Tagarchief: ZZP

Zelfstandigheid 5…

Zelfstandigheid 5…

Posted on by • Geplaatst in Historie, gezondheid, werk • Getagd , , , , , , , , , , , • 12 reacties
De huidige afbeelding heeft geen alternatieve tekst. De bestandsnaam is: schouder-foto-240407-scan10030.jpg

Wat ik ook leerde in die periode van zelfstandig ondernemen was dat je niet alleen kwetsbaar was voor eventuele malversaties bij opdrachtgevers, ook als jou persoonlijk iets overkomt is het even zien hoe de financiele gevolgen door te komen of af te dichten. Zo maakte ik tijdens de Auto RAI van 2007 na een bezoek aan notabene de Skoda-stand daar een doodsmak van een enkele trede van een trap die in deze stand was aangebracht. Ik viel vol op mijn linkerschouder en arm en brak (zo bleek achteraf) die schouder. Meer dan pijnlijk. Natuurlijk reed ik zo naar huis, trok mijn (kostuum) kleding uit en trachtte me in wat eenvoudiger zittende kleding te wurmen. Vrouwlief was toevallig een dagje weg dus die kon ik niet vragen om hulp. Op de tanden bijtend kreeg ik mijn casual kleding aan en liep om de hoek naar de HAP voor een analyse van waarom mijn arm niet omhoog wilde en de pijn best bijna ondraaglijk bleef. Daar had men geen tijd voor me en verwees me naar de Eerste Hulp post van het AMC Ziekenhuis op enige afstand van ons woonadres.

De huidige afbeelding heeft geen alternatieve tekst. De bestandsnaam is: road-closed.jpg

Dat werd dus weer autorijden. Met een enkele hand alles doen… Na 4,5 uur wachten was daar in dat ziekenhuis eindelijk de dienstdoende dokter beschikbaar en kreeg ik te horen dat mijn schouder was gebroken. Ingetaped en opgehangen in een sling moest ik zien thuis te komen. En ik mocht niet rijden of werken was de boodschap. Nou dat was tegen de verkeerde gezegd. Rijden deed ik zeker, een Tsjechische auto brengt de baas altijd thuis, het werk lag op me te wachten (ik was toen nog zeer druk met de bladenmakerij) en dus moest ik gewoon snel aan de slag. De vanaf moment 1 voor mijn zelfstandigenbestaan afgesloten AOV-verzekering bleek maar een beperkte dekking te kennen voor dit soort geleden inkomensschade. Dus was er een keuze?? Nee! Gelukkig was de arm na intensieve en pijnlijke begeleiding (6 weken lang) door een puike fysiotherapeute weer soort van bruikbaar maar het hield een confronterende waarschuwing in….Als zelfstandig ondernemer gaat het werk gewoon door. Ondanks alles…

De huidige afbeelding heeft geen alternatieve tekst. De bestandsnaam is: bell-telephone-1876.jpg

Een ander fenomeen was het contact met andere ondernemers. Ik was indertijd lid van diverse B-to-B netwerken, soms lokaal, dan weer regionaal of zelfs landelijk. Ik was er al snel achter dat veel van die netwerken bestaan uit lieden die aan jou van alles willen verkopen maar omgekeerd van jouw expertise geen gebruik willen (of kunnen) maken. Het was best frustrerend te ontdekken dat men heel enthousiast ‘zaken wilde doen’ mits de afname van goederen of diensten maar eenzijdig zou verlopen. Al snel zette ik mijn lidmaatschappen bij de meeste netwerken stop. Was overigens vaak wel heel interessant, ook daar leerde ik veel, maar het bracht weinig concreets op.

De huidige afbeelding heeft geen alternatieve tekst. De bestandsnaam is: wp_002601.jpg

Een van de contacten die ik wel in zo’n netwerk opdeed was met een dame die iets deed in de wellness/psychologie en haar eigen netwerk had opgebouwd rond mensen met een soortgelijke interesse. Op zich niet zo mijn ding wellicht, maar zij had ook een concept bedacht waarbij ik haar een tijdlang heb geholpen om het uit te venten. Zij beoordeelde mensen in dat concept op het feit of een eventuele baan/functie wel paste bij de persoonlijke interesse of het welzijn van die persoon. Een beetje een omgekeerde benadering van wat je normaal in de wereld van HR zag of nog ziet. Proefsessies in het land leerden ons veel. Zelfs ex Pon-collega’s meldden zich er voor aan. En we keken in heel Nederland naar plekken om die sessies aan de man/vrouw te brengen. Helaas bracht 9/11 en wat daarna kwam eigenlijk al snel een eind aan onze prognoses. En zij zelf verhuisde ook nog eens naar het oosten van Nederland en nam rust. Ik heb nooit meer iets van haar vernomen…..

(Beelden: Yellowbird)

Vrijmibo…

Vrijmibo…

Posted on by • Geplaatst in observaties, Persoonlijk, werk • Getagd , , , , , , , , , , , , , , , , , , , , , • 12 reacties
De huidige afbeelding heeft geen alternatieve tekst. De bestandsnaam is: sales-3.jpg

Tijdens mijn werkzaam leven in diverse branches en bij dito zovele werkgevers ben ik regelmatig aangelopen tegen de Vrijmibo. Voor hen die dit niks zegt, het gaat om de zgn. Vrijdag Middag Borrel… Daarbij komen veel mensen uit een bedrijf of afdeling samen aan het einde van de normale werkweek om het a.s. weekend te vieren met iets lekkers. Toen ik nog actief was in zgn. loondienst was dat soms vertaald in een lekker kroketje, dan weer ook nog met een biertje.

De huidige afbeelding heeft geen alternatieve tekst. De bestandsnaam is: drank-1.jpg

Maar het kon ook iets anders zijn. Omdat ik zelf vaak nog moest rijden was voor al die alcohol weinig plek. Wie nu denkt dat het vooral ging om die drank snapt het principe niet. Het was vaak ook de viering van een behaald doel, even doorpraten wat het komende weekend zoal zou gaan brengen of iets dergelijks. Gewoon sociaal doen of ff kletsen. Op sommige kantoren wordt meteen gekeken hoe sociaal je als werknemer of manager bent. Immers, wie zich hieraan onttrekt past niet bij het team. Of kreten die daar op lijken. Iets van de laatste tijd? Nee hoor.

De huidige afbeelding heeft geen alternatieve tekst. De bestandsnaam is: amsterdam-olm-interieur-bruine-kroeg-img_0058.jpg

Toen ik heel lang geleden ging werken bij een grote bankinstelling aan een chique gracht in Amsterdam-Centrum kwam daar op vrijdagmiddag altijd een ‘melkmannetje’ langs. Die verkocht dan niet zozeer zijn normale aanbod aan vloeibare producten maar vooral lekkere koeken. En van het salaris dat we daar ontvingen (werd nog in zakjes uitgekeerd) kon die koek er wel vanaf. Gezellig samen knabbelen aan zo’n lekker stukje zoetigheid, het hoorde er bij. Tijdens mijn eerste Schipholse jaren zat deze traditie er niet meer in. Daar werd juist op vrijdag vooral hard gewerkt. Alle shipments moesten in het weekend vliegen en dan was er geen tijd voor ontspannen flauwekul. Kantoor bol van het harde werk.

De huidige afbeelding heeft geen alternatieve tekst. De bestandsnaam is: noorden-1-.jpg

Maar toen ik in 1977 het autovak in stapte bleek dat die vrijdag daar toch wel weer een sociale functie kende en er vooral kroketten werden gehaald die dan hetzelfde doel dienden. Was het wel de bedoeling dat je dan als onderdeel van het team ook eens in de zoveel tijd trakteerde dan wel die dingen ging halen. Na een dag van vele afleveringen (op vrijdag was dat traditie) een prima afsluiting van een drukke week. Na vele jaren auto’s kwam ik in 1990 weer even terug op Schiphol. Bij een bedrijf waar meer drank werd gedronken dan een beetje kroeg op zaterdag er door heen jaste. Op vrijdag was het ook daar, lekkere broodjes halen en een (..) drankje drinken.

De huidige afbeelding heeft geen alternatieve tekst. De bestandsnaam is: img_3102.jpg

Ook daar hield ik me qua alcohol inname op de vlakte want moest nog steeds een eind rijden. Bij importeur Pon was het ook altijd gezellig op vrijdagmiddag. Zeker toen we nog in Voorschoten zaten. Maar ook daar was de te rijden afstand reden om het zeer rustig aan te doen, hoe gezellig het met het toenmalige team ook soms was. Eenmaal zelfstandig en soms ingehuurd op leuke klussen als het aansturen van diverse bladtitels, was die vrijdagmiddag van elke werkweek wederom een moment van even samenzijn en genieten. Praten over hoe dingen liepen en wat er nog op het pad zou komen. Was ook handig want ook daar was ik zelf veel onderweg en dan was dat team waar de redactionele of andere taken samenkwamen van levensbelang. In latere jaren, ik had geen directe verbindingen meer met opdrachtgevers, anders dan dat ik voor hen werkte vanuit mijn eigen kantoor, was de noodzaak van de Vrijmibo of VrijmiKro(ket) verdwenen. Vrouwlief verzorgde me nu met een drankje en hapje. Niet alleen op vrijdag overigens… Ook leuk…En zeker smakelijk. En als er eentje te veel in ging hoefde ik alleen maar de trap op of af….dat scheelt toch… (Beelden: Archief/internet)

Postale logica…

Postale logica…

Posted on by • Geplaatst in Politiek • Getagd , , , , , , , , , , • 6 reacties

Stel…je kent maar een enkele bakker in jouw omgeving. En je ziet dat deze mkb-er elk jaar zijn aanbod aan eetwaren verkleint, maar de prijzen er van consequent verhoogt. Is dat dan een extra reden om er jouw gesneden bruin of moorkoppen te halen?? Nou? Of dat je merkt dat de bloemist bij gebrek aan klandizie dezelfde beslissingen neemt en elke maand duurdere bloemen aanbiedt? Stel je een parfumerie voor die elk flesje geurend spul wekelijks in prijs verhoogd omdat niemand ze komt kopen…..Onze ingebakken logica zegt dan, we gaan een deurtje verder. Immers elders is vast iemand te vinden die wel snapt dat je klanten moet trekken met logische prijzen en niet moet wegjagen omdat jij niet bereid bent op de kosten te besparen. Bij (semi) staatsbedrijven als NS of PTT Post denkt men nou juist niet zo.

Met name dat postbedrijf heeft het (naar eigen zeggen) lastig omdat wij tegenwoordig meer digitaal communiceren dan met brieven of postkaarten. Pakjes zijn de nieuwe handel, maar die helpen kennelijk niet bij de exploitatie van het postbedrijf en dus hoorden we onlangs dat men had besloten om de meeste brievenbussen weg te halen omdat het legen daarvan te veel mankracht kost en de klant dan maar een kilometertje verder moet lopen of rijden om die post die men wel heeft alsnog te versturen. Daarna wilde men het aantal dagen waarop men post bezorgt ook drastisch verminderen.

Maar door de Postwet kan dat niet en kon dit onzalige plan door de politiek worden tegengehouden. Nou, volgende truc uit de binnenzak van het semi-ambtenaren-management, we verhogen de prijzen van de postzegels. Intussen is een normale postzegel al E. 1.28 of zoiets, wat omgerekend naar het vroeger zo waardevaste guldendenken Fl. 2,82 betekent. Moet je je voorstellen! Onbetaalbaar voor normale mensen, en ook nog eens voor steeds minder service. En dat alles omdat wij als consumenten ‘minder post versturen’. De kip en ei formule die ik ook altijd waarneem bij de monopolistische NS. Waar de prijzen van de kaartjes jaarlijks omhoog gaan, de service omlaag en men ook nog eens weigert om concurrentie toe te staan op het spoor. En als men dan de zin niet krijgt vraagt om extra subsidies van de overheid. Immers die wil dat we met de trein reizen, dan moet je er wat voor over hebben… Maar de hoge prijzen voor het OV, gekoppeld aan matige dienstverlening, vieze treinen en de kans dat je met een stel niet opgenomen psychiatrische types in zo’n gele rups opgesloten zit maakt de kans op gebruik er van steeds minder aantrekkelijk. En dan te bedenken dat die NS al elk jaar honderden miljoenen subsidie krijgt vanuit het Mobiliteitsfonds. Anders waren de prijzen voor dat 19e eeuwse vervoer helemaal niet meer te betalen. In beide gevallen ze je dat de marktwerking bij semi-geprivatiseerde overheidsbedrijven geen kans krijgt. Als men meer loon wil wordt er zoals dezer dagen weer bewezen, massaal gestaakt. Net als in vroeger tijden. Een recht dat de gemiddelde ZZP-er of MKB-er altijd wordt onthouden dan wel niet toegepast omdat men dan de klanten zou treffen. Klanten die de bakker of bloemist niet kunnen missen. En daarom hun prijzen aanpassen bij die van de concurrentie. Vaak is die beweging dan omlaag, niet omhoog. Dat laatste hoort slechts bij ‘bedrijven’ als de Post of NS. Het is maar dat u het weet….. (beelden: Archief)