Smerige katten…

Poezen maken de dienst uit in huize Pool - 2006 001Zo lang ik me kan herinneren leef ik al met en tussen de huisdieren. Niet van de vreemde of agrarische soort, ik schreef er al eens eerder een stukje over, nee gewoon honden, poezen wat tropische vissen of een verdwaalde parkiet. Allemaal in mijn jeugd meegemaakt en dan krijg je toch iets mee van….ik wil dat ook!  Nu zijn parkieten niet mijn ding en heb ik na een enkele ervaring met tropische vissen in een niet waterdicht aquarium in combinatie met de nodige ziekten dat stukje dierenleven al decennia geleden opgegeven. Het bleef bij diverse katten, poezen en een enkele hond. Dieren die me het leven aangenamer maakten, een huis tot thuis maakten en dat nog steeds doen. Net als wij mensen hebben ook die dieren bepaalde nadelen. De kattenbak is geen genoegen, al is het vrouwlief die zich daarmee het meeste bezighoudt. Dat zo’n diertje af en toe even zijn maaginhoud op tapijt of jouw schoenen deponeert mag ook in het vakje ‘onaangenaam’ worden opgenomen. En de schade die je hebt of krijgt als zo’n dier zijn plek in huis even duidelijk afbakent moet je incalculeren. Doe je dat niet wordt het geen gelukkige samenleving met die viervoeters en zijn beide partijen ongelukkig. Een hond, zo heb ik ervaren, moet gewoon minstens drie keer per dag naar buiten. Of het nu regent, waait, sneeuw of vriest dat het kraakt. Er uit moet je. Valt niet altijd mee.

OLYMPUS DIGITAL CAMERAJuist onlangs las ik een boek waarin levensvragen over allerlei verschillende facetten daarvan worden beantwoord. (Waarom je kat niet mee naar bed mag – Ellen de Visser – ISBN 978-90-351-3957-2) Zoals ‘is het verstandig de kat in bed toe te laten?’. Nou, dat antwoord viel me nogal tegen. Nee! De poes mag never-nooit in bed liggen, niet eens in de slaapkamer aanwezig zijn en je moet na elke aaibeurt je handen uitgebreid ontsmetten. Het verhaal daar achter zit hem in het feit dat poezen eigenlijk vol zitten met agressieve virussen en bacillen, dat ze hun huid likken met een tong die even daarvoor hun poep en plasinstrumenten hebben schoongemaakt en dat daardoor alleen al duizenden enge ziektekiemen jouw leven kunnen verzieken. Tja! Ik heb er nooit last van gehad, al moet ik zeggen dat de meeste poezen die wij hadden of nog bezitten (al zien poezen dat precies andersom..) meestal in hun eigen mandje of stoel de slaap met ons delen. Slechts de nieuwe Pixel is er een van de geborgenheid en die nestelt zich graag tegen ons aan als hij de kans krijgt. Om daarbij ineens uit te groeien tot een kat van twee meter en een gewicht dat een beetje fikse herdershond niet zou misstaan. De auteur van het boek waarover ik het heb, zou het een ware gruwel zijn.

WP_20140905_001Die wil ook dat je een hond buiten de deur in de kou neerlegt, en niet in huis. Allemaal omwille van de properheid. Al die enge haren en zo. Nu was onze Purdy indertijd gewend om beneden te blijven, hij durfde niet eens de trap op naar de slaapvertrekken, maar dat was dan toch nog in huis. Helemaal fout. Huisdieren horen daar niet, die moet je ver van je af houden. Vraag ik me direct af waarom je ze dan uberhaupt zou moeten willen hebben. Het is ook een beetje een knuffeldier toch? En vanavond, als we met boek en Smart op de bank zitten en beide poezen zich dicht tegen me aan nestelen voelt dat buitengewoon goed. Huis wordt er echt thuis door en dat we eigenlijk in dienst staan van die beesten, so be it! En wat die auteur betreft; die houdt volgens mij niet van dieren. Net echt althans. Want laten we wel zijn, ook mensen zijn verspreiders van de meest enge ziektekiemen en soms buitengewoon viezig in hun gedrag. Moet je daarom je partner uit bed mikken of de vriendenkring opschonen? Nee toch? Nou dan!

Dierenliefde….

OLYMPUS DIGITAL CAMERAAls er dieren in een bos aan me voorbij lopen of ik zie iets op tv over roofdieren in de jungle krijg ik er geen enkel echt emotioneel gevoel bij. Sorry voor hen die deze dieren zien als veredelde huisdieren, ik heb er weinig mee. Maar kom niet aan de huisdieren.  Net als veel anderen dicht ik mijn poezen of vroegere hond bijna menselijke karaktertrekken toe en kan ik enorm genieten van het gespleten karakter dat veel van die diertjes vertonen. Voor en tegen, lief en puberaal baldadig. Ik kan er door smelten. En dat is altijd zo geweest. Van jongs af aan met huisdieren opgevoed. Altijd een hond of kat in de buurt en soms kon je daarmee de gesprekken voeren die met de in een wat meer georganiseerd gezin aanwezige mensen zouden moeten plaatsvinden. En het leek soms of die dieren je dan begrepen. Nu was het met die hond van vroeger thuis best wel lastig om even goed met hem te praten. Zijn haren hingen altijd voor zijn ogen en als je hem de keuze gaf tussen ‘verse waar’ of een gesprek was zijn primaire keuze niet zo lastig.

OLYMPUS DIGITAL CAMERAZelden zo’n sukkel meegemaakt. Groot, sterk, maar met de intelligentie van een pinda. Als het er op aan kwam, mijn stiefvader had hem ook een beetje voor de veiligheid in huis gehaald, niet gek gezien de handel waarin hij toen zat, had je niets aan het beest. Hij zag dan te weinig om in te schatten wie hij nu moest ‘pakken’ en dus werden de huisgenoten aangepakt en konden de meeste kwaadwillenden probleemloos weg lopen. We zaten wat bij de Eerste Hulp. Maar nam je hem mee op straat was het een prima metgezel.  Mythische proporties nemen de verhalen over het beest aan, en dat geldt ook voor de zaken die ik meemaakte met onze Purdy, de enige hond die ik in mijn eigen huis ooit heb aangeschaft. Wat een schat van een beest was dat en wat een plezier hadden we er mee. Maar dan vergeet ik wel voor het gemak de vernielde meubels, deursponningen, de opgegeven kussens, en de narigheid van de eindfase van ‘zijn’ leven.

OLYMPUS DIGITAL CAMERAHuisdieren zijn geweldig, als alles goed gaat. En je hebt naast vreugde aan het begin ook veel verdriet aan het eind. Geldt voor de meeste mensen die ik ken en iets hebben met hun huisdieren. Ze zijn trots op ‘hun diertjes’, vertellen er (net als wij) graag over, en zijn compleet van de leg soms als zo’n diertje naar de dierenhemel is gegaan. Kom daar maar eens om bij dieren in het wild. Je hecht je er niet aan en als er eentje dood gaat is dat ‘de natuur’. Genuanceerd dus, die dierenliefde. En soms lopen die zaken dwars door elkaar als we het zielig vinden dat vee wordt geslacht, vissen gevangen en wilde dieren in dierentuinen of circussen opgevoerd. Lastige kwestie die soms leidt tot heftige discussies. Mag hoor, zeker hier. Dus…komt u maar!

Onbaatzuchtig

OLYMPUS DIGITAL CAMERAWaar mensen onderling nog wel eens hun voordeel zoeken als ze een relatie met je aangaan, van welke soort ook, een dier geeft zich compleet aan jou over. Neem ze er een (of meer) in huis is er een groot vertrouwen van de kant van dat beest dat jij als mens een leven lang (normaal leven dieren minder lang dan hun baasjes) voor hen gaat zorgen. Niet alleen een beetje water en wat brokjes neer kieperen en voor de rest maar zien hoe het gaat, nee,  je moet er ook mee spelen, lopen (als het een soort betreft die naar buiten moet), een hok timmeren of tenminste de kom of kooi schoonmaken waarin het dier een belangrijk deel van zijn tijd zal vertoeven. De meeste dieren genieten van het feit dat ze met respect en liefde zijn omgeven en retourneren dat gevoel met de hun eigen karaktereigenschappen. OLYMPUS DIGITAL CAMERAGeknor, een kopje, en paar blubjes voor het glas van het schoongemaakt aquarium of een trouw gedrag als het een dier betreft waar je op kunt rijden. In mijn leven spelen dieren een belangrijke rol. Katten, honden en tropische vissen waren bij mijn ouders thuis al onderdeel van het gezin. En die kwamen ook in lastige tijden weinig te kort. Ook al aten ze dan vaak mee met wat er bij ons op tafel kwam en werd de hond af en toe op wat van de meest smerige ‘pens’ getrakteerd. Opmerkelijk vond ik ooit de keuze van mijn ouders voor een vogeltje. Gele kanarie of zo. Ik was al vele jaren het huis uit. Ze hadden twee katten en die bekeken dat beestje in zijn kooitje  als kerstdiner. Beide ouders rookten indertijd nog als ketters. Het diertje kleurde mee met de plafondtegels. Een lichtbruine aanslag sierde zijn ooit zo gele huidje. Toch hield hij het best lang vol. Hoesten kunnen die dieren niet geloof ik….

OLYMPUS DIGITAL CAMERAHoe dan ook, de mensen met wie wij omgaan zijn vaak ook dierenliefhebbers. Een enkele uitzondering daar gelaten zijn gesprekken over dieren dan dankbaar voer voor psychologen. Want wat is het toch wat ons mensen zo doet houden van die diertjes? Het schijnt zo te zijn dat het aaien van een kat therapeutisch werkt en als ouderen het bezit van een geliefd dier wordt ontzegd is de weg naar het graf eigenlijk al sneller bereikt dan wanneer ze dat diertje mogen blijven verzorgen. Onlangs voegden wij weer een nieuwe telg aan onze familie toe. Een zwart katertje. Ik deed er al eens verslag van. Een panter in zakformaat, maar ook een goochelaar met emoties. Ben je een keer boos omdat er weer iets in huis sneuvelde door zijn puberaal gedrag, weet hij je met knorrend gedrag al snel compleet om zijn kleine pootjes te winden. Ik smelt al snel….

Keukenshots en meer 110606 010Onze oudere huispoes bekijkt het nieuwe diertje met afgrijzen. Heeft haar eigen maniertjes om ‘baasje’ in te palmen. Luid knorrend komt ze elke ochtend even langs in mijn kamer en werpt zich dan op haar rug opdat ik haar buikstreek kan aaien en haar kopje kroelen. Daarna valt ze als blijk van liefdevol vertrouwen op een van de stoelen in slaap. Zover is die kleine zwarte nog niet gekomen. Om mijn  mini-museumpje te laten ruineren gaat me te ver. Er zijn grenzen aan de dierenliefde natuurlijk…… Is dat voor mijn lezers ook zo? Grenzen? Liefde zonder dat? Laat eens weten hoe jij omgaat met dieren en hun gedrag?