Onlangs verscheen bij het CBS een rapport waaruit bleek dat de gemiddelde Nederland buitengewoon gelukkig is met zijn/haar leven. Mannen wat meer dan vrouwen, maar die laatsten zijn dan ook altijd aan het mijmeren over hun echte liefde, kinderen, de was, schoonmaak en of ze morgen wel op tijd zijn bij de kinderopvang nu de fiets een lekke band heeft. In het westen van ons land is men wat gelukkiger dan in het noordoosten, maar in Flevoland is men over het algemeen dan weer wat minder gelukkig als blijkt uit het landelijk gemiddelde. Ook al zijn dat maar nuances hoor. Want Flevoland is best een leuke provincie, al zijn de files er langer dan waar ook in Nederland. Hoe dan ook, de gemiddelde Nederlander is gelukkig, en dat wijkt ten positieve af van veel andere landsbewoners elders. Komt natuurlijk omdat we meestal in redelijke omstandigheden verkeren, de sociale voorzieningen voor veel mensen ver weg en bezit een mens ook gelukkig kan maken. Nu is het ook zo dat wij geen echte oorlogsdreiging meer kennen en de recente crisis slechts ‘anderen’ in de WW stortte of failliet deed gaan.
Als ‘ik’ het maar goed heb, de rest zal me ‘bommen’. Geluk delen is best lastig en als je zoekenden naar dat geluk onderdak moet geven wordt het allemaal al wat kritischer. Wij Nederlanders zijn nogal pragmatisch ingesteld. Werkbijen en wat minder krekels die leven op kosten van anderen. Daar moeten we niks van hebben. Dus hebben we ook wat minder inlevingsvermogen als het gaat om hen die aan de onderkant van de maatschappij verkeren. Om welke reden ook. Sommige mensen zijn niet voor het geluk geboren. Laat ze een trap op- of aflopen en ze breken een enkel, ze merken de tram niet op, of vallen van hun fiets. En dan moeten ze nog beginnen. Als ze dan al een partner zoeken en vinden is het steevast de verkeerde, geven ze het geld dat ze verdienen uit aan de verkeerde dingen, roken, drinken, eten te veel en zijn wellicht verslaafd aan nog meer zaken die het leven niet veraangenamen. Die partner blijkt een niksnut, er worden over en weer tikken uitgedeeld of al die bazen begrijpen ‘me’ niet. En dus komen ze thuis te zitten.
Als je zo’n leven leidt is geluk vaak te vinden in het kleine of blijft het uberhaupt afwezig. Geld groeit niet aan de bomen, liefde vindt je niet bij de Wehkamp en in de kroeg maak je foute vrienden. Opvallend vond ik ook dat in die cijfers zelfs mensen in het door aardbevingen getroffen Groningen en Drenthe best gelukkig bleken te zijn met een gemiddelde score van boven de 60%. Nu nog eens zien dat mannen hun vrouwen gelukkiger maken. Wellicht moeten ze die lekke banden eens wat sneller plakken, helpen bij de schoonmaak of aandachtig luisteren naar hun partner i.p.v. de zoveelste voetbalwedstrijd opzetten. Het zit in kleine dingen. Tijd voor een beetje aandacht. Wellicht worden we dan nog gelukkiger allemaal. Zou dat kunnen?
Altijdmijnmening 