nauwelijks een rol speelde. Nu wel en dat leidt er toe dat demonstranten moeten vrezen voor hun leven en de media zijn uitgeschakeld. Niemand die zich er druk over maakt in ons land, al helemaal de wel voor de Palestijnen demonstrerende oude en nieuwe Nederlanders. Terreurgroepen houden huis in Tunesie, Lybie, Syrie, Irak. Aangestuurd door haatzaaiers met maar een agenda, vestiging van een barbaarse staat vol ellende voor vrouwen, homo’s en anders denkenden.

Dictator Geen enkele demonstratie, niet eens een protest! Al sputtert de in Oekraine sterk opererende Minister Timmermans voor de vorm dan wat tegen, het ligt kennelijk te gevoelig om dit soort terreur bespreekbaar te maken. Geloof ligt hier gevoelig en je roept al snel aanslagen over je af. Mag ik dan af en toe even vertellen dat ik tegen eenzijdigheid ben mensen. En dat ik de discussie graag aan ga met hen die kennelijk menen dat raketten die vanuit Gaza op Israel werden en worden afgeschoten vol zitten met witte duiven? Het doet er wellicht weinig toe, maar ik kan het niet laten. En dus blijft mijn mening overeind, of je het er nu mee eens bent of niet. Maar, ik ben ook gek op de discussie….mits je natuurlijk van te voren ook even kijkt naar oorzaak en gevolg, geschiedenis en geopolitieke verbanden. En daarnaast lees je hier natuurlijk mijn andere flauwekul. Want echt heel serieus neem ik mij zelf ook niet hoor….die leeftijd hebben we wel gehad…

Geluidsgenot

Maserati Quattroporte - schoonheidEerder al schreef ik hier over mijn rammelgevoeligheid.  Maar ik denk zelf dat ik vooral een beetje geluidgevoelig ben. Ik kan namelijk ook enorm genieten van het geluid dat auto’s of vliegtuigen maken. Ik hoor een tram op afstand knerpen door de bocht en vind zelfs een levendige haven prachtig door het geluid dat er vaak in een combinatie van indrukken tot me komt. Schepen, water, meeuwen, geklots en getoeter. Mijn gekte (..) op dit punt gaat zo ver dat ik vrij simpel de diverse vliegtuigen of auto’s van elkaar kon (of soms nog kan) onderscheiden. Zelfs binnen een bepaald type of model hoor ik nuanceverschillen. Een Caravelle VI was een oorverdovend krijsend toestel, vooral op de grond, een (meer gebruikte) IV had een lagere en meer draagbare toon. Het gedreun van zuigermotoren, het doet me iets. Geldt ook voor een gorgelende Amerikaanse V8 automotor.

SAIL2005.P1010025Toen ik zelf nog met dergelijke auto’s reed vond ik het starten van zo’n enorme motor een genoegen. En liet ik de auto even draaien voor ik ging rijden. Dat geluid is echt prachtig. Net als een Harley Davidson motorfiets. Kan me zeer bekoren, ook al ben ik dan geen lid van een motorclub of zo. Als je een motor koopt, dan een Harley, want geluid en trilling van dat blok zijn opwindend mooi. Onlangs werden we in de inmiddels bekende tunnel bij Utrecht (A2) ingehaald door een Maserati Quattroporte Sport GT. Voor wie niet weet wat dat is, het lijkt op een zakelijke sedan, maar is in feite een in een Boss-kostuum verpakte supersportwagen. Een V8 van 4,7 liter brengt daar 440PK naar de wielen en doet dit met een waanzinnig mooi geluid. In die tunnel kon de eigenaar van de Italiaanse volbloed het kennelijk niet laten om even vol gas te geven en de enorme brul van de motor te laten galmen door die tunnel. Het was ook mij een meer dan groot genoegen.

32523 - MDC DC-3 PH-MAA MAC Scan10007Ik kan me voorstellen dat je dan met een brede glimlach in je leasebak zit. Logisch! Bij vliegshows was ik altijd in voor een traktatie als er weer eens wat oude oorlogskisten voorbij kwamen. Dikke Rolls Royce Merlins, zware Pratt & Whitney’s, knerpende Wright’s of van die roffelende Bristol Herculessen. De gillende Rolls Royce Dart turboprops of de doffe suis van een Electra die zijn Allisons op volle toeren gebruikt om op te stijgen. Heb je er oog voor krijg je een bredere ijk op het begrip schoonheid. Trouwens, ook bij mensen gaat die combi op. Mooie mensen moeten naar mijn mening ook een dito geluid voortbrengen. Een fraaie vrouw past bij een stem die je doet smelten. Praat ze plat en veel te luid, of gebruikt ze mannelijke krachttermen knap ik af. Zo is het ook met al die roerende zaken die mij zo ontroeren. De combi, dat is het hem en daar kan ik met de ogen dicht van genieten.

Barneveld – volgend jaar maar overslaan?

OLYMPUS DIGITAL CAMERADeze periode van het jaar is voor ons goed voor vele genoegens. En die zoeken we niet in een ver buitenland zolang er in eigen land of daar vlakbij nog zoveel te genieten valt. We hebben de neiging naast zoektochten naar nieuwe plekken sommige plaatsen of evenementen in ons hart te sluiten en dan elk jaar een traditie te maken van een bezoek daar. In eigen stad heb je daarvoor de Gay Pride, Uitmarkt, Koningsdag of zo, in andere steden zijn er weer andere zaken die de aandacht vragen. Een daarvan is de Oud-Veluwse Markt in Barneveld. Een fenomeen waarover ik al eerder op mijn vorige weblog iets schreef en dat een jaar of vier geleden ineens werd ontdekt. De basis is een soort grote braderie in het centrum van het vooral door het pluimvee bekende stadje, ik weet het ik doe Jan van Schaffelaer nu tekort, aangevuld met een rommelmarkt en de nodige ‘typisch Veluwse elementen’.OLYMPUS DIGITAL CAMERA

Dat bij elkaar opgeteld maakt dat we het ieder jaar aandurven die kant op te gaan en gewoon even onder te dompelen in wat we zoal zien aan folkloristische trekjes die ons land zo eigen zijn. Ook dit jaar gingen we daarheen en keken of er weer wat van de gading te vinden was. Voor 85% was alles gelijk aan vorige keer al hadden we wel de indruk dat de prijzen voor het gebodene wat gestegen waren. Echte koopjes zagen we niet en de horeca had de prijzen afgestemd op de grote toevloed van het publiek. Maar wat we ook helaas moesten constateren was dat het fenomeen steeds meer lijkt op een braderie zoals je die ook van elders kent. Het typische Veluwse moet kennelijk komen van de jaarlijkse optocht met nostalgische kinder- en boerenwagens en de nu al jaren bekende veldwachter.

OLYMPUS DIGITAL CAMERAOok de klompendansers lijken elk seizoen op die uit het vorige. Daarbij kreeg ik zelf de indruk dat het wat minder druk was, we konden zowaar overal redelijk bij komen en dat was andere jaren wel anders. En dit had niets te maken met het weer, want dat was buitengewoon geschikt voor een dergelijk evenement. Kortom, Barneveld viel tegen. Kan ook zijn dat we het wel gezien hebben hoor. Misschien moeten we gewoon op zoek naar iets anders. Maar Barneveld slaan we volgend jaar dan maar een keertje over. Wie weet helpt dat….