Luidkeels omageluk…

Als ik haar tijdens een party, receptie of in een kroeg zou zijn tegengekomen, had ik haar door haar goed verzorgde uiterlijk en redelijk strakke kleding vermoedelijk zelfs als leuk en vrouwelijk omschreven, maar dat beeld werd nu direct geweld aan gedaan door haar gedrag. Locatie; een restaurant waar we ergens theedronken en een broodje aten. De vrouw zat schuin naast me, aan een belendende tafel en koesterde met alles wat ze in zich had aan liefde een klein kleutermeisje. Al snel wist ik dat het kind 2,5 jaar oud was. Erg bewegelijk en luidruchtig. Van wie ze dat had bleek al snel. Van haar oma volgens mijn inschatting. Want die vertelde alles net even te luid voor alle andere mensen in dit restaurant. Sprak met een jonge vrouw aan weer een andere tafel met een soortgelijk kind, maar vooral toch tegen zichzelf. Op een toon die je ook wel eens hoort bij mensen die menen dat alleen hun hond een vorm van intelligentie heeft die zelfs Midas Dekkers nog zou verwonderen. Hele gesprekken met het kleine meisje, maar weinig correctie. Al snel wist het restaurant dat oma zo trots was op haar kleine ‘baby’ en ook zo blij dat ze een paar dagen per week op die kleine mocht passen.

Het gaf haar telkens weer een goed gevoel. Omdat die kleine zo slim was en zo lief. Slim was de kleine zeker, want ze wond oma zo om haar vingertje. Lief was een tweede. Maar ja, leeftijd en zo meer. Oma bleef maar oreren. Haar hele dagelijkse leven kwam voorbij. Toen ze in dat restaurant ook nog eens iemand ontdekte die ze van het werk kende was het hek helemaal van de dam.  Hele verhalen en intussen de kleine meid behandelend als een volwassene. Ik dacht er het mijne van. Net zoals ik dat doe bij mensen die zoals ik al beschreef in gezelschap constant met hun hond aan het kakelen zijn. Dat ze zoiets thuis doen, het zal me roesten. Moet je zelf weten en ook ik wil wel eens praten met de poezen hier, maar dan vooral om complimenten uit te delen voor hun grote mensenliefde en bereidheid ons gezelschap te dulden. Als personeel ken ik mijn plek. Maar in het openbaar? Never-nooit. Ook nooit gedaan.

Daarbij, pochen is me vreemd. Dus dat deed ik in het verleden ook niet. Ons kind was weliswaar het mooiste, slimste, snelste, liefste en intelligentste, maar dat ging ik echt niet luidkeels in de Hema of Bijenkorf staan of zitten verkondigen. Nee hoor, niks voor mij. Maar deze dame die ik moest dulden aan een belendende tafel had geen enkele schaamte op dit punt. Haar kleinkind was het centrale draaipunt in haar wereld. Om dat kleine meisje ging het, de rest telde niet. Nou ja, wel om oma zelf die graag de aandacht op zich vestigde. Gelukkig ging ze halverwege het door mij te consumeren broodje weer op stap. Vertelde precies en tot in detail dat ze nu haar jas aan deed en die van de kleine. Dat ze nu het wagentje pakte en de kleine spontaan geacht werd daarin te stappen. Wat de kleine nog deed ook. Slimme meid! Toen ze wegliep keek ze nog eens om zich heen. Oma dan. Of iedereen wel zag dat zij het wel erg getroffen had met haar kleinkind. Van dat beeld wat ik in eerste instantie van haar had gekregen bleef maar weinig over. Deed de bruine glimmende en strak zittende (semi)leren broek niets aan af. Gewoon een selfietut. Op leeftijd! En thuis weinig tot geen aandacht vermoed ik…

De geloofszeden en de truttigheid

?????????????????????????????Als er een tijdperk goed was voor onze vrijheid en verruiming van het denken dan toch de jaren negentig. We kregen weer zin in het leven, vertrouwen in een betere toekomst, en gedroegen ons vrijzinnig. Nu was dat in onze streken al wat langer aan de gang. Denk maar eens aan de openhartige schrijfsels van verschillende auteurs of de Nederlandse speelfilms en tv-series waarin bloot een onderdeel was van het script. Anders dan in veel Engelse of Amerikaanse kunstuitingen op dit gebied, lagen Nederlandse acteurs en actrices vaak bloot in beeld en was een liefdesscene bijna verplicht onderdeel van een verhaal. En dan niet met drie lakens om hen heen, maar gewoon open en bloot. Datzelfde zag je op de Nederlandse stranden. Bloot was meer gebruikelijk dan uitzondering en men schaamde zich er (terecht) ook niet voor. De string beleefde bij de ondergoedjes haar hoogtijdagen al moesten meer behoudenden er niks van weten. Toch leefden we in een tijdperk van zien en gezien worden. Dat stond uiteraard haaks op alles wat met geloof van doen had. Daar moet je alles bedekken en wat je van ‘god’ gekregen hebt laten woekeren en uitgroeien. Ook dat past niet in het beeld van die jaren.

???????????????????Zelfs tot ver in deze nieuwe eeuw ging dat vrijzinnige door. Tot we ineens een omslag bereikten en het grote bedekken weer begon. Uit schaamte, of omdat de jongere generatie, opgroeiend tussen steeds meer mensen met een andere culturele achtergrond, een soort reveille van preutsheid meemaakte die zijn weerga niet kende. Terug naar de algehele bedekking, het scheermes opgeborgen en het ondergoed weer van de degelijke soort. We staan ons zelf nog net een paar tatoeages toe die diep verstopt onder vele lage kleding af en toe nog mogen worden bekeken door intimi, maar het grote exhibitionisme is voorbij. Ook in de gay-scene waar men ooit bepaald taboe-doorbrekend bezig was. Bloot tijdens de Gay-Pride, zelfs dat is uit. Het mag niet meer van overheden die zwichten voor de morele druk vanuit de kerken die zich storen aan ons ‘zondige verval’. Onlangs viel me op dat in een paar Nederlandse series bloot net zo in beeld werd gebracht als in de VS. Men suggereerde veel, maar de lakens bleven om de hoofdpersonen heen.

???????????????????Kan zijn omdat die zich schaamden voor hun dikke buiken of hangborsten, maar ik denk dat het veeleer iets is wat we ons zelf hebben opgelegd. Preutsheid is ‘in’, openhartigheid en realisme is uit. Nu maar hopen dat we niet terug glijden naar de morele wereld van de jaren vijftig. Toen seks taboe was en jonge mensen zich onthielden van alles wat met liefde van doen had tot ze getrouwd waren. Om te ontdekken dat dit huwelijksleven ook weinig te bieden had, bij gebrek aan ervaring en vergelijkingsmateriaal. Openheid en goede voorlichting, maar zeker ook wat ervaring op doen lijkt mij een beter alternatief. De mode verandert ook. Mini is uit, midi en volledig bedekt raakt in. Jonge mannen meten hun mannelijkheid en aantrekkelijkheid af aan een baardgroei die de Taliban niet zou misstaan. Op mij maakt het allemaal een verkeerde indruk. Moet er niks van hebben. Hebben we daarvoor nou gevochten in die swingende jaren zestig en negentig? Kortom, ik ben tegen de vertrutting! En helemaal als die voortkomt uit een soort voorzichtige boetedoening opgelegd door archaische geloven die menen dat de mens gekleed geboren wordt en zich als zodanig zijn leven lang zal moeten gedragen. En zo word ik vermoedelijk de eenling die gelooft in vrijheid en blijheid en nog graag kijkt naar alles wat bloeit en altijd boeit….

Schaamteloze BOA’s

OLYMPUS DIGITAL CAMERAIk zal niet ontkennen dat ook ik wel eens heb gedacht dat een baan als ambtenaar me wel iets zou lijken. Gewoon geen commerciele doelstellingen hoeven najagen, niet 65-80 uur per week moeten werken maar hooguit 30-40 en altijd zeker weten dat jouw salaris op je rekening werd gestort, of je nu hard werkt of niet. Je hebt er echter een bepaalde mentaliteit voor nodig, en die mankeert nu eenmaal aan mijn genen. Ik stoor me in de meeste gevallen zelfs aan de mentaliteit, denkwijze en het gedrag van veel van die overheidsdienaren. Maar, ik snap nog wel dat je als jeugdig niet ambitieus mens kiest voor een baan bij de overheid met al die bescherming en garanties op een levenslange carriere. Dus enig begrip…meer niet. Ben je echter nergens voor geschikt gebleken, hobbel je in een uitkeringssfeer wat rond en krijg je de kans om te werken voor dat geld, pakken sommige mensen dat met enig plezier aan. Ze kunnen dan conducteur worden, bij de plantsoenendienst werken of, en dat zijn de strebers en respectzoekers onder hen, gaan werken als BOA. Bijzonder Opsporings Ambtenaren. Het woord zegt het al, ambtenaar! En dan ook nog mogen lopen met een soort politiepakje aan en een bonnenboek of minicomputertje in de achterzak.

WP_005173Waarmee je gewone burgers het leven lekker zuur kunt maken. Burgers die jou normaal niet zien staan, die jou niet aan respect of echte baan wilden helpen, omdat ze niet veel vertrouwen hadden dat het LO,BLO of MBO-diploma dat je niet eens volledig behaalde, voldoende onderbouwing zou zijn voor een goed functioneren in enig andere rol. Dus, die burgerij pak je terug. Temeer omdat je door de Chef-BOA, iemand die wel een echte baan heeft bij diezelfde overheid, doelstellingen krijgt opgelegd. Bekeuren, bekeuren en nog eens bekeuren. We zullen ze eens laten zien wie wij zijn. En dus is elke verkeerd geplaatste vuilniszak, niet brandend achterlicht, of fietsende jongedame op een plek waar het niet mag, potentieel slachtoffer voor die boetedoening. Je schrijft je bonnetjes uit en voelt je een hele pier. Je bent BOA, en trots op je vak. Zeker als je foutparkeerders, of wat daar in jouw beperkte ogen voor door moet gaan, op de bon kunt slingeren. Daarvoor gebruik je dan ook nog eens verstoptechnieken.

OLYMPUS DIGITAL CAMERAJe verschuilt je in een portiek, wacht tot iemand voor een winkel stopt waar een stopverbod geldt, en als die persoon dan even naar binnen wipt snel je met je minicomputer in de hand op de auto af en print een bon uit. Zo, die is weer binnen…. Thuis, bij de familie vertelt je trots over al die overwinningen die je uit naam van de wet hebt gescoord. Je bent iemand, je voelt je goed. Alleen vreemd dat je zo weinig uitnodigingen krijgt voor kerstfeestjes en ook het aantal kaarten dit jaar uitblijft. Dat de familie niet meer belt en dat je eigen familie je schijnt te negeren. Lijkt mij ook de meest passende houding. Een BOA is een soort rat die leeft van de stukjes voedsel hem of haar toegeworpen. De goeden niet te na gesproken natuurlijk, als die al bestaan! En de rest moeten we na dit verhaal maar negeren! Vreselijke lui!