Taboe…

Nederlanders zijn wonderlijke lieden. Ze pretenderen vaak dat alles bespreekbaar is  en ze zijn niet bang om bepaalde zaken met elkaar te delen. Zoals waar ze nu weer lekker aten, hoe hun haar zit na een winderige stranddag of in welk pretpark ze nu weer een ‘BN-er’ tegen kwamen met wie ze zo’n leuke selfie maakten. Het wordt al een stuk minder als we mensen vragen hoe hun financiele situatie in elkaar steekt. Of hoe het hun kinderen nu echt gaat. Dan gaat bij een (groot) deel van de Nederlanders de rem er aardig op. En natuurlijk zijn we zeer terughoudend met het weggeven van onze pincode. ‘Je mag alles van me weten, maar dat niet!’. Alles?? Nou dat dacht ik niet. Want vraag iemand naar zijn toiletgang of liefdesleven en vermoedelijk slaat het gesprek direct dicht. Terwijl we als mens daar elke dag mee bezig zijn.

Op dat punt verschillen we niets met de overige zoogdieren, alleen hebben wij geleerd dat bepaalde zaken min of meer toch taboe zijn. Pas bij diep doorvragen en ‘onder vrienden’ of bij de ‘specialisten’ vertellen we op dat punt meer tot veel. Blijft echter wel lastig om uit te leggen dat bepaalde zaken niet meer functioneren of dat een vrouw haar man afstotelijk vindt in bed, ook als hij verder lief is en zo goed kan klussen. Taboe is ook om anderen de waarheid te zeggen. Hoeft echt niet beledigend te zijn, maar soms is het even nodig. Ooit werkte ik in een kantoorruimte waar ook een jongedame actief was die stonk naar zweet. En niet een beetje. Als er al een douche in haar huis aanwezig was benutte ze die kennelijk niet, en kocht of gebruikte ze geen deodorant om alle geurtjes buiten het lijf te houden. Het resultaat was zodanig dat je bwvs tegen die geur kon leunen. Hoe gingen we dat uitleggen? Een van de brutaalste collega’s, een dame die ik zeer waardeerde om haar pittige karakter, deed na een paar weken echt een poging.

En die slaagde. De geur verdween en we konden weer adem halen op kantoor. Hadden we dat als taboe gehouden was de lucht niet gezuiverd. Taboes zie je ook in de wereld van de politiek. Er zijn stromingen die geloven in de ondergang van de wereld. Omdat wij in Nederland plastic zakken gebruiken of omdat we teveel in de auto rijden. Buhne-praat, ik wees er al vaker op. Het klimaat verandert, het warmt op. En 70 geleerden over de hele wereld zijn het met mekaar eens. De wereld stort in als we in Nederland geen drastische maatregelen nemen. Van financiele aard, uiteraard! Zij die daar tegen in gaan worden weggezet als mensen die een taboe doorbreken. Je mag daar niet tegen in gaan, ook al hebben 1430 andere geleerden verklaard dat er niet zoveel bewijzen zijn voor die stellingen over dat vergaan van de wereld. De discussie is taboe.

Zo blokkeerde NU.NL mensen die in dit kader maar bleven wijzen op de andere kant van de medaille. Mocht niet…Taboe! Net als kindermisbruik bij veel instanties en kerken, slavenarbeid in de kobaltmijnen van Afrika die werken voor de nieuwe elektrische auto’s, het feit dat overbevolking zal leiden tot de ondergang van de beschaving en zo meer. Taboe! taboe! Onbespreekbaar! Net zoals die al dan niet spannende seksuele avonturen van ons allen. Het evt. overspel, onze extra verzwegen inkomsten, het stille verlangen naar die of die, dat of dat! Taboe is meer dan het voor de hand liggende. Geldt dat ook voor u beste lezers en lezeressen. Mag ik u wel alles vragen behalve de pincode?? Ik ben benieuwd! (foto’s: Yellowbird archief/internet)

In elkaar slaan….

thuisgeweld-3Weet je wat ik nooit goed snap? Dat mensen die met elkaar door het leven gaan als partners in dat samenleven mekaar psychisch of fysiek pijn doen. Echt slaan, pijnigen, waarbij een van de twee er vaker bekaaid af komt dan de ander. Een man is natuurlijk in de meeste gevallen de dader. Een enkele keer is er een bazige vrouw die graag ‘uitdeelt’. Toch een toonbeeld van zwakte. Want elk dispuut, elk conflict, elk verschil van mening of inzicht moet uit te praten zijn. Of desnoods uitgezwegen. Maar je slaat nooit! Ik kom uit een periode waarin slaan nog een meer normale praktijk was. Ouders gaven hun kinderen nog fikse pakken slaag, de leraren op school waren ook niet te beroerd om aanvullend ook uit te delen. Het werd gezien als disciplinair gedrag. Als extra ondersteuning voor de opvoeding. Ik maakte het gek genoeg thuis zelden of nooit mee, maar op school des te meer. Niet zelf hoor, ik was vermoedelijk te ‘populair’, zie een van de vorige blogs over dat onderwerp maar….

thuisgeweld-2Maar op de toenmalige katholieke scholen waren lijfstraffen heel normaal. Klappen met de blote hand, een liniaal of zelfs een aanwijsstok….het was gewoon! Maar thuis slaan was toch meer iets voor mannen die teveel dronken en vrouwen die als viswijven te keer konden gaan en hun mannen het leven zuur maakten met hun geklaag, gezeur en allerlei verwijten. In de buurt waar ik opgroeide wilde het weleens tot een handgemeen komen. Veel werd dan met de mantel der liefde bedekt, hoewel die mantel natuurlijk besmeurd raakte met heel wat verdriet. In de moderne tijd zijn mannen en vrouwen in de meeste gevallen min of meer elkaars gelijken. Het onevenwicht van toen is verdwenen. Zou je denken. Het blijkt echter dat er in sommige groepen nog steeds heel wat wordt afgevochten tussen partners. Je snapt dat niet. Ik ben zelf een prater, een discussie ga ik zeker niet uit de weg, maar tot slaan of ander fysiek geweld komt het niet zo gauw.

thuisgeweld-1Omdat je onder je eventuele (loeiende)boosheid toch altijd dat gevoel van respect en liefde voor elkaar hebt waardoor de rem er altijd op tijd op kan worden gezet. Waar dat niet lukt betreur ik de slachtoffers. En dan heb ik het nog slechts over de situaties waarin het geweld eenmalig of zo is. En niet structureel. Als dat laatste het geval is of wordt lijkt mij vertrek van slachtoffer en/of dader het meest logisch. Scheiding de volgende stap. Niemand hoeft zich te laten aftuigen. Of je moet vanuit je persoonlijke seksuele interesse houden van een pak slaag op zijn tijd. Zelfs dat is niet zo mijn ding. Ik ben er te veel een dominant ventje voor. Maar zelfs dan zou ik vermoedelijk aan ander niet echt pijn kunnen doen. Dan is er toch weer dat watje dat de kop op steekt. En gek genoeg ben ik daar nog trots op ook. Omdat geweld t.o.v. de partner in mijn besef gewoon een zwaktebod is. Niet van het slachtoffer, maar van de dader.