Spottersgeluk…

Oud Schiphol in tje 60-s - 211520Het was denk ik ergens in 1960 dat ik voor het eerst besloot om op Schiphol eens over de heg te kijken naar de toenmalige vliegtuigen. Ik was een jong ventje, had net een eigen fiets en ontdekte dat als je bij het toenmalige Schiphol je fiets tegen het hek zette en dan op de stang van die tweewieler ging staan, je het platform en de startbaan kon zien en de vliegtuigen uit die tijd kon waarnemen. Ik deed er nog niets mee, schreef niets op en had nog geen camera. Dat kwam pas later. De brommer was mijn vervoermiddel en daarmee bewoog ik me minstens twee keer per week naar de promenade aan het platform van Schiphol. En keek naar alle vliegtuigen, maakte af en toe een kiekje met mijn klikklak-camera en schreef de registraties van die toestellen indertijd op.

16245 - EHAM - 030184 - Vrachtplatform Scan10064Het begin van een passie die ik vele jaren lang zou koesteren. Vele foto’s volgden, duizenden dia’s. Ergens in 2000 of zo ging het mis. De interesse daalde, taande ook doordat Schiphol expandeerde en de mij bekende spottersplekken verdwenen. Daarbij waren de vliegtuigen steeds minder interessant geworden. En dat bleef hel lang zo. Toen ik mijn digitale SLR kocht en wilde testen of dat ding het goed zou doen langs de startbaan, ging ik nog eens kijken. Het beviel prima, de plaatjes waren aardig geslaagd. Toch kwam het er niet meer van. Als ik een keer per jaar nog eens langs die baan te vinden was, dan was het veel.

??????????????????????????????????????????????? De passie leek verdwenen, ik kon zelf maar moeilijk een verklaring vinden waardoor. Maar onlangs pakte ik de handschoen (en de camera plus alle toebehoren) weer eens op en bracht een belangrijk deel van de dag door langs de diverse landingsbanen van de nationale luchthaven. En het was weer ouderwets leuk. Gesprekken met andere spotters, net als ik van de jongere oude generatie, leuke nieuwe dingen ‘platen’ en weer eens wat registraties opschrijven. Ik voelde me weer jong, en dat warme bad ga ik toch weer eens wat meer op de agenda zetten. Zien hoe lang het nu weer duurt…

Dierenliefde….

OLYMPUS DIGITAL CAMERAAls er dieren in een bos aan me voorbij lopen of ik zie iets op tv over roofdieren in de jungle krijg ik er geen enkel echt emotioneel gevoel bij. Sorry voor hen die deze dieren zien als veredelde huisdieren, ik heb er weinig mee. Maar kom niet aan de huisdieren.  Net als veel anderen dicht ik mijn poezen of vroegere hond bijna menselijke karaktertrekken toe en kan ik enorm genieten van het gespleten karakter dat veel van die diertjes vertonen. Voor en tegen, lief en puberaal baldadig. Ik kan er door smelten. En dat is altijd zo geweest. Van jongs af aan met huisdieren opgevoed. Altijd een hond of kat in de buurt en soms kon je daarmee de gesprekken voeren die met de in een wat meer georganiseerd gezin aanwezige mensen zouden moeten plaatsvinden. En het leek soms of die dieren je dan begrepen. Nu was het met die hond van vroeger thuis best wel lastig om even goed met hem te praten. Zijn haren hingen altijd voor zijn ogen en als je hem de keuze gaf tussen ‘verse waar’ of een gesprek was zijn primaire keuze niet zo lastig.

OLYMPUS DIGITAL CAMERAZelden zo’n sukkel meegemaakt. Groot, sterk, maar met de intelligentie van een pinda. Als het er op aan kwam, mijn stiefvader had hem ook een beetje voor de veiligheid in huis gehaald, niet gek gezien de handel waarin hij toen zat, had je niets aan het beest. Hij zag dan te weinig om in te schatten wie hij nu moest ‘pakken’ en dus werden de huisgenoten aangepakt en konden de meeste kwaadwillenden probleemloos weg lopen. We zaten wat bij de Eerste Hulp. Maar nam je hem mee op straat was het een prima metgezel.  Mythische proporties nemen de verhalen over het beest aan, en dat geldt ook voor de zaken die ik meemaakte met onze Purdy, de enige hond die ik in mijn eigen huis ooit heb aangeschaft. Wat een schat van een beest was dat en wat een plezier hadden we er mee. Maar dan vergeet ik wel voor het gemak de vernielde meubels, deursponningen, de opgegeven kussens, en de narigheid van de eindfase van ‘zijn’ leven.

OLYMPUS DIGITAL CAMERAHuisdieren zijn geweldig, als alles goed gaat. En je hebt naast vreugde aan het begin ook veel verdriet aan het eind. Geldt voor de meeste mensen die ik ken en iets hebben met hun huisdieren. Ze zijn trots op ‘hun diertjes’, vertellen er (net als wij) graag over, en zijn compleet van de leg soms als zo’n diertje naar de dierenhemel is gegaan. Kom daar maar eens om bij dieren in het wild. Je hecht je er niet aan en als er eentje dood gaat is dat ‘de natuur’. Genuanceerd dus, die dierenliefde. En soms lopen die zaken dwars door elkaar als we het zielig vinden dat vee wordt geslacht, vissen gevangen en wilde dieren in dierentuinen of circussen opgevoerd. Lastige kwestie die soms leidt tot heftige discussies. Mag hoor, zeker hier. Dus…komt u maar!

Planmatig lijnen…

1414344+s(120!x120!)Ook al hoorde ik heel lang dat mijn ‘buik best mee viel’ en ik niet de indruk maakte op anderen al te dik te zijn besloot ik onlangs toch maar om wat af te vallen. Gewoon door minder lekkernijen tot me te nemen. Samen met vrouwlief, die altijd vraagt om solidariteit om haar eigen gevecht tegen de overmatige kilo’s te voeren. Zodra ik niet mee doe, is het voor haar een schier onmogelijke opgave. En ach, kwaad kan het zeker niet. Dus zijn we nu een week of drie bezig met restrictief eten en drinken. Weinig tot geen suikers, vetten, tussendoortjes, hapjes, drankjes etc. Ik snoep zelfs niet uit de TumTumpot die hier naast mijn toetsenbord staat. En, het zal niet verbazen, het heeft zijn effecten. Na twee weken twee kilo kwijt en ik moet bij veel broekriemen gaatjes extra prikken om die broeken niet van de toch al niet te omvangrijke billen te laten glijden. Dat geeft wel hoop. Daarbij voel ik me beter, fitter ook. Al was die fitheid nooit echt een probleem.

altAjHi5y_BrGOmfVsHmqDnsAnFJfpKG6JEzQJ0pPp8Oyc9Gaan we wandelen doe ik vrolijk mee in hoog tempo en neem zelden of nooit de roltrap, maar altijd de treden van de trappen per twee tegelijk. Dat ik niet meer al te veel fitheid in de gewrichten bespeur is onderdeel van de volgende ronde, qua planning althans. Moet toch weer eens aan de oefeningen op dat gebied, dat helpt ook om de buikomvang te doen afnemen. Vraag twee is natuurlijk wel, is het allemaal gezelliger geworden? Nou voor de leveranciers van alle lekkers vast niet. We waren vaste gasten in de Bijenkorf (thee met tompouce) en Kwekkeboom (broodje kroket). Daar lopen we nu aan voorbij. De maaltijden zijn minder omvangrijk, een enkel bord volstaat. In plaats van vier, twee boterhammen tussen de middag en als we s ’avonds trek krijgen nemen we een stukje appel of peer.

WP_005205 Nog goed voor de spijsvertering ook. Het kan dus wel en als je er eenmaal aan gewend bent geraakt is er niet veel meer aan. Doorzetten is de boodschap, dat wel. Alleen die rimpels overal….is dat ook een gevolg van? Of is het verval zodanig snel ingezet als de herfst in het bos soms al doet in augustus? Jemig, dat belooft dan nog wat. Maar door een beetje te lijnen houd ik de winter nog maar even bij me vandaan. Jammer van die dromen. Die gaan toch vaak over heftige schnitzels met frietjes en talloze glaasjes heerlijke wijn op een terras aan de Rijn en zo meer….

Sudden death…

OLYMPUS DIGITAL CAMERAOnlangs liepen we gewoon terug naar de auto na een lekker wandeling door het ons zo bekende Vechtstadje. We hadden ons prima vermaakt, iets gedronken bij het ons ook al zo goed bekende restaurantje daar en de krant gelezen die men er als service aanbiedt. De zon scheen, de mensen waren vrolijk. We keken nog even naar de plek waar binnenkort de eerste palen de grond in gaan voor een nieuw winkelcentrum waar voorheen de brandweer zetelde. Van het ene op het andere moment veranderde de sfeer toen een jonge dame in redelijke paniek op ons af kwam rennen. Of wij konden reanimeren? Nou, dat heb ik niet in mijn pakket zitten, al wilde ik het met haar nog wel even oefenen. Maar daar had ze geen tijd voor. Ze rende de lokale fietsenwinkel binnen. Er was iets grondig mis dat bleek later. Een niet eens zo oudere vrouw was plotseling onwel geworden en in elkaar gestort. Naar het leek, overleden!  Dus grote paniek, want tussen het winkelende publiek komt dat best even aan.

OLYMPUS DIGITAL CAMERAVan alle kanten renden mensen naar de plek des onheils. Met kennelijke kennis van zaken, een dokter uit een belendend verzorgingshuis kwam met zijn tas aansnellen. Binnen een minuut hoorden we de eerste sirenes. Politie, ambulance. Apparatuur werd uitgeladen en men werkte zich in het zweet om de getroffen vrouw wellicht nog kunnen te helpen. Ik mag hopen dat het is gelukt. Want wat een schrik, wat een narigheid, je gaat even boodschappen doen, voelt je niet lekker en stort ter aarde. Thuisblijvers hebben geen idee waar je uithangt. Tot het bericht komt dat…. Het leven in de knip van een vinger tot zijn einde gekomen. Zeg dan maar dat je niet moet genieten. We maken ons druk (ik ook..) over alles wat in de wereld aan de gang is, we graven ons in, zijn bezig met de sleur van elke dag, maar beseffen ons vaak niet dat het ook zo maar eens afgelopen kan zijn.

OLYMPUS DIGITAL CAMERAZo zonde als je dan uit het leven verdwijnt dat men niet op je graf zal zeggen dat juist jij niet hebt genoten. Al heb ik zelden grafredes gehoord waarbij de overledene werd geprezen om zijn/haar saaiheid, stiptheid, of het bestuderen van de groei der gerania op de vensterbank. Nee, zo zit het nu ook weer niet in elkaar. Hoe dan ook, ik was er even door van de leg mensen, en daarna ging het gewone leven toch weer door. Inclusief saaie huishoudelijke dingen en de boodschappen. Toch eens tijd dat we daarvoor bediening inhuren. Kunnen we zelf weer wat meer avonturen beleven….

Hoog drempelige politiek

WP_20140906_007Zet een wethouder neer voor zaken als verkeer of infrastructuur en tien tegen een dat je daarna ontdekt dat die man of vrouw in zijn politieke agenda heeft opgenomen om de gemeente waar hij/zij verantwoording voor draagt, om te zullen vormen tot een soort militaire trainingsbaan vol vallen en hobbels. De malloten die deze posten bezetten zijn dan bereid om elke doorstroming in hun gemeente te beperken via rotondes en heel veel, vaak ongekend hoge, verkeersdrempels. Alsof dat de oplossing is. De ellende van die dingen is dat ze worden opgezet voor lieden met suv’s of zo, wie met een meer normale auto uit de AA of A-klasse rond rijdt moet kruipend over die gemene dingen heen wil je niet vast komen te zitten of schade doen aan de onderkant van je persoonlijke vervoer. Koploper op dit gebied zijn naar mijn mening de gemeenten Almere en Amsterdam. Maar ook elders heb ik ontdekt dat men gek is op het treiteren van het verkeer. En die dingen kennelijk ook laat aanleggen zonder meetlat. Dat je ze uitvoert als de zachte boezem van een vrouw kan ik me voorstellen. Dat is een natuurlijke vorm. Maar echte hoeken, met het liefst bovenop een blok beton dat geweldige schade aan kan richten is regelrechte sabotage of poging tot doodslag. Aan de auto, dat spreekt. Al vrees ik soms ook voor hen die op de motor of scooter over die dingen heen moeten. Toen ik onlangs in Almere een route moest rijden die dwars door allerlei woonerven voerde, men heeft maandenlang een doorgaande weg afgesloten voor renovatie na een jaar of dertig gebruik, kwam ik zowat 25 van die drempels tegen.

WP_20140906_008Wat normaal een route is van 5 minuten duurde nu door die hobbels meer dan een kwartier. De bewoners van de wijk waar wij heen moesten voor dat bezoek, hebben dit elke dag, zeker als ze auto-afhankelijk zijn voor hun boodschappen. Het is een schande. Dat geldt ook voor de Gemeente Amsterdam. Ik bracht onlangs mensen naar het centrum van onze stad en deed dat met de intentie om hen ook nog iets meer te laten zien van onze hoofdstad dan alleen de bekende plekjes. Het bleek dat ik me had begeven in een doolhof van eenzijdig afgesloten straten, die vroeger gewoon berijdbaar waren, en waar zoveel drempels in waren aangebracht dat de gemiddelde snelheid van drempel tot drempel iets van 5 km/u was. Zou dit die politieke bestuurders nu op enige wijze een orgasme bezorgen van treitergenot of zo? Als een stad de auto tot vijand heeft verklaard van het milieu, dan onze hoofdstad. Het revolutionaire karakter van de Mokummer wordt vanzelf opgewekt door een keer een route te rijden als ik deed.

OLYMPUS DIGITAL CAMERAIk vrees toch dat veel van die verkeersremmende constructies zijn aangebracht op aanstichten van zgn. progressieven die menen dat je wel met de fiets van A naar B kunt, al is die afstand wellicht 80 km,, of dat je dan maar in het niet aanwezige openbaar vervoer moet stappen. En als ze dan klaar zijn met die drempels bedenken ze wel dat rotondes de doorstroming bevorderen. Jaja. Sinds hier aan het einde van de wijk zo’n kreng ligt, hebben we elke ochtend files en staan de toevoerstraten allemaal vast. Toen daar nog een normale kruising lag, was er nooit echt sprake van files. Maar de verantwoordelijke wethouder van toen is nu weer ergens anders actief. Met de muziek mee, of noorderzon vertrokken. En liet de burgers de ellende van de toenmalige besluitvorming. Er zouden aparte straffen voor moeten worden bedacht…. O nee, dat mag niet natuurlijk. Wellicht is niet stemmen op partijen die ons land tot een tankbaan willen omvormen beter….dringend advies!

Pets…krak….

WP_20140906_004Een paar jaar nog maar ben ik echt actief bezig met en op een echte smartphone. Een Nokia Windowsphone om precies te zijn. Een ding waarmee ik de handigheid ontwikkelde om veel van mijn online-activiteiten te doen zonder dat ik daarvoor een computer of laptop hoef te benutten. De Nokia Lumina 800 bleek een zeer betrouwbaar toestel. Slechts het downloaden van foto’s liep een enkele keer vast, dat kreeg ik ook niet meer goed op gang. Maar voor de rest…een toptoestel. Helaas stak ik hem onlangs in de zak van mijn geliefde huisbroek. En liep op een bepaalde avond even te snel naar onze keuken waar de tegels op de vloer hard zijn. Precies na de drempel voor die ruimte viel de Nokia uit mijn zak, en dan ook zodanig dat hij zijn aangezicht heftig schond. Het frontale deel van het scherm was veranderd in een soort Italiaans mozaiek. Mijn uitroepen hielden het midden tussen die van een havenarbeider die zijn hoofd stootte en iemand die in totale paniek raakt omdat zijn geliefde speeltje hem wordt ontnomen. Natuurlijk, eigen schuld dikke bult, maar ik werd er toch niet echt gelukkiger van.

Nokia mobiels 001Verbazingwekkend genoeg deed de Nokia het nog wel gewoon, slechts het glazen front was beschadigd… Daardoor kon ik zelf uitzoeken wat zo’n vervangend schermpje zou gaan kosten. Lag ergens tussen de 75 en 175 euri. Best geld. Bij sommige leveranciers werd je dan geacht het scherm zelf te vervangen. Leek mij met mijn twee linker handen een schier onmogelijk opgave. Dus in mijn ellende even contact gemaakt met zoonlief. Die heeft meestal nog wel iets liggen. Hij is een mens van de allerlaatste nieuwe toestellen, liefst als niemand het nog in ons land in handen heeft, koopt hij zijn spullen in de VS of zo. En dat test hij dan voor zijn website of meer en legt zo’n dingetje vaak na soms minder dan een half jaar weer opzij. Zo verging het ook de vorige Nokia. Hij doet er ook veel gemakkelijker afstand van dan ik. Ik hecht me enorm aan zo’n ding en hoop meestal dat ze nog jaren meegaan. Hij niet, dus de dag na de dramatische val van  de omschreven Nokia kon ik een andere komen halen. Hij installeerde alles wat ik nodig had, en ik liep met grote trots weer rond, alsof er niets was gebeurd. Maar wat doe je nu met die beschadigde oude? Hij functioneert nog prima, ik wil hem niet zomaar even weg doen. Dus overweeg nog steeds om dat schermpje te vervangen. Voor…je weet maar nooit… Al moet ik nog wel even zien dat ik alle foto’s er af haal. Al was het maar voor de leuke plaatjes die ik er mee schoot. Want een ding is zeker, door gebruik te maken van een goede smartphone heb je weinig meer met compactcamera’s en zo. Dat is me wel duidelijk geworden. Alleen moet je die plaatjes dan wel kunnen downloaden. Toch nog eens zien hoe dat met die nieuwe moet….

Goochelaars met slechts een enkel kunstje..

Ilyushin IL-18 Tarom - h073Ik las onlangs weer eens een rapportage die door een universiteit in het Engelse land was opgesteld. De aanleiding was het idee dat we met zijn allen bepaalde doelstellingen moeten halen op het gebied van CO2 uitstoten en zo. Vanuit de onderzoeken van die universiteit mag je opmaken dat de luchtvaart, een nog steeds wassende tak van vervoer, niet voldoende bijdraagt aan het terugdringen van CO2. Kennelijk hebben de investeringen in steeds schonere en zuiniger vliegtuigen die de afgelopen tien jaar zijn gedaan door industrie en maatschappijen, niet voldoende resultaat. Ook alternatieve brandstoffen blijken weinig soelaas te bieden. De universiteit maakt de klassieke fout door in haar conclusies weer eens op een GroenLinks stokpaardje te gaan zitten en aan te dringen op het ‘ontmoedigen van het gebruik van het vliegtuig als vervoermiddel’. En dat doet men dan niet via vliegverboden of zo hoor, nee die vliegtuigen vliegen gewoon door. Je moet het regelen door de passagiers meer te laten betalen voor hun tickets. We zullen ze leren!

374951_278321748884875_100001211550032_858315_524879677_nDoor de ticketprijzen met 1,5% per jaar te laten stijgen, zal de groei van het aantal passagiers met 4,8% jaarlijks afnemen. Zo is de theorie van de milieuvriendelijke bollebozen. Oftewel, als je straattegels in je eigen achtertuin optelt, en deelt door het aantal wolken wat voorbij drijft, krijg je vanzelf het resultaat dat Tante Annie meer friet zal bakken voor haar achterkleinkinderen. De luchtvaart draagt voor een heel klein deel bij aan de CO2 uitstoot in de wereld, ook al vliegen er nog zo veel vliegtuigen. Ik gaf al eens cijfers daarover en daaruit bleek dat de grootste vervuilers in de trein stappen. Niet omdat die dingen nog op kolen zouden rijden, al wordt hier in ons land de stroom opgewekt met vrij vuile centrales, maar omdat je eerlijk en oprecht naar die CO2 uitstootcijfers moet kijken.

537872353_78cb437361_mEn wat blijkt dan, de grootste vervuilers op dit gebied zijn boeren met hun vee, gevolgd door burgers thuis. Daarna volgt het zware industriële complex, het wegverkeer en ergens met een zeer klein percentage, de luchtvaart. Maar voor milieufreaks is elk vliegtuig dat ze zien (en vooral horen) vliegen er een te veel. Die verlangen terug naar een wereld waarin het altijd stil en schoon is. En door hun verkeerde opleiding die vaak politiek is geïnspireerd, neigen ze er toe te denken dat je alles met taksen moet ‘sturen’. Je vraagt je af hoe het moet als dit soort studenten straks bestuurder wordt in een nieuwe maatschappij. Ik zou me er als zeilbootbouwer maar op voorbereiden. Want die lui stappen straks echt niet in een vliegtuig. Of gaan die  varen naar hun vele milieucongressen. Nee toch?

Het gif van de afgunst

OLYMPUS DIGITAL CAMERAOmdat ik mij mijn hele leven nog nooit heb kunnen betrappen op enig gevoel van jaloezie ken ik ook de bijkomende emoties niet. Ik lig dus niet wakker over mensen die het naar eigen idee goed getroffen hebben in hun leven. Die menen dat saaiheid een vorm van avontuur is en dat een flat in een dorpje aan de Spaanse kust afgunst kan opwekken bij hen die meer gaan voor de grote stad en koelere noordelijke streken van Europa. Het doet me niks als mensen pochen met hun Canon SLR-camera. Als vliegtuigspotter mag ik me namelijk verheugen op de nodige camera’s om dat werk te kunnen verrichten. Ik heb niks met klassieke auto’s om die zelf te bezitten althans, het zal me dus een worst zijn of iemand er nu twee of drie van op na houdt. Ik heb niks met boerendorpen, nou ja, een keertje doorheen rijden of naartoe om een visje te eten, en snap dan ook niet dat je daar zoveel poeha over kunt maken. Saaiheid is niet avontuurlijk en pochen dat je zo’n geweldige vut-regeling had of hebt terwijl je nog nooit echt hard heb gewerkt gaat aan mij voorbij als nuttig. Toch heb ik in het blogwereldje helaas iemand leren kennen die de hele dag met niets anders bezig is dan dit. Pochen, zgn. rijkdom etalleren, afgeven op anderen en vooral ook roddelen. Heel wat mensen uit die vroegere blogwereld hebben de man (en zijn vrouw) intussen tot paria verklaard.

OLYMPUS DIGITAL CAMERAOok op Facebook werd hij uitgekotst. Toen mij op enig moment een aantal roddels ter orde kwamen die hij ook over mij verspreidde in de kring van de enkeling die nog met hem(n) om wil gaan was het genoeg. Ik verbrak alle banden, maar niet nadat ik hem, net als een aantal collega sociale mediavullers via een mail had gewezen op het vervelende van al die door hem verspreide verhalen. Er kwam natuurlijk geen antwoord op. Wie zich verheven voelt boven anderen doet niet aan excuses. Maar gaat wel door met giftige verhalen uitdragen via mensen die op een of andere wijze worden gezien als zijnde ‘in het eigen kamp’. Er zijn bloggers die de contacten nog niet verbraken. Dat is hun keuze. Maar het kan ook zijn dat het gif hen heeft bedwelmd en ze niet meer in staat zijn om feiten en fictie van elkaar te onderscheiden. Feit is dat deze lieden waarover die verhaal hier gaat, alles doen om zich boven anderen te stellen terwijl ze geen benul hebben hoe anderen leven. Hun eigen leven is de norm. Wie daar niet aan voldoet krijgt er ongenadig van langs. Narigheid en ellende van anderen is voor hen kaassie, ze genieten er van en geven die informatie ook weer door aan derden.

Geurtjes - 1Omdat ze menen dan ‘iets te weten’ wat hen zelf interessant maakt in de ogen van derden. Er zijn wat mensen uit het blog- en Facebookwereldje die aan den lijve ondervonden (of nog ondervinden) hoe dat werkt. Is er iets waarop je bij deze mensen jaloers zou moeten worden? Naar mijn mening niet. Beter is om een soort medelijden te krijgen over hun kleinzieligheid en gebrek aan medeleven voor hen die dat verdienen. Jaloers zijn komt in mij persoonlijk nooit op. Al heb je tien huizen, vijftien inkomens en twintig klassiekers. Want kennelijk wordt dat gecombineerd met een grenzeloze saaiheid en daaraan heb ik pas echt de pest. Zij die hier goed lezen weten over wie ik het heb. Mocht je nog steeds banden hebben, verbreek ze. Het is echt beter voor je eigen imago en zo weet je zeker dat anderen niet meegenieten van wat jij aan verdriet of narigheid met je mee torst.

Einde zomerseizoen – tijd voor boeken…

WP_006013Nee, het fenomeen elektronische boeken is niks voor mij, ik zal er vermoedelijk nooit aan leren wennen. Hoeft ook niet, er ligt hier genoeg leeswerk in meer bekende verschijningsvorm, waarmee een normaal mens zijn leven lang uit de voeten kan. Kwestie van hamsteren. En bedenken dat je als je over ‘alles’ een mening wilt hebben je ook een beetje moet inlezen in de materie. En dus zoeken we het hele jaar door naar leuke aanwinsten voor de verzameling, die overigens af en toe ook wordt ontdaan van overtollige exemplaren. Anders zakken we nog eens door de vloeren hier…. Traditioneel zijn de boekenmarkten aan het einde van de zomermaand augustus voor ons ‘kaassie’. Je hebt dan een paar evenementen die in onze omgeving min of meer samenvallen. Zo zijn er de Weesper Sluis- en bruggenfeesten in dat laatste weekend van augustus. Op zich een erg aardig fenomeen, met de nodige activiteiten die het plaatsje aan de Vecht extra druk maken en bijzonder gezellig. Een van de activiteiten is de tweedehands boekenmarkt. Gehouden in een of twee van de grote kerken van Weesp. Het is een zaligheid om in juist die omgeving je slag te slaan.

WP_006055 Er is een groot aanbod en juist ook de zaken die ik van interesse acht kom je er tegen. Voor een paar Euro heb je heel wat in handen, sommige boeken zijn nog nooit opengeslagen geweest. We slaagden er weer voor de nodige zaken en dat maakte best gelukkig. Een tweede evenement wat wij steevast niet overslaan is de Amsterdamse Uitmarkt. Een geweldig leuke promotie voor alles wat met cultuur van doen heeft. Daar zijn we er altijd vroeg bij, en scharrelen al tussen de aanbiedingen op de aanpalende boekenmarkt als de uitgevers die zich er presenteren nog aan het uitpakken zijn. De echte liefhebbers haal je er zo tussen uit. Die zoeken dat ‘ene’ of ‘andere’ boek en kunnen opgetogen melden (onderling wordt er zeker gepraat als graaiers) dat ze al een tas vol hebben voor een habbekrats. Mij lukte het ook aardig. Nieuwe boeken voor een of twee Euro. Kom daar maar eens om in de boekhandel. Dat die uitgevers daar allerlei trucs bij toepassen is onderdeel van het fenomeen. Een potloodstreep over de zijkant maakt het boek ‘beschadigd’ of men biedt boeken op andere wijze met enorme kortingen aan. Het is maar waar je voor gaat. Leuk is ook dat je zgn. ‘bekende schrijvers’ met een enorme hoogachting voor hun eigen literair gehalte hier echt in de uitverkoop ziet gaan. Vorig jaar nog bejubeld bij DWDD, nu voor een euro te koop! Het relativeert direct het belang dat mensen verbinden aan hun eigen ego of imago…

WP_006054Niet alles is goud wat er blinkt. Voor Saskia Noort of Tess Gerritsen kom je hier op de Uitmarkt niet goedkoop aan je trekken. Die auteurs en boeken blijven redelijk van prijs. Vervelend van al dat gescharrel is natuurlijk wel dat je op enig moment rugzakken vol hebt met leesvoer en je dan eigenlijk nog alle cultuuraanbod uit andere hoeken moet aanschouwen. De musea en andere instellingen die zich druk maken over het binnenhalen van trouwe en nieuwe klanten. Ook dit jaar weer de nodige zaken op de agenda gezet om te bezoeken. Want het wordt weer een leuk jaar. En als het niks is gaan we gewoon lezen. Thuis op de bank. Desnoods twee of drie boeken door elkaar heen. Doe ik nu ook al, dus in die zin verandert er niet zoveel. Maar goed dat we wat op voorraad hebben liggen…..Grijp je niet zo snel mis.

Doodstraf voor barbaren?

Cutlass resizer-nl2877c3cd733d9d7Stel nu eens dat je zeker weet dat een (serie)moordenaar de daden waarvoor hij is opgepakt ook echt heeft begaan. Het kan worden bewezen, de man/vrouw bekende zijn/haar verwerpelijke daden en de rechter acht de schuld van de verdachte boven elke twijfel verheven. Is het dan denkbaar dat je de doodstraf oplegt bij hen die echt niet met een gevangenisstraf te redden of corrigeren zijn? In veel landen is men er nogal makkelijk mee. Van Noord-Korea tot de Verenigde Staten pakt men moordenaars stevig aan. In andere landen, zoals China, zijn economische delicten ook vaak al reden om de daders zo streng te straffen dat ze er het leven bij laten. In het Midden-Oosten is zelfs afwijking van de daar beleden geloven al genoeg om te worden veroordeeld tot de dood.

Opsporing verzocht - verdacht broodjeVooral als vrouw moet je daar vrezen voor je leven en een afwijkende seksuele voorkeur neigt naar gruwelijke vormen van doding. Toch hebben wij in ons land een grote terughoudendheid waar het de doodstraf betreft. Die werd ergens na de Tweede Wereldoorlog ook hier nog toegepast, maar daarna afgeschaft. Men geeft daders hier vaak liever het voordeel van de twijfel. Recent zagen we nog dat de arrogante Folkert van der Graaf na een paar luttele jaren gevangenisstraf zelfs zijn beperkte vrijheid nog wist te bevechten en nu als vrij man rond loopt. Zijn slachtoffer, Pim Fortuyn, vertelde zijn moordaanslag niet na. Het ergste wat een dader kan krijg lijkt levenslang of TBS(R) te zijn. Dan kom je echt nooit meer vrij. Voelt aan als een redelijk straf in zo’n situatie, maar is het dat ook in de ogen van de nabestaanden van de slachtoffers?  Ik ben nog steeds heel boos over de gruwelijke moord op een Amerikaanse journalist die onlangs werd gepleegd door een of andere heidense barbaar van ISIS. De man werd onthoofd voor een camera. Snel recherchewerk van de Britten bracht aan het licht dat de ‘held’ die dit deed uit Engeland kwam en hij werd al snel met naam en faam bekend. Een rapper met een achterlijke cultuur die wel even zou beslissen over het leven van een ander.

Twin Towers on 9-11 Kijk, zo’n ellendeling moet je naar mijn mening opsporen en aan zijn tenen ophangen tot hij van ellende crepeert. Ben ik de enige die daar zo over denkt? Dacht het niet. Uit onderzoek rond taboes in ons land blijkt dat voorstanders van de doodstraf in ons land juist in overgrote meerderheid dit soort lieden ook echt wil zien sterven voor die daden. Maar die voorstanders zijn lang niet in de meerderheid. Je vindt er veel onder de meer rechtse conservatieve partijen. Links, pof wat daar voor door gaat,  ziet er weinig in. Die willen blijven pappen en nathouden. De ellende is natuurlijk dat veel van de mensen uit die politieke hoek ook nog eens bij jusitie terecht komt. Dat blijkt wel uit de vele buitengewoon lage vonnissen. Moord is hier goed voor tien jaar, in Duitsland kom je alleen al daarop straffen tegen die twee en een halve keer langer duren. Mag ik hier pleiten voor een status aparte voor hen die namens hun ‘heidense geloof’ moorden of verkrachten? Dan maar een taboe doorbreken, maar ik zie weinig in opsluiten van dit soort verdorven sujetten. Weg er mee. Maar wel graag na overtuigend bewijs. Dat vind zelfs ik van belang….