De avonturen van Ridder Brandewijn – genezing…

De avonturen van Ridder Brandewijn – genezing…

Toen Ridder Brandewijn zijn ogen open deed na wat hij dacht een goede nacht slapen, ontdekte hij dat hij naakt in een bed van bladeren was neergelegd met een deken over zich heen van vrij grove stof.

Bij nader inzien bleek dat een dierenhuid te zijn. Zijn wonden waren ingesmeerd met een of ander goedje en daar lagen dan weer kruidentakken overheen. Hij voelde zich slap, kon zich ook niet herinneren hoe hij hier terecht was gekomen. Om hem heen hoorde hij slechts het geluid dat paste bij het woud waarin hij zich bevond, maar hij kon zich niet goed herinneren wat hij daar deed. Vaag kwam er een soort droom voorbij waarin een mooie vrouw hem had gered van een vierkoppige draak, maar verder was alles vaag. Hij bewoog zich en wilde opstaan, maar werd zo duizelig dat hij dat plan snel liet varen. Daarbij, hoe kwam hij zo naakt? Kon hij hier wel in zijn natuurlijke staat door dat takkenhutje rond gaan lopen op zoek naar oorzaak en gevolg van zijn hier zijn? Even later hoorde hij iemand lopen en een zachte stem tegen hem zeggen ‘Heer, blijf vooral liggen, uw wonden moeten genezen en ik zal U verzorgen tot U weer verder kunt reizen’. Hij keek opzij en zag een lieve bijna vrome vrouw die zich over hem heen boog en die met haar groene ogen in de zijne keek en half glimlachend vaststelde hoe het met hem ging. ‘Waar ben ik?’ vroeg hij bijna stamelend. De woorden kwamen nauwelijks uit zijn mond, hij had een droge keel en voelde zich zo slap als een herfstblad dat van een boom in een beek valt tijdens een storm. Nergens kracht voor…zo leek het.

De vrouw glimlachte nog een keer en haalde wat van de kruiden weg die sommige van zijn wonden bedekten. De glimlach verdween snel, zij pakte wat achter zich en doopte haar vingers in een pot waarin zich kennelijk de genezende zalf bevond die zij al eerder op zijn gevoelige wonden had gesmeerd. Ook nu deed ze dit. Hij kreunde. Want de wonden waren ontstoken en deden hem zeer. Elke plek op zijn lijf waar hij gewond was geraakt (maar hoe dan toch en wanneer??) werd door haar aangepakt. En daarna bedekte zij zijn lichaam weer onder de kruidentakken en de dierenhuid. Hij kreeg iets van haar te drinken en nadat hij dat gulzig naar binnen kreeg viel hij vrij snel weer in een diepe slaap. Dromen die vooral door koorts werden opgewekt maakten dat hij zich man voelde in een open veld vol vrouwen die hem wilden plezieren maar als hij er dan op in ging werd tegengehouden door mannen met zwaarden die op hem inhakten. En die dromen herhaalden zich. Hij werd er zelfs in zijn dromen angstig van, terwijl hij als Kruisridder natuurlijk nooit echt angst had gekend. De vrouw die hem verzorgde keek neer op zijn naakte lichaam, zag zijn hoofd heen en weer gaan door de dromen en glimlachte. Zij had grootse plannen voor dat mannenlijf, maar dan moest hij wel op krachten komen. Nu was hij te slap voor wat ook. Buiten haar hut keek ze naar de lijven van de andere mannen die hem hadden vergezeld. De meesten in een staat van verglazing door de drankjes die zij hen had gevoerd en die hen minstens een paar dagen buiten de werkelijkheid zouden houden. De gevangenen had ze bewust wakker gehouden. Wel vast geketend aan een paar bomen die zij als bescherming om haar hut had neergelegd tegen de wolven in het bos. Maar als de wolven kwamen wilden zij graag vers vlees. En die mannen zouden dat vast kunnen verzorgen. Wederom glimlachte ze. Over een paar dagen zou de Maan vol zijn. Ze keek er naar uit…

Zeef

OLYMPUS DIGITAL CAMERAMijn  geheugen is heel wonderlijk ingericht. Vraag me wanneer ‘iets’ plaatsvond en ik refereer in mijn geheugen dan onmiddellijk aan de auto waar ik toen mee reed en weet het jaartal. Ik kan soms feilloos aangeven hoe iemand er uit zag of ziet, maar als je me dan vraagt hoe hij of zij heetten of heten zit er een zwart doek over die informatie heen. Gelukkig dat vrouwlief weer beter is in de namen en bijvoorbeeld verjaardagen van ongeveer alles en iedereen kan onthouden. Ik zelden of nooit. Ik zet zelfs mijn eigen verjaardag nog in de agenda, kan ik die maar niet vergeten…. Handig als er ineens iemand voor je staat om je te feliciteren. Hoe het komt weet ik niet hoor, maar ik heb op namengebied een geheugen als een vergiet. Maar gezichten vergeet ik zelden. Ik weet zeker dat ik bepaalde mensen wel eens ooit ergens heb ontmoet. Zo zag ik eens iemand zitten met zijn kleinkinderen bij de Sligro in het restaurant. Ik wist zeker dat ik hem kende. Maar brak me de hersencapaciteit compleet over waar en wanneer ook al weer. Het liet me niet los…

Vent600Tot ik twee weken later ineens het licht zag. Ja hoor, het was een toeleverancier voor het autobedrijf waar ik ooit medeverantwoording droeg. De naam van dat bedrijfje schoot me te binnen en ik wist meteen weer wat hij altijd zei tegen een van onze mensen. Een vaste uitdrukking die de betrokkene telkens weer ergerde. Tijdens een andere situatie liepen we in een historisch plaatsje ergens in het midden van het land, toen ik iemand zag die er net als wij met zijn gezin wandelde. Ik zag een man mijn kant opkijken, ik groette hem en hij mij vriendelijk. Maar ik had geen flauw idee wie hij ook al weer was. Na veel nadenken kwam het ook in dit geval boven. Iemand die ooit naast mij op de afdeling zat bij Pon waar ik nog eens een aantal jaren mijn managementtaken verrichtte. ‘Verrek ja, dat was die en die’. Maar hoe hij heette? Geen idee meer. Namen en mijn geheugen, het gaat niet samen. En dat is al heel lang zo, heeft niets van doen met ouder worden of zo.

Ouderkerk - Buurt BBQ Hofje 010907 009 Ik kan dan ook bijna verzekeren aan al die lui die ik onlangs tijdens de buurt-BBQ tegenkwam dat ik hen vriendelijk zal groeten, maar er absoluut geen naam meer aan kan hangen. Triest natuurlijk. Maar ik weet nog wel waar ze mee rijden en bijna wat ze zoal dronken. Dat is ook handige informatie toch? Moet je je voorstellen dat ik onlangs een boek afrondde en dat zowat helemaal uit hoofd en geheugen peurde voor wat betreft de inhoud en de geschiedschrijving. Maar ja, dat ging ook over auto’s en dan is het simpel combineren….

Selectief geheugen

Douglas DC-2 KLMVoor iemand als ik ben, is het onthouden van zaken uit een lang geleden verdwenen verleden soms lastiger dan voor andere mensen. Ik beschreef al bij een eerdere gelegenheid de bijeenkomst met vroegere jeugdvrienden die me allerlei namen noemden van lieden die bij mij allang in een zwart gat waren verdwenen. Maar ik kon wel weer feilloos opnoemen welke auto’s in welk jaar in dienst kwamen bij het tegenover ons huis gelegen garagebedrijf en ook welke vliegtuigen er op welk moment over onze straat heen richting Schiphol toerden. Het is maar waar je interesses liggen. Zo ging het mij ook vaak in werksituaties. Ik ben meer een werkbij dan een dartelende koningin met aanmatigende luxe streken. Werk gaat voor het meisje en vrouwlief weet wel dat ik dat al die jaren zeer letterlijk nam. En dus doet zich in dat geheugen ook op dat punt het zelfde verschijnsel voor. Ik heb kennelijk een delete-knop voor zaken die ik als onbelangrijk of triviaal afdeed indertijd, maar weet me andere dingen nog tot in detail te herinneren. Mensen die mij een streek leverden kunnen dus soms rekenen op volkomen vergeving, domweg omdat ik niet meer weet WAT ze me flikten, anderen zullen geen rustig moment meer genieten als het aan mij ligt, zij lagen dwars op de koers die ik voer richting het doel van de taak waarvoor ik was gesteld.

Leo in actie op MST 1975 Scan10033Daarbij ken ik ooit een vrij  groot loyaliteitsgevoel en stelde ik dat vaak in dienst van hen die boven mij waren aangesteld. De taak werd uitgevoerd, door roeien en ruiten, en dat wordt je dan best wel eens nagedragen. Maar no hard feelings s.v.p., zelden was iets echt persoonlijk bedoeld hoor….. In het derde boek wat ik nu aan het schrijven ben komt dit soort zaken ook voorbij. Ik merk aan mijzelf dat ik vrij afstandelijk kan schrijven over zaken die voor anderen wellicht als heel vervelend zijn overgekomen. Ik noem het maar een typisch gevalletje ‘bijkomende schade’. Hoe ik nu toch tot deze filosofische benadering van mijn selectieve geheugen kom zit hem in iets eigenaardigs wat me onlangs overkwam. Ooit werkte ik als jonge vent op Schiphol. De branche kent inmiddels grote veranderingen, ik ben er in 1977 uit vertrokken. De wereld van de vierwielers trok me nog meer dan die van de gevleugelde vrienden. Maar die vroegere concullega’s organiseerden een erg aardige reunie voor oud-managers uit die periode en wij kwamen onlangs bij elkaar. Ouder geworden, soms ook wijzer, en zeker in zijn algemeenheid fysiek een stukje zwaarder. Gezellige sfeer, dikke verhalen, soms verrassende zaken.

Leo in Amerikaanse cabrio 943796_583576648329384_1910982529_nUit alle aan de lange stamtafel georeerde verhalen bleek dat bij sommige figuren wrok leefde t.o.v. anderen. Ook mij viel dit ten deel. Na 40 jaar! Dan moet het wel heel erg zijn geweest. Maar ik heb geen benul waar de man in kwestie het over had! En een deel van de door hem aangehaalde en in zijn frustratie meespelende hoofdrolspelers van toen is gaan hemelen of geemigreerd, zoek dan je gelijk maar even… Nou ik niet hoor. Het zal wel. Wat ik niet meer weet kan nooit zo erg geweest zijn, en als je na vier decennia nog niet over de frustratie heen bent ben je wat weinig buiten geweest. Mijn leven is verder gegaan, mijn wereldbeeld duidelijk vergroot en Peyton Place niet mijn favoriete serie. Hoe heetten de hoofdrolspelers daarvan ook al weer….? Kortom, wat zei of deed jij op 23 augustus 1975? En wat op 3 december van datzelfde jaar? Als je dat nog weet vind ik het knap. Bij mij is de delete-knop daarvoor allang geleden ingedrukt. Had allemaal vast niks met het werk te maken. En dat vind ik toch het belangrijkste…..