Huh? Wat bedoelt die malloot van een meninggever nu weer met deze kop? Wel, het slaat op een fenomeen dat we vroeger als ‘Personeelszaken’ kenden maar tegenwoordig als ‘Human Resource Management’ lijkt te moeten worden omschreven. Een afdeling die veelal wordt bemand/vrouwd door types die er voor hebben doorgeleerd en wellicht daardoor de meest mallotige eisen stellen aan hen die voor een bepaalde baan in aanmerking willen komen. Vaak zoekt men dan voor een simpele baan als ‘office manager’ iemand die universitair is opgeleid en bereid om 80 uur per week deze functie uit te willen voeren tegen een salaris dat eigenlijk niet toereikend is voor pakweg 30 uur werken.
Maar hoe dan ook, men zoekt wel en vindt soms. Als de eisen worden opgeschroefd moet HR de gestelde doelen van de eigen directie zien te behalen. Met simpele middelen kom je er dan niet meer. Vroeger deed je dit met een leuke advertentie of een melding bij het GAK, tegenwoordig moet het internet met kekke filmpjes soelaas bieden. En voor je het weet wacht een ‘challenge’ op de potentiele kandidaten. Zoals ik onlangs zag op het internet waar een op zich keurig nette jonge dame met een aardige cv zich in een overall liet hijsen en met een instructeur aan een parachute van grote hoogte uit een vliegtuig liet mikken.
Bij het naderen van de grond zag ze de boodschap van het makelaarskantoor waar ze solliciteerde. ‘You got the job!’. Kind blij, ik verbijsterd. Als het mijn dochter was deed ik aangifte tegen die werkgever wegens krankzinnigheid. Wie haalt dit nou toch in zijn door moderniteit vergiftigde bol? Wel ja, het HR dametje stond trots naast die letters op het gras. Zij had maar mooi de juiste dame met durf gevonden. De andere kandidates waren afgehaakt. Die vonden dit wel een beetje erg veel gevraagd voor een kantoorbaantje dat ze wel wilden maar niet met gevaar voor eigen leven. En uit dat potentieel zou ik zelf snel een goede kandidaat kiezen. Niet iedere durfal is namelijk het meest geschikt. Ik heb zelf diverse mensen aan mijn bureau gehad die bij een van de toenmalige bedrijven wilden komen werken als daar een gelegenheid zich voor deed. Soms had ik dan een goed gevoel over een kandidaat/te, in andere gevallen niet. Dan keek je nog eens naar de meegebrachte of vooraf ingeleverde CV en wist je dat deze of andere keuze op basis van gevoel de juiste moest zijn. In 85% van de gevallen was het dat ook. Net die 15% onthoud ik nog wel eens als ik over dit onderwerp dieper nadenk. En dat zijn dan geen prettige gedachten. Misschien had ik die types wel uit zo’n vliegtuig moeten mikken indertijd…..zonder parachute…en dan zien hoe ze dat hadden overleefd. Maar ja, ik ben een keurig net meninggevertje, dus die gedachten duren maar kort… Met dank aan het feit dat ik zelden of nooit met HRM-Managers van doen heb gehad…. ( Beelden: Archief/Internet)
Veel van wat we zoal ‘lekker’ vinden baseert zich op ervaringen uit de jeugd. Werd je opgevoed met stamppot of rauwe groenten zal je dat vast op een bepaalde manier als lekker omschrijven. Wellicht ook omdat de kookkunsten van je moeder (of vader naar gelang de huishoudelijke indeling) goed of minder werden beoordeeld. Ik heb mijn voor/afkeuren daaromtrent al eens gegeven hier en kan je verzekeren dat ik veel van ‘toen’ nu als niet lekker omschrijf. Nog steeds. Wel lekker vond ik patat friet, toen een noviteit, of Chinese nassi. Mijn moeder was goed in de kippensoep, dus die vind ik nog steeds het lekkerst als ik een soepsoort mag kiezen. Ik was niet zo van de snoep, wel van de chocolade. En dan van de pure soort. Nog steeds een passie. Maar ik weet dat anderen een totaal andere smaak volgen. Zo ken ik mensen die op een boterham pindakaas smeren (brrr) en daar hagelslag overheen mikken. Of kaas met frietsaus. Mijn leasevader had ook zo zijn eigenaardigheden. Zo smeerde hij zijn brood soms met boter, strooide daar hagelslag overheen en dan weer een lading boter.
Het was een soort gebakje. Ik heb het lang op dezelfde manier nagedaan. Heerlijk. Maar natuurlijk ook dik makend. Dat gold ook voor zijn ontbijt. Hij nam dan de keukenmixer, gooide daar twee stuk geslagen eieren in, suiker en wat melk (en in zijn geval een cognacje) en zette die mixer aan. Dronk dan in een keer al die zaken op en kon er tegen voor de ochtend. Zwaar werk, dus altijd behoefte aan wat versterkends….Of zoiets. Zonder die cognac vond ik dat ook een lekkere start van de dag. Maar na de jeugd nooit meer gedaan. Lekker vind ik nu de na mijn huwelijk leren eten zaken als wat vrouwlief kookt, ingegeven door ervaringen bij haar thuis. Uit een familie afkomstig waar vrouwen gewoon goed kookten en smakelijk. Groenten waar ik voorheen omheen liep, of met grote afschuw naar binnen harkte, eet ik nu met smaak op. Wat bleef op ‘lekker’ gebied is mijn voorliefde voor friet. Ik zie dat nog steeds als een traktatie. Of dat geweldige broodje kroket van Kwekkeboom in Amsterdam.
Aangevuld door vele zaken die ik door de jaren heen leerde eten. Maar o wee als ik ergens anders te gast ben en hoor wat men daar lekker vindt. Veelal weinig vrolijkmakend voor iemand met een eigen interpretatie van ‘lekker’. Iedereen kookt weer anders, en soms bevalt de smaak me beter dan anders. Ik prijs mij (om diverse redenen) gelukkig met mijn schoondochter die ongeveer elk kookboek uit de hele wereld bezit en telkens weer in staat is om me te verrassen met iets bijzonders. Soms moet ik even ‘blussen’, maar veelal kom ik toch aardig voldaan van tafel na een opnieuw geslaagd maal met voor/nagerecht. Ik bezit (nou ja…) wat vriend(en)innen die ook geweldig kunnen koken, en ook daar is het dan een feestje om uitgenodigd te worden voor een maaltje. Lekker komt in vele vormen en smaken. Ben benieuwd wat jullie als mijn lezer(essen)s hierbij naar boven weten te toveren…Zoveel mensen, zoveel smaken en meningen uiteraard. (Beelden: Yellowbird archief)
Wat dat toch is, het gevoel dat je echt bij een stad hoort? Geen idee. Maar veel echte en geboren Amsterdammers verliezen dat gevoel nooit. Zelfs niet als ze in pakweg Denemarken wonen of Nieuw-Zeeland. Het gevoel dat je krijgt van verhalen of liedjes die over jouw stad gaan, het maakt ons Mokummers al snel week en gevoelig voor tranen. Westertoren, Dam, de grachten, de Jordaan, de vroegere haven. De geschiedenis van de stad is oud. Het verhaal over de Tweede Wereldoorlog die deze stad zo hard trof. Je krijgt het mee vanuit de ouders, de genen, maar ook je eigen ervaringen doen er natuurlijk toe. Een stad is geen dorp en een dorp wordt zelden een stad. Al is dat in het geval van veel grote steden ooit wel eens zo geweest. Meestal niet veel meer dan ooit een vestiging van wat handlieden of boeren aan een rivier, kust of twee huizen langs een doorgaande weg.
Zo verging het Amsterdam ook. Men dankte de ontstaansgeschiedenis aan vissers die vanuit het iets verderop aan de rivier de Amstel gelegen dorpje Ouderkerk afzakten tot de toen nog aardig in het Noord-Hollandse landschap spoelende Zuiderzee. Daarna bleven vissen en soms iets agrarisch opstartten. Zo ontstond een veelal gelovige gemeenschap die telkens verder uitbouwde. De waterwegen bleken prima geschikt voor vervoer van handel en personen en al snel bouwde de gemeenschap die nu Amsterdam heet zich uit. Tot de stad die het nu is. Bijna 1 miljoen zielen groot, met een geweldig vliegveld om de hoek, een aardige industrie en haven, werk voor velen en ooit benoemd tot hoofdstad. Zeer terecht overigens. Amsterdam speelde in de geschiedenis een belangrijke rol. Veel bestuurders en chique zakenmensen kwamen uit deze hoek vandaan. Maar Amsterdam is ook een stad van anarchisme en oproer.
In het verleden diverse malen bewezen dat de bevolking niet houdt van knechting of onderdrukking. Dan komt men in opstand en dat ging of gaat er vaak heftig aan toe. In de recente geschiedenis zijn o.a. de studentenopstand uit 1968 bekend, maar ook de latere krakersopstanden. De relletjes die door linkse lieden werden opgebouwd tot een stedelijke revolutie rond de kroning van Beatrix, het was allemaal mogelijk in Amsterdam. Ook de ontruiming van op zichzelf prima woningen voor de metro-aanleg in de jaren zeventig leidde tot zware inzet van politie en andere overheidsdienaren toen de bevolking zich niet liet weghalen uit die huizen. Amsterdam is daardoor alleen al een bastion van zelfverzekerdheid. Daar doet geen Groenlinkse egalisatie of Dedain66-achtige bestuurslaag iets aan. Al is een deel van de oorspronkelijke bevolking dan intussen verdwenen. Verhuisd naar plaatsen rondom de hoofdstad, als Purmerend, Almere, Hoofddorp.
Altijdmijnmening 