Bijzondere reis in een IFA stationwagen…

Toen ik een paar weken terug het Oostduitse merk IFA even onder de aandacht bracht van de lezers hier, vermeldde ik al dat daar nog een aardig persoonlijk verhaal over te schrijven viel. Dat werd al een keer aangetipt in mijn vervolgverhaal over dat leven met de Vliegende Pijl. Maar hier dus nu wat uitgebreider. In die jaren waarover ik spreek deed mijn leasepa in auto’s. Altijd wel een paar verschillende merken voor de deur die moesten worden verkocht, en voor eigen gebruik dan even een paar weken een auto die op naam werd gezet voor uitstapjes en korte vakanties. Mijn wat oudere broer was toen in de leeftijd dat hij al brommer mocht rijden en die had een exemplaar gekocht bij de ooit hier ook al eens gepasseerde ‘Ome Leo’, een goede vriend van de ouders met een eigen fietsen- en brommerzaak naast een investeringsbedrijf voor panden in hartje centrum Amsterdam.

De brommer van mijn broer was overtuigend van lijn en kleur, leek het meest op een TT-racer met 50cc blokje en was voor normaal gebruik uitgevoerd met een bagagedrager achter de buddy-seat. Broerlief, helemaal 16 jaar oud, besloot om op dit ding samen met een aantal vrienden met soortgelijke vehikels naar Limburg af te reizen voor een feestelijke vakantie. Best avontuurlijk natuurlijk. De diverse ouders waren niet al te enthousiast maar broerlief had een karakter dat nog eens extra eigenwijs was door de situatie thuis, dus uiteindelijk mocht en vertrok hij. Leasepa richtte intussen zijn pijlen op de handel. En kocht zich een IFA Stationwagen in een muisgrijze kleur die in meer dan goede staat van dienst verkeerde, maar qua banden wel een opknapbeurt verdiende. Maar ja, handel….dus dan was dat niet het eerste wat je verving.

Na een dag of wat kwam er een telefoontje. Broerlief was gestrand. De brommer had het opgegeven. Deed niets meer. En hij zat in een tentje ergens te kleumen in de toen ook al veel vallende zomerse buien en matige zomers. Hij wenste ‘Ome Leo’ een enkele reis Timboektoe, want die had het tweewielertje toch echt nog nagekeken voor broerlief was vertrokken. Kortom, nood maakte deugd. Ons gezin pakte noodzakelijke dingen in de IFA die werd omgetoverd tot auto van dienst en we vertrokken met de pruttelende DDR-tweetakt naar het zuiden van Limburg. Na een verder ongestoorde reis kwamen we tegen de avond aan in Valkenburg en zochten broerlief op. Die kampeerde in de constante regen ergens op een modderig stukje land bij een boer in Bergh-Terblijt. Was blij ons te zien.

Maar ja, terug naar huis om dit uur was ook niks. Dus we sliepen als gezin in de IFA (ruimte zat) en hij in zijn tentje. Volgende ochtend werd de brommer met behulp van de vrienden die waren gebleven om broerlief te helpen naar het station gesleept om met de NS naar Amsterdam te worden afgevoerd. En wij stapten in de IFA en reden richting huis. Maar dat duurde niet lang. De IFA hing na een paar kilometers wel erg scheef naar rechtsachter. Onder de last van vier personen en de extra bagage was een van de banden lek geraakt.

Geen nood, reserve-exemplaar er onder. Die hield het uit tot net onder Roermond. Toen was het ook met die band over en uit. En omdat nergens hulp te halen viel en de Wegenwacht nog lang niet zo georganiseerd was als nu, zaten we opgescheept met twee lekke banden en een IFA die dus eigenlijk niet meer kon rijden. Leasepa was niet vrolijk maar loste het praktisch op. Van een van de velgen haalde hij de band weg en zette de velg weer onder de auto. Zo reden we richting een benzinestation een paar kilometers verderop. Onderweg een spoor in het asfalt achter latend. Maar we kwamen er wel. De velg ging er weer af, de andere band geplakt en met de vingers over elkaar reden we verder. Thuis was het avontuur iets wat we nog jaren vertelden tijdens verjaardagen. De IFA maakte het niet meer mee, die was een paar dagen later verkocht. Zonder nieuwe banden, dat spreekt. Maar wel met een nieuwe reservevelg. Want die was wel erg scherp geworden van dat rijden over de Limburgse straten. En de relatie met ‘Ome Leo’ was nooit meer helemaal dezelfde….althans wat mijn broer betrof.(Beelden: Internet/Yellowbird)

Marktplaats – sociaal educatief trefpunt…

Nokia mobiels 001Over Marktplaats heb ik al eens eerder geschreven toen ik met het fenomeen maar net bekend was. Het viel me toen al niet mee om de spullen die ik kwijt wilde ook echt goed te verkopen voor een redelijke prijs. En dat is nu, een paar jaar verder, niet veel verbeterd. Als ik soms hoor wat andere mensen zoal verkopen daar zal het wel aan mijn hoog gespannen verwachtingen liggen of aan de kwaliteit van het gebodene (..) dat ik alleen maar biedingen krijg van mafkezen of überhaupt geen enkele reactie. Het waarom van deze noodkreet is toch dat ik meen dat ik als verstokte verzamelaar af en toe even moet afzien van overvloed of zelfs de daad die daar bij hoort. Zo lijkt mij het bezit van zeven smartphones of dertien horloges wat veel en dus zoek je dan mogelijkheden of kansen om daar vanaf te komen. En dat leidt dan tot de frustraties die ik hierboven beschrijf. Zo hadden we onlangs weer eens een voorbeeld van waar je mee te  maken krijgt als je via dat marktmedium probeert om een goed item redelijk te verkopen. Vrouwlief kocht zichzelf (zonder overleg met experts als ik ben….) een smartphone. Leuk ding, ze leerde er de trucjes mee van het smarten en bewoog zich ineens veel vlotter op de diverse sociale media dan voorheen. Nadeel van het ding, hij verbruikte enorm veel MB’s om zichzelf te onderhouden qua software en dat leidde er weer toe dat de rekeningen steeds hoger werden.

Op internet bleek dat dit probleem inherent was aan het apparaat. Reden voor opvolging. Het ding had nog een half jaar fabrieksgarantie, de prijs die wij in de bol hadden was iets van de helft van de nieuwprijs, en die was al niet te hoog geweest. Inclusief alle toebehoren, in de oorspronkelijke verpakking op het internet gezet, Marktplaats was een goed medium dachten we. We lieten bieden vanaf 50 Euro! Bieden vanaf dus. Snap jij het nu niet of ben ik nu zo dom dat er dan biedingen komen van 10, 15 of 25 euro? En dat er ook nog over gemaild werd dat ik ‘nu’ moest beslissen om het ding voor die prijs te verkopen. Hoezo? Kannunielezuh of zo?

DecemberdipEr was iemand die een redelijke prijs bood. Maar die wilde het ding komen halen, waar ik niet veel mee op heb, behalve als het zou gaan om meubels of fietsen. De rest kan gewoon per post. Maar deze broeder wenste het apparaat echt af te halen. Hij zou ‘morgen komen om 5 uur, na zijn werk’. Je raadt het al, hij kwam helemaal niet. Navraag leerde dat hij toch maar van de aankoop afzag en geen zin had dit even netjes te melden. Uiteindelijk, de advertentie stond er nog een dag op, meldde zich een serieuze koper. Betaalde een goede prijs, inclusief verzending. Wilde het ding snel hebben, het geld stond dezelfde dag op onze rekening. En weg was de smartphone. Maar ik leerde wel veel over het gedrag van Nederlanders op dat Marktplaats. Men is net zo asociaal of leesblind soms als in het echte leven. Je zou er op kunnen afstuderen….. Zelf wel eens bepaalde ervaringen gehad met Marktplaats? Laat even lezen als je wilt. Ben gewoon benieuwd!