Ondanks alle uitdagingen op mijn zelfstandige pad bleef ik wel constant actief. Ik verheugde me zo elk jaar weer op mijn ‘wijnritten’ tegen de kerst. Ik kocht dan vooraf een aantal dozen aardige wijn in en reed alle relaties af die me in een bepaald jaar trouw waren gebleven of hen waarvan ik dacht dat er nog best iets in het vat zat en kennelijk nog niet verzuurd. Het waren op zich vaak avontuurlijke ritten. Ik sloeg me nogal eens door zeer matig of zelfs slecht weer heen (sneeuw en ijs) stond soms lang in files maar hield me ook aan het idee vast dat ik geen haast had al waren er dan wel x-aantallen relaties die bezocht moesten worden. Het was elk jaar een succes.
Men kreeg niet alleen die wijn (afgemeten op aantallen mensen in dienst) maar ook wat wervende teksten tussen de wensen en soms kwam ik met meer aan opties voor opdrachten terug dan vooraf gedacht. Ik liep later tegen een schrijfopdracht aan voor een regionale MKB-krant die ik met beide handen aangreep want dat schrijven zat/zit me in het bloed en interessante ondernemers interviewen is geen straf. Integendeel. Daarbij bemiddelde ik ook nog steeds rond Corporate Identity items, oftewel lichtreclame voor aan de gevel en zo meer. Ik verbond ook mensen aan elkaar. Investeerders koppelde ik nogal eens aan iemand die een gouden idee had maar te weinig kapitaal.
Soms lukte dat, in andere gevallen niet, maar altijd bedong ik dat als er succes was alle marketing via mij zou lopen. Intussen verliep de situatie in de wereld toch anders dan gedacht. Er was nog iets veranderd, die aanpak bij klanten die ‘alles zelf gingen doen’. Met foto’s van hun smartphone en de voorloper van de huidige AI software meenden ze soms dat ze mij niet meer nodig hadden. De resultaten deden mij vaak de tenen krullen, maar goed, wie niet wil of kan betalen voor advies was los geslagen wild. Langzaam aan merkte ik ook dat mijn gevecht met sommige constant dwars liggende prospect-klanten me begon tegen te staan. Daarbij was de benzine/diesel voor de Tsjechische vervoermiddelen ook niet gratis meer en kwam ik soms uit op verliesmaanden qua inkomsten. Dat was geen goede manier om verder te gaan. Dan overleg je even met wat mensen die er verstand van hebben. En komt het besluit…ik zette mij zelf op pensioen! Officieel was ik door de overheid al die richting opgestuurd, nu moest ik zelf die aanvullende stappen nog even nemen. Toen ik 55 jaar aan een stuk door gewerkt had kwam dat moment. Ik stopte. Sloot ook meteen de periode van zelfstandigheid af. Gewoon helemaal niks meer. Het zou meer dan een jaar duren voor ik dat had geaccepteerd en verwerkt e n heel eerlijk, de handen jeuken nog steeds wel eens…Maar nee, ik doe het niet meer. Het was mooi. Van al mijn werkende jaren waren er 18 fulltime als zelfstandige ingevuld. Toen de corona-crisis uitbrak was ik blij dat ik er niet mee geconfronteerd was als nog actief zoekend naar handel. De schade die deze crisis op had geleverd was mij dan zeker niet ontgaan. Nu keek ik er meer als toeschouwer op afstand naar. En dat was best rustgevend. En over die rust gesproken…dat zelfstandige bestaan is mij ondanks alles wat ik soms beschreef goed bevallen. Ik deelde mijn eigen tijd in, had niet meer te maken met betweters die me met hun besluiten af en toe de haren te bergen deden rijzen. Ik stootte af en toe mijn kop, leerde veel, en was uitzinnig creatief. Dat is een mooie finale en prima als conclusie voor dit eindspel van de carriere…. (beelden: Archief)
Met beperkte snelheid rijden dus, en al klikklakkend over al die wissels en rails de seinen in de gaten houden. Buiten stonden die voor hem op de juiste stand. Binnen deden alle apparaten wat ze moesten doen. Toeters en belsignalen gaven aan waar de veiligheidssystemen hem van blok naar blok loodsten. Uiteindelijk reed hij nu met 80km/u over de spoordijk langs Amsterdam-Oost, passeerde links het Muiderpoortstation en zette koers naar het Amstel Station. Daar moest hij volgens schema over precies een minuut aankomen. Ging lukken. Alle seinen op groen. Bij de Tugelaweg nam hij snelheid terug. Langzaamaan. Want schokkend rijden was niet aangenaam voor de reizigers. Hij keek op zijn dashboard. Alles volgens schema. Alles onder controle. Langs het perron van het station stonden heel wat reizigers op hem te wachten. Jonge mensen vaak. Deze lijn was een drukke. Daarom hield hij er zo van. Hij stopte precies op tijd en wachtte tot alle passagiers waren in- of soms uitgestapt. Net toen hij het signaal hoorde snerpen van zijn conducteur ging er een rood licht branden boven zijn hoofd. ‘He….net nu, ik ben net zo lekker bezig’. Maar hij wist wel hoe laat het was. Zijn vrouw had de koffie klaar en verwachtte dat hij naar beneden kwam. En dus zette hij zuchtend zijn apparatuur af, stapt vanuit zijn zetel de zelfgebouwde cabine uit en sjokte de trap af. Hij moest straks maar zien dat hij het programma in zijn simulator even terugstelde op de tijd waarin hij wilde rijden naar Utrecht. Nu even pauze. Zijn vrouw wachtte hem op. Met een stukje cake en een warm kopje koffie. Het leven was goed. Zeker als gepensioneerde marineman met een passie voor treinen….
‘En’ vroeg mijn buurman toen hij mij met mijn voor Schipholse dagen ingerichte bagage richting de Tsjechische lastezel zag lopen, ‘went het al dat pensioen?’. ‘Ja hoor!’ gaf ik eerlijk als ik ben aan. En zo is het ook. Na 1,5 jaar geleden de deur van het ondernemerschap te hebben afgesloten en ik meer dan een halve eeuw had gezorgd voor brood en beleg plus nog wat luxe was het mooi geweest. En duurde het even om aan het ‘nietsdoen’ te wennen. Nu is niets in dat opzicht nog wat relatief. Elke dag schrijf ik mijn verhalen nog op het internet, maakte ik mijn derde boek af en reizen we door Nederland en Duitsland op zoek naar leuke dingen of mooie plekken. Van groeiende geraniums heb ik geen last. Zo lang het nog kan genieten we met volle teugen. Voor mijn buurman is dat besluit en besef pas geleden genomen en gekomen. Ook hij werkte al enige tijd als onafhankelijk adviseur en hij verdiende daar aardig zijn brood mee.
Maar soms zijn er omstandigheden die je niet kunt bevechten en dus staakte ook hij zijn professioneel geraas. Zorg voor vrouw, kinderen en kleinkinderen nam de plaats in van afspraken met relaties of zoeken naar opdrachten. Net zoals het mij verging. Hij gaf eerlijk aan dat hij nog moest wennen aan die situatie. Ik glimlachte hem toe en stelde ‘dat het echt zal komen dat besef’. Waarbij ik uit ervaring weet dat het afbreken van je professionele netwerk doordat je hebt besloten daar niets meer in te doen het meest pijnlijke aanvoelt. Nu was ik in mijn carrière een paar maal eerder van de hak op de tak gesprongen, ambitie vraagt soms om stappen opzij om dan daarna weer omhoog te kunnen. En dan nam ik afscheid van een wereld die ik zelf goed kende en lieden die ook mij om mijn professionalisme waardeerden.
Maar eenmaal weg werd je outcast. Je behoorde er niet meer bij, je had een andere weg gekozen. Vervelend, maar het was en is niet anders. Nieuwe kansen en ook nieuwe mensen kwamen ervoor in de plaats. En ook dat wende snel. Jarenlang heb ik professioneel gediend op Schiphol en Maastricht Airport, nu kijk ik er naar de vliegtuigen en voel niets meer met de plekken waar ik vroeger ‘achter het hek’ actief was. Geldt ook voor de autowereld. Langere carrière gehad, maar ik kijk er nu objectief naar en bij mijn dealer als ‘klant’. Zijn allemaal processen waar je mee te maken krijgt. Ook als gepensioneerde harde werker. En ik tel mijn knopen op dit gebied. Zoveel mensen haalden hun pensioen niet eens, of konden daar veel te kort van genieten. Dat zal nooit wennen. En dat zal mijn buurman ook wel ontdekken. (beeld: Internet)
