Gekoesterde vriendschappen…

Echte vriendschappen zijn het best maar uitgebreid te koesteren. Telkens weer blijkt dat je dit in feite te weinig deed als je beseft of ontdekt dat je iemand zo maar uit je eigen kringetje verliest. Dat hoeft niet eens te komen door dramatische gebeurtenissen, soms is een verhuizing naar een of ander ver buitenland al genoeg om dit soort emotionele zaken te doen verwateren. Dat is jammer, en soms blijft ergens in je ziel een beschadigd en wat pijnlijk plekje zitten. Toch doen we zelf soms te weinig aan het goed onderhouden van vriendschapsbanden met hen die redelijk nabij zijn. Er is natuurlijk altijd een reden voor te bedenken dan. ‘Geen zin’, ‘geen tijd’, ‘mijn werk’, ‘de verbouwing’, ‘de kinderen’, ‘mijn gezondheid’ enz. Altijd is er wel een keer een excuus aan te halen rond het waarom je ‘even geen zin hebt in anderen dan je geliefden of wellicht quality-time voor en met jezelf’.

Toch heb je echte vrienden hard nodig. Een mens kan nu eenmaal niet zonder warmte, een aai over de bol (of meer), een luisterend oor, of gewoon even een middag of avond onbegrensde lol. Vrienden zijn er in voor- en tegenspoed. Over en weer. Komt het niet van beide kanten is het vaak oppervlakkiger en spreek je eerder van goede kennissen. Naarmate de leeftijd vordert ontdek je ook dat er steeds minder echte vrienden overblijven. Dat komt zeker ook doordat sommige mensen je letterlijk ontvallen. Vaak veel te jong meestal, want naarmate je zelf ouder wordt, zijn leeftijdgenoten ‘veel te jong’ natuurlijk. En als die leeftijd stijgt komen de fysieke en geestelijke kwetsbaarheden nog wel eens sneller dan gewesnt naar boven.

Ook in de vriendenkring. Men begint wat te mankeren, je moet ineens gaan relativeren. Dromen en verlangens worden weggeschoven en maken plaats voor een meer berustend accepteren. De heftigheid gaat er af, de verwijten verdwijnen, wat blijft is puurder dan voorheen en staat open voor een warm gevoel van bij elkaar willen zijn. Elkaar beschermen tegen die boze wereld met al zijn vervelende kantjes. Noem het bijna een liefdesgevoel. Emotioneel mens als deze Mokummer nu eenmaal is voel ik dat bij veel van onze vrienden. Wil niet dat ze iets overkomt, wil ze omarmen, er zijn als het nodig is. Wellicht zijn we daarin wat naïef, hebben een te roze bril op, maar vriendschappen moet je koesteren. De echte dan! En die zijn toch een beetje uniek…… Wie er anders over denkt mag dat uiteraard hier bij mij nu uiten….:) Maar o wee als me de commentaren niet bevallen. Je bent zo ontvriend natuurlijk…

Serieuze vriendschappen

1353441374_0434f15c4eIk beschreef vast al eens eerder hoe ik aankijk tegen het fenomeen vriendschap. Dat is iets om te koesteren. Het waarom zit in de verklaring dat je familie gratis cadeau krijgt bij je geboorte, maar vrienden vooral zelf kiest. En dan moet het klikken van beide kanten. Echte vrienden zijn er niet alleen om plezier mee te maken (al is dat een prima bijkomend pluspunt) maar je moet ook verdrietjes of angsten kunnen delen. Je moet laagdrempelig zijn naar elkaar en geen al te hoge eisen stellen aan wat een vriendschap zoal voorstelt. Ideaalbeelden bestaan niet, wensen en verlangens wellicht. Je moet overeenkomsten met elkaar hebben, maar zeker ook verschillen van inzicht. Oppervlakkigheid is mogelijk, mits dat voor beide partijen voldoende grond is met elkaar verder te gaan.

Romantiek - Al snel is de tv het spannendste moment van de dag...Vrijwel iedereen zal het met me eens zijn dat je in de loop van de jaren ontdekt dat sommige vrienden dat gevoel wat je hen schenkt of van hen verwacht te krijgen, beschamen. Dan blijken vrienden geen echte, maar meer kennissen. Ook leuk, en daar hebben we er met zijn alleen vaak veel meer van. Die vriendschappen zijn er om gekoesterd te worden. Onderhouden ook, en dan niet alleen met de agenda in de hand. Soms is dat lastig, we hebben het allemaal druk, we willen ook nog een sociaal leven met buren, collega’s, familie en zo meer. Maar echte vrienden snappen dat dit wel eens kan leiden tot iets lossere teugels. Bij anderen verhoog je de status operandi als er iets is wat aandacht vraagt of een arm om schouders. Ik koester mij in de gedachte  in de loop van de jaren een reeks echte vrienden te hebben opgedaan. Mensen met of bij wie ik me lekker voel, die ik om me heen wil, en die me het gevoel geven mijn mallotigheden en passies te accepteren om wie ik ben en wat ik voor hen beteken. Dat is wel iets anders dan gezellig koffie drinken alleen. Waarom dit zelfde bij familieleden soms zo ingewikkeld is? Ik weet het niet echt. Valt me op dat binnen sommige families de relaties onderling lijken op liefdevolle vriendschappen, terwijl er bij anderen vaak sprake is van haat en nijd of complet minachting van de bloedbanden. Wellicht is het typisch Nederlands.

HPIM7868_editedOok familiebanden moet je (willen) onderhouden en daar tellen dan de zelfde voorwaarden bij als die gelden voor die hier door mij bejubelde vriendschappen. Wat ik wel aardig vind is dat je ook in de moderne tijd via de bekende media aardige vriendschappen kunt opbouwen. Bloggen leidt bijvoorbeeld soms tot heel mooie dingen en je houdt er af en toe gekoesterde relaties aan over. Ook hoor ik wel eens dat mensen die elkaar via een van de bekende digitale en sociale netwerken hebben leren kennen, ook irl aardig door een deur kunnen en daaraan een vriendschap voor het leven overhouden. Vriendschap komt in vele vormen. En daarmee sluit ik het thema maar even af. Hebben jullie ook vriendschappen die je elke dag nog koestert? Waar je blij mee bent of vrolijk van wordt? Die je niet ziet als verplichting? Vertel, vertel……