Hoewel ik al in 1991 een eigen communicatie/begeleidingsbureau had opgericht werd dat na een periode van relatieve rust (af en toe een kleine opdracht..) tussen de andere full-time activiteiten door (zie leven en werken met de Vliegende Pijl) in januari 2001 pas echt actief. Mijn interne periode bij Pon werd eind 2000 omgezet in een externe relatie en dus kon ik rustig bouwen aan het werken richting toekomst met dat eigen bureau dat al vanaf het eerste moment de naam Yellowbird droeg. Wat een link had naar een ver verleden in mijn persoonlijke geschiedenis. Onder die naam deed ik vanaf dat moment begeleiding van (auto)bedrijven, trainingen, schreef teksten, bedacht campagnes en voerde die ook uit. Die eerste periode ging alles snel. Verkooptrainingen, ook voor mkb-ers en zo meer, liepen aardig door en ook de media-adviezen en opzetten van campagnes maakten dat de dagen behoorlijk gevuld waren. Daarnaast begeleidde ik de Skoda-dealerorganisatie van toen nog steeds met mijn trainingen en coachings. En die waren ook nog steeds hard nodig.
Om de markt ook op papier te bewerken gaf ik een moderne soort nieuwsbrief uit onder de naam ‘BIRD’s View’ waarin ik de nodige zaken aan de orde stelde die toen, nu alweer een kwart eeuw geleden, actueel waren. Ondernemen is altijd vooruit denken en kijken en zorgen dat die naam van jou en je bedrijf niet worden vergeten. Het vroeg veel tijd maar ook middelen om dit allemaal in bredere zin voor mekaar te krijgen. Intussen had ik ook met wat oude partners in hetzelfde vak regelmatig contact en besloten we op enig moment om onze expertise (onderscheidend van aard) te bundelen in een samenwerkingsverband dat als ‘DRY Experience’ zou worden uitgevent. Daardoor kwamen de drie partners in crime in contact met voor hen weer nieuwe doelgroepen van prospect-klanten die van die grote expertise gebruik konden maken tegen zeer betaalbare tarieven. De brochures die we uitbrachten en waarin wij zelf een hoofdrol speelden met al die expertise als U S P vonden gretig aftrek.
Ook tijdens diverse bedrijvenbeurzen waar we in die beginjaren stonden en onze expertise presenteerden. Dat leverde best handel op, maar de tijd zat soms wat tegen. Tijdens een van die genoemde verkooptrainingen die ik zelf hield in het Zaanse voor mensen van diverse pluimage bleek dat moslimterroristen de Twin Towers in New York aanvielen (tijdens de training waren alle telefoons uitgezet…wij misten dat nieuws op die dag compleet) en de wereld in shock brachten. Dat gold ook voor de economie. Alles stond na die aanslag ineens op de rem…. en dat was slecht nieuws voor mijn optimisme en mogelijkheden van dat moment. Mijn contacten in de luchtvaart verwaterden meteen (er werd niet meer gevlogen..) die in de rest van de sectoren kregen een soort ‘hold-up’ te verwerken. Gelukkig bleven er voldoende andere zaken over die met veel inzet en liefde nog wat centjes in de bedrijfslade brachten. Daarover later meer…(beelden: Yellowbird archief) – Deze reeks verhalen sluit aan op de eerder gepubliceerde beschrijving van werken voor de Vliegende Pijl en Werken op Schiphol….
Over het algemeen kan ik me gek ergeren aan die wonderlijke mensen in de politiek die van alles en nog wat oreren, veelal zonder feitelijke onderbouwing. Het zal wel bekend zijn bij de lezers die me al die jaren volg(d)en. Ik zal tot vervelens toe wijzen op die fouten, omdat het populisme zich nu eenmaal niet beperkt tot mensen aan de rechterkant van het politieke spectrum, maar ook over links van alles wordt georeerd wat bewezen onwaar is. Maar in het dagelijks leven van alle dag erger (of stoor) ik me minder aan andere mensen. Nou ja…behalve als je op beurzen of tentoonstellingen rondloopt. Het gedrag van mensen is dan van een ongekende idioterie. Men sloft, schiet links of rechtsaf zonder na te denken en nog erger blijft plotseling stokstijf staan om iets na te kijken op de smartphone. Resultaat…opstopping en waar het extreem druk is een kettingbotsing. Nu is dat niet zo erg als je achterop een mooie dame botst die zelf oorzaak is van die botsing, maar voor je het weet heb je weer met #Me2 activisten van doen omdat bepaalde onderdelen van het fysiek elkaar raakten.
Ik zou dus willen pleiten voor gebruik van richtingaanwijzers en stoplichten voor lopende mensen. En ook voor een wandelbewijs als het mensen betreft die zo nodig een of andere boodschappentrolley mee sleuren om alle gratis zaken die ze onderweg oppikken in mee te nemen. Blauwe schenen zijn nog het minste gevolg van totaal ontbrekende stuurmanskunsten van dit soort types. Maar ook op straat kom je dit gedrag tegen hoor. Men loopt zonder plan, als het kan dwars tegen de looprichting in, steekt over waar het niet kan, blijft plotsklaps staan en ook daarbij is vaak die smartphone reden of oorzaak. Moet je eens in het centrum van onze mooie stad gaan wandelen wat wij zo vaak doen. Toeristen zijn daar compleet van de wereld soms en schijnen elke vorm van normaal denken te ontberen zodra ze weer een grachtje zien of een of ander historisch pand.
Ook dan wringen anderen zich door de mensenstromen heen of moeten verplicht wachten tot de veelal in groepen lopende toeristen zich weer in beweging zetten. Met name Italianen en Spanjaarden vertonen dit gedrag. En dat doen ze niet alleen in Amsterdam hoor. Overal waar je komt zijn het altijd dezelfde. Daarbij ook nog eens i.p.v. die trolleys rolkoffers meezeulend alsof die dingen niet breed of zwaar kunnen zijn. Je bent van harte welkom hier (of daar) maar leer sturen! Japanners en Koreanen zijn veel netter op dit punt. Erg aardige lieden. Net als Chinezen, al ben ik wel eens in een groep terechtgekomen die me omsloot als een handschoen, toen zij massaal besloten uit een bus te stappen en de gids te volgen. Wat ik niet was! Maar dat was een uitzondering. Hoe dan ook, ergeren of storen doe ik me zelden zoals u allemaal kunt lezen. Maar ben ik daarin de enige en zijn onder mijn lezers wel mopperpotten te vinden die zich enorm kunnen ergeren aan…….ja wat eigenlijk??
Wat was het leven soms simpel vroeger. Nou ja vroeger, een aantal jaren geleden. Steeg de rente was er economisch iets loos. Dat gold ook voor de grondstoffenprijzen. Doken investeerders in goud of zilver dan wist je dat er ergens een conflict kon uitbreken. Zo maakte ik ooit mee dat tijdens een receptie ter ere van het zilveren bedrijfsjubileum van mijn toenmalige chef, diverse hooggeplaatsten (..) spraken over de enorm gestegen olie- en textielprijzen op de wereldmarkten. Ze hadden zorg om dit ontwikkelingen. Immers, dat had effecten op de handel en wij zaten in een business waar die handel cruciaal was voor het voortbestaan. Het bleek een paar weken later te kloppen. De oorlog (ik weet niet eens meer welke) tussen Israël en de Arabische buren brak uit en die spanningen zorgden voor investeerders en aandelenhandelaren die nerveus werden van dat oorlogsgeweld. De olieprijs was heel lang een graadmeter voor onze economie. Hoge olieprijzen zorgen namelijk voor enorm hoge productprijzen omdat wij als consumenten maar nauwelijks snappen hoeveel invloed olie heeft op ons bestaan.
Immers, zonder olie geen chemie, en zonder chemie geen plastic, cosmetica, geen benzine, diesel of gas, geen kleding, geen…nou ja wat niet eigenlijk. Maar sinds een aantal jaren is die olieprijs buitengewoon laag. Van schaarste lijkt geen sprake, de oliepompen in de OPEC-landen en Rusland draaien op hoge toeren, de markt is verzadigd, daardoor geen prijsdruk omhoog maar omlaag. Voor de kust van Rotterdam en Scheveningen liggen tankers vol met dat spul te wachten op betere tijden. Want die oliebedrijven gokken soms op prijsverhogingen van enkele centen per vat olie om hun lading te laten lossen. Verdienen ze nog wat voor de aandeelhouders. Ook de rentevoet voor lenen of sparen bepaalde vroeger nog weleens onze welvaart. Maar banken kunnen nu bij de ECB voor o,o% geld lenen en zetten dat dan weg tegen minimale percentages in een van de crisis herstellende Eurozone. Het zorgt voor een flink stijgende economie die mensen aan het werk helpt en huizeneigenaren aan gunstige hypotheken.
Wie weet nog dat we ooit (1978) 12,9% betaalden voor onze leningen? En dat we voor spaargeld iets van 11% rente mochten verwachten en nog wat meer als we deposito’s vastlegden voor een bepaalde periode. Wat was dat allemaal simpel. En wat mopperden we allemaal op die rentes die we moesten betalen. Nu is dat mopperen verlegd naar de olieprijzen. Want ondanks die lage rentestanden betalen we aan de pompen nog steeds bespottelijk hoge literprijzen. Met dank aan de inhalige overheid die overal geld uithaalt om dat via een achterdeur weer terug te geven aan hen die het verdienen. Of om windmolens te subsidiëren die zonder dat geld helemaal niet zouden draaien. Kortom, het is allemaal ingewikkelder geworden. We kunnen niet meer zomaar wat aflezen uit prijsbewegingen. En dat is eigenlijk best link. Want zelfs een oorlog tussen de VS en Noord-Korea zien we daardoor niet aankomen. Lijkt me best een akelige gedachte….
Altijdmijnmening 