Ik durf wel te stellen dat heel wat van mijn lezers/lezeressen/medebloggers de muziek van de nu beschreven componist hebben gehoord zonder ook maar een moment te beseffen wie dat werk geschreven of in elkaar gestoken had of heeft. Zijn muziek is van ongekende klasse en maakte films bijvoorbeeld tot klassiekers. De sfeer die hij oproept met zijn composities is ongekend. Denk aan de muziek van films als Jaws, Close Encounters of the Third Kind, Star Wars, Schindlers List, Jurassic Park, Saving Private Ryan of de muziek voor de drie Harry Potter films uit het verleden. En dit is nog maar een kleine greep uit zijn totale oeuvre. Want de man heeft ook tientallen klassieke stukken geschreven voor piano en/of orkest, maakte zijn eerste compositie voor een film al in 1952 en dirigeerde meer dan beroemde orkesten. Zijn naam? John Williams. Intussen en dikke 90-er en nog steeds in redelijke conditie is dit een man die op een voetstuk staat vanwege zijn muzikale en creatieve prestaties. Ik kan in dit overzicht geen volwaardig beeld geven van al zijn werk en bijdragen aan dat van anderen. De grote namen uit de filmindustrie willen graag met hem acte-des-presence geven want zijn geniale manier van muziek ontwikkelen straalt ook af op hun stardom. Niet voor niets is Williams diverse malen onderscheiden, geridderd, bejubeld en zo meer. Dat verdient de man ook. Zijn werk zal voor altijd voortleven en vermoedelijk worden bijgeschreven in het lijstje van grote klassieke componisten uit het verleden. Toen ik onlangs zijn prachtige werk hoorde uit Schindlers List en de tranen weer opwelden in de meninggevers ogen bedacht ik me dat ik aan deze geniale gast nooit eerder aandacht had gegeven. Ten onrechte. Dus bij deze…..https://www.youtube.com/watch?v=0rXHHKd__BQ
Onlangs ontdekte ik dat op YouTube een hele reeks films te vinden is van en met Laurel & Hardy. Voor veel jonge mensen zegt dat wellicht niks meer, maar deze filmkomieken behoren voor mij tot de ultieme vormen van humor, timing en genoegen. Binnen de kortste keren zat ik bij het kijken in mijn eentje te schateren van de lach. Wat een geweldig duo die twee al zo lang geleden overleden komieken. Voorbeeld voor velen. En ongeëvenaard in hun slimme humor en scripts. Tuurlijk, sommige films 80/90 jaar oud, maar nog steeds geweldig om te zien. Want het op de camera werken, de gespeelde wanhoop soms, de slimmigheden, maar vooral ook de onschuld. Het is zeer plezierig kijkwerk. En dan te bedenken dat ik als kind al van die lui genoot. Toen waren ze overigens ook al uit een ander tijdperk afkomstig. Immers van voor de oorlog. Maar in veel bioscopen nog steeds te zien.
Later leerde ik hen opnieuw waarderen door goede en helaas overleden vriend Victor die alle films op Super 8 kon afdraaien. Samen met wat vrienden en genodigden altijd goed voor een hoop hilariteit. Daarna zette ik zelf veel films op video, nog later kocht ik ze op DVD. Maar een aantal van hun films was niet te vinden. Rechtenkwesties wellicht. Blij dus met die YouTube films. Af en toe even relativeren in spannende tijden. Wat los van hun humor zo goed werkt is dat hun verhalen zich afspelen in een wereld die niet meer bestaat. Een onschuldige wereld. Een wereld zonder dreiging en terreur. Boeven zagen er als zodanig uit. Vreselijke vrouwen werden ook zo afgeschilderd, de charmante exemplaren dito. Winkeliers nog echte middenstanders en de materiele zaken van een bedenkelijke kwaliteit. Het moest wel stuk en dat was voor deze twee komieken uit de humor-eredivisie dan ook geen enkel probleem. Na hun filmoptreden was er altijd wel iets totaal gesloopt. Over gevolgen denk/dacht je niet na. Maar altijd hilarisch.
De geweldige kop van Laurel, geboren in Engeland en de geniale bedenker van veel van hun scripts, de mimiek van Hardy die soms zo hulpeloos in de camera keek na weer een aanslag op zijn lijf of leven. Het kan mij niet erg genoeg. Pure ontspanning. Kom daar maar eens om bij de moderne ‘komieken’. Ik krijg er wel eens een glimlach bij op de geplooide lippen, maar zelden een schaterlach. Soms zie ik in de wereld waarin we nu leven voorbeelden van zaken die best zouden hebben gepast in de verhalen van Laurel & Hardy. Een straatmuzikant die niet veel meer dan ‘ploing..ploing’ uit zijn gitaar weet te krijgen doet me denken aan Hardy die bas speelde op die manier in een van de bekende scenes. Een klungelende doe-het-zelver is archetype voor dat wat mijn geliefde komieken ook altijd zijn. Nooit komt het goed, altijd gaat het fout. Er was echter een film die ik minder vond. Daarin sjouwen ze ergens een piano vele vele trappen op. En uiteindelijk komen ze helemaal nooit boven en ligt de piano in duizend stukken alsnog beneden. Nee, dat vond ik minder. Maar dat geeft alleen maar aan hoe geniaal die lui waren of nog zijn in de rest van hun oeuvre. YouTube bedankt voor deze geweldige bijdragen. Ik weet nu weer even waar ik mijn stemming indien nodig kan opwaarderen….(Beelden: Archief/Internet/YouTube)
Altijdmijnmening 