Wie in Nederland rondrijdt weet dat er een geringe kans is dat hij/zij wordt aangehouden door een agent die als taak heeft vooral snelheidsovertreders van de weg te halen en te bekeuren. Wij kozen hier voor het onpersoonlijke flitsen via elektronische systemen en zo een verkapt belastingsysteem op te tuigen dat eigenlijk alleen maar wordt ingezet om de overheidsinkomsten te doen groeien. Met opvoeding van weggebruikers heeft het weinig van doen. Als ik ook zie bij sommige TV-formats (‘Over de A4’ RTL5) zie ik dat men bij de rijdende politieteams vooral let op bellen achter het stuur of soms wel erg overdreven snelheden.
Eenmaal aangesproken blijkt dat die overtreders vooral een grote mond hebben en niet terugdeinzen om politieagenten de maat te nemen vanwege het gebrek aan ‘respect’ dat ze krijgen. We weten dan wel met welk type overtreder we van doen hebben…toch? Nou in de VS gaat het er heel anders aan toe. Daar worden in bepaalde staten controles gehouden door de lokale of regionale sheriff-offices en zet men deputy’s in die met snelle wagens de overtreders van die daar geldende wetten strak en duidelijk aan mogen en moeten pakken. En denk maar niet dat je tegen die jongens van de wet een grote mond moet hebben. De wetten zitten daar zodanig in mekaar dat bij stevige overschrijding van de (veelal gematigde wettelijke) snelheid geen sprake meer is van een overtreding maar van een crimineel vergrijp wat altijd leidt tot verschijnen voor een rechter. De staat Arizona is er zo een.
Lange rechte wegen (zoals zo vaak in de VS) die neigen tot gas geven maar waar de restricties op snelheid zodanig zijn dat je als Europeaan en zeker Nederlander snel in de problemen kunt komen. Nou, dan staat deputy Frank Sloup je op te wachten. Hij is een op het oog stevig gebouwd type dat in uniform imponerend overkomt. Zijn Youtube-filmpjes zijn een optelsom van bijzondere gesprekken met lieden die soms van het padje lijken, in andere gevallen onderdanig maar soms ook aardig meegaand. Als bij controle blijkt dat je een verlopen rijbewijs bezit, of soms zelfs helemaal geen, ook daar komt dit voor, ga je de bak in, raakt de auto kwijt en zal de rechter besluiten hoe het verder gaat. De man zelf is overigens uiterst vriendelijk, maar verricht zijn taak (I do this for a living) strak en duidelijk. Een aanrader voor hen die willen zien hoe Amerikaanse agenten zich het kaas niet van het brood laten eten. https://www.youtube.com/watch?v=Grp99aYf77s
De wet is de wet en wie meent respect te moeten eisen kijkt al snel in de loop van een dienstpistool of nog zwaarder materieel. Ik heb Frank al een tijdje gevolgd en kreeg respect voor hem. Niet voor al die nitwits met hun smoesjes en soms rijdende wrakken. Aanrader…. (beelden: Archief/internet/You Tube)
Het zal vast liggen aan de inschatting die ik, als altijd hard gewerkt hebbend in service verlenende takken van sport, veelal maak, maar sommige bedrijven en overheden maken een potje van klantvriendelijkheid. De communicatie is matig tot slecht en beloften maken voor veel van die zaken of instanties geen schuld. De klant een nummer, de doelstellingen van onderneming of overheidsdienst belangrijker dan klantenwensen. Iets wat ik vanuit al mijn genen verafschuw. Klant is koning, altijd het devies. Ook al diende dat een commercieel doel. Een paar voorbeelden. Al vele jaren heb ik de autoverzekering lopen bij het merk wat ik rijd. Altijd top geregeld, geweldige communicatie. Pondochter als tussenpersoon.
Op enig moment besloot die om haar verzekeringspakket onder te brengen bij Allianz Direct. Een Duitse verzekeraar met grote internet-aanwezigheid. Helaas, kwamen we zo van de zonneschijn in de drup. Want Allianz bleek niet in staat om bijvoorbeeld een mailadres goed op te slaan. Maar besloot wel om alle documentatie over de autoverzekering gewoon zonder controle naar dat oude mailadres te sturen. Per post doet men niet (meer) aan. Bellen dus. En naar het nieuwe mailadres laten sturen. Verdraaid, binnen een half uur geregeld. Top! (Bellen kostte me een half uur wachttijd overigens) Maar dan krijg je per post (..) een aanmaning. Je hebt een deel van de verzekering niet betaald. Huh? Hoezo? Nooit een nota gehad.
Ooooooo…weer naar dat oude mailadres gestuurd!? Dan maar even op de website klagen van die lui. Hele verhaal gedaan. Geen antwoord. Nul, nada. Zes weken later nog steeds niks. Natuurlijk wel betaald, maar geen idee of ze nu dat mailadres wel of niet gewijzigd hebben. Rapportcijfer 5. De Gemeente kan er ook wat van. Ik ben het niet eens met iets dat in onze straat door hen is gedaan. Vlak voor onze deur een gele streep zetten waar je niet meer mag parkeren. Huh? Nul aankondiging, geen overleg, geen inspraak? Meteen geprotesteerd. Met foto’s van soortgelijke situaties verderop in de straat waar men die gele strepen niet zette. Willekeur? Nul antwoord. Vijf weken gewacht. Niks. En dat geldt ook voor Waternet waar we mee communiceerden via hun website en klachtenforum. Niks. Het is een soort ziekte. Maling aan die klanten. Die moeten betalen, en verder hun mond houden? Dan begint er toch iets mis te gaan in deze wereld. Zelf ook wel eens meegemaakt dat je mallottig werd door deze manier van werken? Laat maar weten. Wie weet is het iets voor Kassa of zo….. Want dit kan echt niet. (Beelden: Archief internet)
Altijdmijnmening 