48 jaar

altAqk0jUetbhiiLsLyZkF5GGIlNW1VgsGIZ_mgHiKc1a1VOnlangs vierden we hier onze trouwdag. De 48e alweer. Blijf je zelf dan maar zien als jong en dynamisch…. Nou ja, we kunnen nog best mee al heeft de leeftijd af en toe het fysiek aardig in de greep. Eerlijk gezegd voelt dat lange verbonden zijn niet als een enorme last. Komt wellicht omdat een mens in de loop van de jaren ook allerlei fasen door maakt. Het roze begin blijft relatief kort bestaan, daarna komt toch echt de periode van aan elkaar aanpassen, water bij de wijn doen en zorgen dat er brood op de plank blijft komen. Heel basaal, maar zo zit het leven wel in elkaar. Wij streefden beiden naar een leven in redelijke welvaart en geluk,  maar niet naar echte rijkdom. Dat scheelt veel in hoe je met elkaar door het leven gaat. Daarbij zijn we beiden niet met een gouden lepel in de mond geboren. Er moest gewoon hard worden gewerkt voor wat we wilden bereiken en dat deden we. Dat vrouwlief dan voor 80% het huishouden voor haar rekening nam en ik die 70/80-urige werkweken maakte in branches die volkomen opslokten was een verdeling waarmee indertijd goed te leven viel.

WP_20150618_016Vakanties geen probleem, waar we meestal heen wilden was financieel mogelijk, al beperkte dat zich toch tot niet zo heel ver van huis. Heel Europa en een stukje VS gezien, maar we waren allebei ook graag weer thuis. Kind, dieren, familie, vrienden, het was allemaal (en is dat nog) heel belangrijk. Maar ik denk dat we onze lange periode van samenzijn vooral danken aan de communicatieve vaardigheden die we beiden bezitten. Vanaf moment een wordt er veel gepraat. Geen misverstanden, discussiepunten, uitpraten! Ook over…. Dus naast de wereldse ook geestelijke zaken komen al die jaren veelvuldig voorbij. We schuwen de discussie daarbij niet. Helpt veel kan ik u als lezer(es)melden. Zwijgen is soms goud, maar ik ben toch meer van het zilveren deel van het bestaan. Wij wandelen ook veel. Zoals we dat vroeger al deden als jonge lieden. Gewoon door de stad, kilometers lang en dan observeren en met elkaar bepraten. Dat schept een band. En die band is best sterk. Zitten er geen rafelrandjes aan? Vast wel, maar die zijn niet meteen zichtbaar en waar  nodig worden die zo goed en zo kwaad als het kan hersteld.

OLYMPUS DIGITAL CAMERA

Onze eerste woonstek….

We kunnen ons een leven zonder elkaar nauwelijks voorstellen. Los van de liefde die toch een basis vormde voor ons verbond is er dat gevoel dat het ook prettig is om met mekaar door het leven te hobbelen. Al snapt eenieder dat weinig rozen worden gevonden zonder wat kleine en prikkende doornen. Ook dat hoort er bij en wie met mij moet leven mag van goeden huize afkomstig zijn. Een beetje Meninggever is geen doetje. Integendeel. Dus het grootste compliment gaat naar vrouwlief die haar leven aanpaste aan het mijne, mijn carrière liet voorgaan, en mijn liefhebberijen tolereerde. Heb ik zelf dan ook wat bijgedragen? Vast wel. Maar een echte Meninggever zwijgt daarover. Maar dat is dan ook meteen het enige….Verrek….loop ik weer naast mijn schoenen zeg…..

8 thoughts on “48 jaar

  1. Van harte, Leo en Truus.
    Het is waar; hard werken als je iets extra’s wilt in het leven, veel praten om bij elkaars standpunt te komen en te accepteren.
    Beetje geven, beetje nemen, beetje romantiek inbouwen.
    Ik wens jullie nog veel liefde.

    Like

Geef een reactie

Vul je gegevens in of klik op een icoon om in te loggen.

WordPress.com logo

Je reageert onder je WordPress.com account. Log uit /  Bijwerken )

Google+ photo

Je reageert onder je Google+ account. Log uit /  Bijwerken )

Twitter-afbeelding

Je reageert onder je Twitter account. Log uit /  Bijwerken )

Facebook foto

Je reageert onder je Facebook account. Log uit /  Bijwerken )

Verbinden met %s

This site uses Akismet to reduce spam. Learn how your comment data is processed.