..gaan we morgen de 27e voor dag en dauw weer even de stad in om ons te vermaken met het oranje-gekleurde volk dat zich bezig houdt met vrijmarkten, muziek maken, festiviteiten die je normaal nooit (meer) meemaakt in deze door regels versaaide stad en vooral veel lopen. Koningsdag is een traditie die voor ons, lieden uit de hoofdstad, vergelijkbaar is met carnaval in het zuiden of pakweg klootschieten, Paasvuren of schaatsen in het noorden van ons land. We trekken zelf uiteraard ook iets oranjeachtigs aan (handig voor wie ons zoekt..) en delen de dag op in een paar korte onderdelen. Trekken van het ene stuk van de stad naar het andere, maar houden wel af ten toe thuis pauzes. Om iets te eten of te drinken, de wc te benutten en soms ook om de eerste leuke aankopen te lossen. Daarnaast hebben we een patient te verzorgen..
De traditie stamt overigens al van lang geleden en was voorheen vooral op de 30e april reden om ons in dat feestgedruis te gaan vermaken zoals omschreven. Maar toen Trix haar oudste zoon naar voren schoof als nieuwe monarch was zijn eerste onbegrijpelijke daad die datum verzetten naar de eigen verjaardag. Ach die paar dagen maken normaal gesproken niets uit al hebben we nog wel eens gemopperd als het op de 27e bewolkt en regenachtig was en de 30e uiteindelijk prachtig weer. Nou ja, april en Wim-Alex doen wat zij willen dus we gaan er maar in mee. Duimen dat het morgen ook al vroeg in de ochtend goed te doen valt. We hebben ook wel eens lopen ‘beren’ van de kou en dankten de weergoden dan op de blote (nou ja..) knietjes dat het in de middag wat opwarmde. Hoe dan ook, wie me zoekt moet morgen dus in onze stad uitkijken naar een oudere jongere in oranje gekleed, met een rugzak op de nek die al dan niet goed is gevuld met vondsten die je normaal nooit tegenkomt. Als alles goed gaat ben ik aankomende dinsdag weer terug met een reguliere meningblog… Tot dan….leve de koning! (beelden: Archief)
Heb ik last van vooroordelen? Ja! Zeker. Ik ben van de observaties en neem als een spons in me op wat de media me melden of juist wat ze menen schoon te moeten poetsen. Dus ik ben vrij zeker van mening dat onder de nieuwe Europeanen een deel niet wil deugen. En dat ik dat deel liever niet zal opzoeken als het even kan. Een all-in-vakantie naar Molenbeek in België lijkt me geen waar genoegen. Net zomin als een verrassingstocht door nachtelijk Slotermeer. Ik heb in wijken gewoond en gewerkt waar je al snel de ervaringen van anderen kon verzamelen als ijkpunt en daardoor gewaarschuwd werd op dusdanige wijze dat je het avontuur niet zelf moet opzoeken. Als je daar niet van houdt uiteraard. Ik ben dus voorzichtig. En als ik denk dat iemand met een buitenlands of apart uiterlijk wellicht iets in de zin heeft dat nadelig voor mij of mijn gezin kan uitpakken bewapen ik me ertegen of loop er omheen. Buiten de problemen blijven is dan de theorie. Bij de al eerder gemelde treinreis kwamen vooroordeel en die voorzichtigheid goed samen. Kennelijk is het op die treinen goede gewoonte om na het controleren van de (digitale) kaartjes reizigers te trakteren op een of andere versnapering. Tegen betaling, maar toch.
Vaak wordt dit uitventen gedaan door jonge mensen. De een kondigt zijn/haar komst aan via de omroepinstallatie waarbij je dan een opsomming krijgt van de te verkopen eet/drinkwaar. Niet in dit geval. Plotseling ging de deur van onze sectie in de wagon open en stapte een moslima binnen. Stevig van postuur, qua hoofddoek en verder uitgedost zoals je dat van deze dames verwacht, maar ook met een rugzak op de schouder en iets aan de zijkant van haar broek waar draden aan vast zaten. Mijn hart stond toch even stil. Elke vezel in mijn lijf was gespannen., Maar toen ik haar stem hoorde wist ik dat de seinen in het lijf weer op groen konden. Vlekkeloos Nederlands, respect- en humorvol verkocht ze haar koffie/thee/limonades en gevulde koeken. En ze deed dat efficiënt. Werkte de hele treinwagon in een flits af. Daarna verdween ze naar de volgende sectie. Later, op station Eindhoven zag ik haar buiten rondlopen. Ze dolde met het NS-personeel en keek op haar zakcomputer naar welke trein ze nu weer moest bedienen. En ik kreeg ineens veel sympathie voor haar en haar job en schaamde mij voor mijzelf. Een momentje slechts. Want ik blijf dat vooroordeel natuurlijk toch koesteren. Al was het maar omdat ik anders een deel van mijn meninggeverij zou verliezen….
Altijdmijnmening 