Een eeuw terug..

Een eeuw terug..

De huidige afbeelding heeft geen alternatieve tekst. De bestandsnaam is: april-1926-de_volkskrant_1926-04-21.jpg

Wie zijn/haar verleden niet kent heeft in het heden of de toekomst niets te zoeken. Een oud gezegde van een bekende filosoof die telkens wees op de matige kennis van de geschiedenis bij mensen die vaak het heden en de toekomst willen duiden zonder het verleden te zien als aanloop tot… Dus even terug naar april 1926. Een periode waarin ook ons land zich herstelde van de malaise ontstaan door de eerste wereldoorlog. Voor de beter gesitueerden ging dat een stuk sneller dan bij de arbeidersklasse. Intussen braken in Brits-Indie (het huidige India, Pakistan en Bangladesh) rellen uit tussen moslims en hindoes. Alleen al in Calcutta vielen minstens 50 doden. Deze rellen zouden zes dagen duren voor de Britten de zaak weer enigermate tot rust wisten te brengen.

De huidige afbeelding heeft geen alternatieve tekst. De bestandsnaam is: volk-april-1926.jpg

Intussen werd een zwart/wit film met de toenmalige komiek Harold Lloyd (For heaven’s sake) een grote hit en zaten ook bij ons de bioscopen vol mensen die wel eens wilden lachen om de avonturen van deze malloot. Lufthansa (voortgekomen uit een afgedwongen fusie tussen Lloyd, Junkers en nog wat kleinere maatschappijen) maakte haar eerste lijnvlucht met een Fokker F.II. Juist dit jaar 2026 viert het bedrijf haar eeuwfeest. Op 9 april 1926 werd Hugh Heffner geboren. Op zich niks bijzonders, ware het niet dat hij later het blootblad Playboy zou oprichten en tot hoge leeftijd zou profiteren van alle dames die in zijn Mansion onderdak zochten en vonden. Tussen de Sovjet-Unie en Canada ontstond een conflict over eilanden in het Poolgebied. Daarbij werden over en weer claims gelegd op bepaalde tot dan neutrale gebieden.

De huidige afbeelding heeft geen alternatieve tekst. De bestandsnaam is: april-1926-watersnood.jpg

In China vonden intussen gevechten plaats tussen diverse oorlogszuchtige bendes die strijden om de macht in dat enorme land. Voor de bevolking zijn die conflicten uiteraard vreselijk. In Philadelphia vierde men het 150-jarig bestaan van de Verenigde Staten in een speciaal gebouwd stadion waarin 100.000 bezoekers de festiviteiten konden meemaken. Het stadion zou tot in 1989 worden gebruikt en werd in 1992 gesloopt. Zou dat ook voor die balzaal van Trump gaan gelden? Ook opmerkelijk, een Australische kandidaat voor het hogerhuis daar die de zetel van een concurrent betwistte omdat die de boel zou hebben beduveld, verdween spoorloos op weg naar de premier van het land. De man is nooit meer teruggevonden en zijn verdwijning bleef een mysterie. Twee andere kandidaten kwamen ook heel mysterieus aan hun einde toen ze met Thomas Ley, de man die op een gestolen zetel zat, in de clinch raakten. 21 jaar later werd Ley veroordeeld voor de moord op weer iemand anders. Ook toen zaten er dus malloten op gestolen zetels in de politiek. Wat dat betreft niks nieuws onder de zon…Intussen leed het Land van Maas en Waal stevig onder een watersnood met veel ellende voor de bevolking en de dieren in dat gebied. Zijn we nu vergeten, maar de strijd met het water is er een van eeuwen in ons kleine landje… (Beelden: Internet)

Overdenkingen..

Overdenkingen..

De huidige afbeelding heeft geen alternatieve tekst. De bestandsnaam is: amsterdam-ostadestraat-img_5802.jpg

Wie anno nu een nieuwbouwhuis betrekt weet zich verzekerd van een veelal aan de wensen des tijds aangepaste woonomgeving die ook meteen alles in zich heeft om vanaf de start het gevoel van de nieuwe bewoners te ontvangen of in/uit zich te dragen. Hoe anders is dat bij een huis dat al decennia of zelfs eeuwen oud is. Dan zit de ziel van die vorige bewoners ook nog in dat huis. Verbouwingen door de jaren heen, veranderingen in de functie, lief, leed, echt alles komt terug als je er zelf gaat of mag wonen. Ik heb de combi van dit soort huizen meegemaakt. Oud- en nieuwbouw, functioneel tot luxe. Alles. Als geinteresseerd in geschiedenis zocht en vond ik ooit dat het ouderlijk huis waar wij toen woonden en indertijd onderdeel was van een gewone drie-etagewoning met huurders die voor de oorlog nog waren geronseld om er te komen wonen, vroeger een heel andere functie had gehad. Immers de straat waar ik toen woonde was weliswaar in die jaren van de twintigste eeuw onderdeel geworden van wat toen ‘Oud Zuid’ heette te zijn, ooit was hier een soort pad geweest waarlangs diverse bedrijven zich vestigden die zaken deden met of voor klanten in Amsterdam. Immers die straten buiten de ‘Veste’ behoorden tot ver in de 19e eeuw tot de buurgemeente Nieuwer-Amstel.

De huidige afbeelding heeft geen alternatieve tekst. De bestandsnaam is: amsterdam-van-woustraat-met-tram-4-552.jpg

Bij de dringend benodigde uitbreiding van het woonaanbod voor de stad koos men voor overname van het buurgebied en werden in allerijl wijken aangelegd vol met vrij gelijkvormige woningen langs smalle straten die qua inrichting de oude sloten van die buurgemeente volgden. Behalve die in onze straat. Daar was alles een beetje anders. Veel huizen hadden een andere stijl, sommigen leken op die revolutiebouw van de 19e eeuw, anderen weken daar compleet van af. Een samenraapsel van stijlen. En in ons oude ouderlijk huis zat een deur met een luikje. En dat luikje diende ooit het doel van ontvangst van mensen die iets kwamen kopen of bestellen en moesten dan in dat kleine kantoortje (later onze kamer als kinderen) afrekenen.

De huidige afbeelding heeft geen alternatieve tekst. De bestandsnaam is: ostadestraat-1959-img_3009.jpg

Onder ons huis was een opslagruimte (later in gebruik als fietsenstalling) zoals bij vrijwel elk buurpand een winkel met soortgelijke loods te vinden was. Hoewel mijn ouders dit huis al voor de oorlog zouden huren, voordien moeten er dus ook mensen hebben gewoond, geleefd of gewerkt. Helaas was dat bij de zoektocht naar de geschiedenis van het pand niet meer te ontdekken. En is er ook nu uberhaupt niets meer van terug te vinden. Begin jaren zeventig werd namelijk een deel van de straat en ook ons oude huis gesloopt. Er voor in de plaats kwamen eenheidsworstflats in de stijl van die jaren. Beter, mooier, ongetwijfeld comfortabeler maar zonder die geschiedenis. Over vorige bewoners geen geschiedenis meer terug te vinden. Wel over de straat die begin 20e eeuw een andere naam kreeg aangemeten door de nieuwe bestuurders van toen. In de oude naam zat het ambachtelijke karakter van deze buurt en straat nog wel degelijk verpakt. Bij mijn volgende woonadres in hartje centrum dat naar verluid ooit was bewoond door kerktorenbouwer Hendrik de Keyser werd dat nog een stukje heftiger. Dat pand dateerde uit de 17e eeuw. En dan heb je het over heel wat bewoners en dito verbouwingen. Maar daarover later wellicht meer….(beelden: Archief)

Amerikanengekte..

Amerikanengekte..

De huidige afbeelding heeft geen alternatieve tekst. De bestandsnaam is: chevrolet-stylemaster-1947-green-4d.jpg

Hoewel ik al vele jaren verknocht ben aan of verbonden ben met dat Tsjechische merk dat intussen haar 130-jarig bestaan vierde, is er toch een periode geweest dat ik ‘into American Cars’ was. De reden (of oorzaak) toch de belevenissen uit de jeugd die maakten dat ik min of meer opgroeide met die Amerikaanse merken als Chevrolet, Pontiac of Studebaker. Gek? Duur? Welnee. Indertijd waren Amerikaanse automerken bij ons net zo populair als Britse of Duitse. De bevrijding door de Yanks had haar sporen nagelaten en ook onze economische wederopbouw baseerde veelal op Amerikaans materieel.

De huidige afbeelding heeft geen alternatieve tekst. De bestandsnaam is: studebaker-commander-1953.jpg

Heel wat transportbedrijven reden met oude GMC’s of Macks die waren achtergelaten door de door ons land trekkende troepen en ook overheidsdiensten als de Politie reden nog al eens in Jeep’s rond. Hoe dan ook, met een oom die met diverse Chevrolets zorgde dat onze tripjes naar Limburg uit die beginperiode comfortabel verliepen, maar ook later een Studebaker of wat die leasepa zichzelf toe had bedeeld (mijn moeder wilde een Pontiac..) voor weekendvertier kreeg ik dat virus net zo toegediend als het latere Tsjechische. Een van de straatvrienden had een vader die eigenaar was van een groot autoverhuurbedrijf en die wilde zelf ook graag in een ‘Yank’ rondrijden.

De huidige afbeelding heeft geen alternatieve tekst. De bestandsnaam is: oldsmobiel-cutlass-cruiser-brougham-estate-hg26yt-almere-1988-scan10020.jpg

In het specifieke en ultieme voorbeeld had hij een zwarte Chevrolet Impala met enorme liggende vleugels op de achterschermen. Af en toe mocht ik dan meerijden. Ik vond het geweldig. Het deinen van de carrosserie en het zoemen van die motoren…heerlijk. Pas tijdens mijn dealerjaren kwam ik er achter dat ik zelf ook graag eens Amerikaans wilde rijden. Dat lukte. Handel en inruil of deals met andere garagehouders maakten dat ik drie Oldsmobiles achter elkaar mocht berijden. Twee daarvan waren van de enorme soort. Stationcars met een dikke V8 motor voorheen die ook nog op diesel draaiden wat voor de totale kosten gunstiger uitpakte dan het geval was geweest met een benzineblok. En bij een verbruik van 1:10 waren die enorme bakken nog relatief zuinig ook. Hoe dan ook, het was een genoegen en ook een soort bevestiging dat dit toch wel het ultieme autorijden was voor wie hield van ruimte en comfort. Voor sportiviteit hoefde je het niet te doen. Integendeel. Maar het was ook goed zo. Nadien heb ik er niet meer naar omgekeken. Amerikaanse wagens zitten anders in elkaar dan Europese of pakweg Japanse. En dus gaat er ook wel eens iets stuk dat je bij andere merken nooit of vrijwel nooit meemaakt. En ook dat herinner ik me nog wel uit de jeugd. Toen pa mijn moeder op haar plek zette (‘jij hebt geen verstand van auto’s’) toen zij wees op een vreemde tik vanonder het motorgedeelte van een van de Studebakers…. Later bleek dat toch een uitgelopen lager te zijn. Beste reparatie die leasepa in een handomdraai verrichtte maar daarna ook meteen genezen was van die Amerikanen… En dat herkende ik dus toen het mij overkwam….. Maar leuk was het wel…. (beelden: archief)

Klassieker…

Klassieker…

De huidige afbeelding heeft geen alternatieve tekst. De bestandsnaam is: an2-hungarian-ha-mey-tex-050889pict1462.jpg

In de vroegere Sovjet-Unie was het uiterlijk van een industrieel ontwerp van minder belang dan het doel dat zo’n ontwerp moest dienen en stond eenvoud van bediening en onderhoud voorop bij de beslissing om zo’n ontwerp al dan niet in productie te nemen. Deze feiten gaan volledig op voor de door het befaamde ontwerpbureau Antonov in de jaren veertig gepresenteerde An-2 vliegtuig. Waren tweedekkers eigenlijk toen al uit de mode, dit toestel kreeg deze constructie alsnog. Met grote kleppen aan de voor- en achterkant van die vleugels, een sterk onderstel en een motor die 1000PK leverde was het een toestel dat 10-15 passagiers kon vervoeren maar ook in staat was een aardige lading mee te nemen, als vliegende ambulance te dienen of zelfs als landbouwsproeivliegtuig te fungeren.

De huidige afbeelding heeft geen alternatieve tekst. De bestandsnaam is: an-2-russ.a.f.jpg

Vanaf het moment van uitbrengen van deze machine werd de An-2 de grootste tweedekker van de moderne tijd (..) en kwam in grootschalige productie en gebruik. Naar schatting zijn er duizenden van gebouwd die op allerlei terreinen en ook over de hele wereld werden ingezet. Licentiebouw vond al snel plaats in Polen, China en soms op andere plekken en al die toestellen vonden al even snel een gretige afname. De productie ging nog heel lang door. En opvolgers zijn weliswaar voldoende bedacht, maar zelden succesvol geweest. En voor de goede orde, er vliegen er nog vele honderden van deze Antonov’s rond.

De huidige afbeelding heeft geen alternatieve tekst. De bestandsnaam is: antonov_2.jpg

Ook in het westen, want na de ineenstorting van het Sovjet-imperium werden heel wat van deze klassieke machines deze kant op gehaald omdat ze vaak in goede staat waren en niet te veel geld kostten. En zo kwamen ze terecht in musea, bij vliegclubs of parachutistenverenigingen. De basis versie had ronde ramen, maar Aeroflot vloog ook met wat ‘luxere’ uitvoeringen waarbij de ramen rechthoekig waren uitgevoerd en de isolatie in de romp sterk verbeterd. In ons land staan ook wel wat An-2’s voor wie er een in het echt zou willen bekijken. O.a. naast het Aviodrome in Lelystad of op het vliegveld Texel. Heel lang was er ook een regelmatig vliegend en fraai uitgedost toestel van dit type te zien op het vliegveld Teuge bij Apeldoorn. Maar naar ik begreep is die machine nu verkocht aan een nieuwe Duitse eigenaar en naar de oosterburen vertrokken. Op YouTube zijn heel wat filmpjes te zien waarin An-2’s een hoofdrol vervullen. Immers, door de geopolitieke situatie in en rond Rusland worden sommige lokale luchtlijnen naar afgelegen gebieden in dat enorme land weer gevlogen met Antonov’s van dit type, wat wel iets zegt over het belang van deze tweedekker in die streken. Dik 60 jaar oud en nog steeds in de lucht. Compliment voor de ontwerpers van dit toestel dat al ouderwets oogde toen het nog splinternieuw was. En als liefhebber geniet is er uiteraard ook van… (Beelden: archief)

1100…

1100…

De huidige afbeelding heeft geen alternatieve tekst. De bestandsnaam is: img-1859.png

Het is vast een aan mijn ogen onttrokken ervaring geweest die maakte dat in ons gezin van toen plotseling een Skoda personenwagen verscheen. Ik herinner me die wagen nog goed. Rood van kleur met een wit dakje en van die deuren die nog aan de voorkant open gingen en dus gevaarlijk voor van achter komende fietsers. Leasepa had daarvoor vaker Amerikaanse wagens onderhouden of in/verkocht, maar ineens was er die Skoda. Ik denk dat de dealer van het Tsjechische merk waar ‘pa’ nog eens een tijdje werkte debet was aan die plotselinge liefde.

De huidige afbeelding heeft geen alternatieve tekst. De bestandsnaam is: img-1858.png

Want vanaf die rode 1100 kwamen er meer die soms binnen een dag werden verkocht aan gretige klanten die in die jaren gilden om eigen mobiliteit. Die 1100 was op zich een heel elegante auto die nog stamde uit het tijdperk dat men in het net bevrijde Tsjecho-Slowakije nog niet door had dat de bevrijders, Sovjet-Rusland, niet van plan waren deze aan de grens van het westen gelegen landen terug te geven aan de rechtmatige eigenaren. Dus had die 1100 nog een Amerikaanse lijn met ronde vormen.

De huidige afbeelding heeft geen alternatieve tekst. De bestandsnaam is: img-1857.png

Technisch baseerde het model op de van voor de Tweede WO stammende Popular die zijn naam eer aan deed door een goed verkopend model te zijn, ook in onze streken. Naast een sedan, zoals wij die thuis het meeste voorbij zagen komen, was er binnen die 1100-reeks een ruimte stationcar, een cabriolet, cabriotop en een bestelwagen die weer baseerde op de stationcarversie. Importeur De Binckhorst in de Den Haag regelde de handel in deze wagens zodanig efficient dat ze al snel met de nodige vergunningen leverbaar werden en mede daardoor ook populair. De 1100 kreeg de naam Tudor mee en werd een klassieker. Qua marktaandeel werd Skoda een top 10 merk dankzij deze elegante wagens. In 1952 volgde de grotere en zwaardere 1200 Ponton de 1100 op. Die wagen had een heel andere constructie en wat meer vermogen, maar was ook flink duurder. Gevolg, de verkopen zakten in en Skoda zag zich genoodzaakt nog even de 1100 terug te brengen om prijskopers te bedienen. Dat wat mijn leasepa later deed met die wagens had direct te maken met die slimme verkooptechniek van Skoda zelf en de landelijke importeur. Vanaf die rode 1100 zag ik later ongeveer elk Skoda-type voorbij komen in mijn jeugdjaren. Tot aan de 1000MB toe. Daarna stopte leasepa met zijn handel en ging voor wat meer zekerheden. Geen grillige inkomens meer, maar een baan met toegevoegde waarde. Maar dat is een ander verhaal. Hij had mij intussen besmet met dat virus dat niet meer is weg gegaan en zoveel bepaalde in mijn verdere leven. En waaraan ik telkens moet denken als ik weer eens zo’n nu wel erg klassieke 1100 voorbij zie komen…. (beelden: archief)

Klein maar fijn…

Klein maar fijn…

De huidige afbeelding heeft geen alternatieve tekst. De bestandsnaam is: austin-seven-mini-1000.jpg

Van de ooit zo grote Britse autoindustrie blijft voor velen vooral een stel topmerken in de herinnering. Rolls-Royce, Bentley, Jaguar, Aston-Martin. Namen die klonken en klinken als een klok. Maar voor 99% van de automobilisten ook in ons land onbereikbaar. Wat wel bereikbaar was voor veel mensen met een relatief klein gezin was de bij diverse Britse fabrieken gebouwde Mini. En dan niet die anno nu onder deze naam verkochte wagens, maar de oervorm die een jaar of 70 geleden werd uitgedacht door de briljante ontwerper Alec Issigonis die eerder met de Morris Minor had laten zien goed te snappen hoe slimme techniek betaalbaar kon worden vertaald in wagens voor een groot publiek.

De huidige afbeelding heeft geen alternatieve tekst. De bestandsnaam is: austin-mini-cooper-1997.jpg

De Mini was voor velen een positieve schok. Het was een klein en compact concept, passend bij wat indertijd op onze Europese wegen aan vervoermiddelen rondreed maar dan met moderne voorwielaandrijving, rubber ballen als veringsysteem en een kaal maar efficient dashboard. Je had voor vier mensen ruimte aan boord, de kofferbak was beperkt en voor je boodschappen moest je dus de achterbank of een dakrek benutten. De eerste motoren hadden een inhoud van 848cc en lagen dwars voorin. Met een relatief lange pook roerde je zo in vierversnellingsbak. Kind kon de was doen. De Mini was volwassen naast alle dwergauto’s die in die periode voor hetzelfde geld te koop waren en door zijn compacte en lage bouw reed de auto als een skelter.

De huidige afbeelding heeft geen alternatieve tekst. De bestandsnaam is: austin-mini-countryman.jpg

Wie wat meer geld beschikbaar had kon zelfs een 1000cc motor bestellen waarmee 125km/u bereikbaar werd. De Mini werd gebouwd door Morris, maar ook door Austin. Er kwamen versies van o.a. het het chique Wolseley merk die veel luxueuzer waren uitgerust dan de basisversies. Door de jaren heen werden de Mini’s steeds verbeterd. Maar er kwamen ook stationcarversies van, bestelwagens, men experimenteerde met wat luxere varianten op de basisuitvoeringen zoals de Clubman. Het meest aansprekend werden toch de Coopers die hun bestaan dankten aan experimenten van legende John Cooper die van de Mini een klein racemonstertje maakte dat zomaar 145 en later zelfs 165km/u kon behalen. Het imago van de Mini werd nu zodanig dat ook would-be-rallyrijders het kleine Britse karretje serieus namen en hielpen aan een gretige nieuwe doelgroep kopers. Speciale Coopers wonnen de Rally van Monte Carlo en nog veel meer.

De huidige afbeelding heeft geen alternatieve tekst. De bestandsnaam is: rover-mini-cooper-works-conversion.jpg

Helaas raakte de Britse auto-industrie door de jaren heen steeds meer in de versukkeling en veranderde men ook de aanduidingen voor de Mini telkens opnieuw. Een opvolger werd geintroduceerd met de naam Mini-Metro maar die zou de oer-Mini nooit echt kunnen vervangen. De laatste uitvoeringen gingen zelfs als Rover Mini de deur uit. De kleine auto is een dikke 45 jaar in productie geweest en het was dat succes dat BMW deed besluiten om na het verdwijnen van Rover richting China (failliet en naam gekocht)om in Engeland het merk Mini opnieuw te doen opleven en uitgerust met Duitse techniek een heel eigen modellijn neer te zetten die nu nog steeds succesvol wordt gebouwd en verkocht. Neemt niet weg dat het klassieke basismodel nog steeds een grote schare enthousiaste bezitters en gebruikers aanspreekt. En dat er op het circuit nog steeds driftig races mee worden gereden. Zelf heb ik met die kleine Mini door de jaren heen wel wat rijervaringen opgedaan en die waren altijd positief. Vandaar ook hier even aandacht voor dit rijdende fenomeen… (Beelden: archief)

Jaren tachtig…

Jaren tachtig…

De huidige afbeelding heeft geen alternatieve tekst. De bestandsnaam is: womack__womack_feb._2013.jpg

Onlangs draaide Radio 2 hier de hele week een soort toplijst af van nummers die in de jaren tachtig een rol speelden. Heerlijke muziek, de ranglijst samengesteld door actieve luisteraars die kennelijk een geheugen hadden als een ijzeren pot en al die muziek meteen duidden in het juiste tijdvlak. Ik ben daar niet van. Herken de meeste nummers meteen, zing anderen mee, vind het idee geweldig (muziek anno 2026 is me vaak net te geriedelig) en genoot. Juist in de op dat moment wat lastige periode van ons leven (zie eerdere blogs) was die muziek een genoegen. Halverwege de week waren daar ook Womack en Womack met hun nummer Teardrops te horen. En dat bracht me terug naar het jaar 1988.

Ik was nog volop actief als dealer-manager en had mij na wat gedoe via een bevriende relatie een prachtig uitziende Oldsmobile Cutlass Cruiser Brougham Estate V8 Diesel uitgezocht om de vele kilometers die ik maakte mee in te vullen. Een prachtige bordeauxrode auto met rode pluche bekleding, een zee aan ruimte, gigantische stereo-radio en ook nog cruisecontrol. Deze enorme auto volgde een soortgelijk blauw exemplaar op dat uiteindelijk goed kon worden verkocht, deze rode was een slag extra luxe. Passend bij mijn toenmalige behoefte aan uitstraling en comfort. En toen ik er de eerste rit naar huis mee maakte was op die geweldige stereo aan boord Womack en Womack te horen.

De huidige afbeelding heeft geen alternatieve tekst. De bestandsnaam is: oldsmobile-cutlass-cruiser-estate-300485-ama25-scan10148.jpg

In dat jaar een hit en feitelijk actueel. Die muziek en het geluid van die enorme dieselmotor die zijn werk voor zo’n slagschip nog zuinig deed ook. Gemiddeld 1:10, tegen (omgerekend) E. 0,32 per liter Diesel. Daar kon je nog Amerikaan voor rijden. Overigens duurde het allemaal niet zo lang hoor, prestige komt met een prijs en die prijs was dat na een paar weken een lager in die enorme motor iets totaal anders deed dan door de General Motors-divisie waar deze wagen werd gebouwd, was bedoeld. Mijn lol was er meteen af, de motor liep in de prak, en moest gereviseerd. Womack en Womack beluisterde ik voortaan wel in een demowagen uit de voorraad van een van onze merken. Maar dat gevoel van die Amerikaan met die muziek…..Het was apart. En door die muziek ook weer even terug. Mooie herinnering….(beelden: Archief)- Later nog meer over die Amerikanen-liefde…

Landjepik…

Landjepik…

De huidige afbeelding heeft geen alternatieve tekst. De bestandsnaam is: 238166745_aa8f8d09b5_m.jpg

O, wat waren de diverse Europese regeringshoofden verontwaardigd toen de huidige president van de VS, Trump, via een paar van zijn typerende statements liet weten dat hij op welke wijze ook, namens de VS het grondgebied van Groenland op ging eisen opdat de verdediging van zijn land kon worden versterkt en hij tevens voor zijn productieve achterban toegang kreeg tot de vele grondstoffen die onder het ijs van dat stuk land verborgen moeten liggen. Het zou de internationale samenleving compleet op zijn kop zetten en de relatie van Europa en de VS voor altijd uit elkaar drijven. In dat kader wellicht goed om even te bedenken wie er ooit zoal aan landjepik deden op dezelfde of grotere schaal als de Amerikanen dat nu doen. Laten we wel zijn, die hele VS met al zijn mooie of minder mooie aspecten en technologie (wij zijn de beste, wij hebben de grootste…) bestaat slechts bij de gratie van het Europese landjepik toepassen op dat continent aan de andere kant van de oceaan van nog maar een paar eeuwen terug toch??

De huidige afbeelding heeft geen alternatieve tekst. De bestandsnaam is: landkaart-oostenrijk-hongarije.jpg

Precies diezelfde Europese landen die zich nu zo druk maken over de woorden en daden van Trump. Van de Vikingen tot de Britten, de Nederlanders, Fransen, Italianen, iedereen heeft wel een stuk van die latere VS naar zich toegehaald en was daarbij ook niet bezig met de belangen van de oorspronkelijke bewoners van dat gebied. Integendeel, die werden gewoon uitgemoord of in kleine reservaten samen gedreven. De Portugezen en Spanjolen deden nog maar 5 eeuwen geleden hetzelfde met Zuid-Amerika. En hun manier van landjepik spelen heeft een heel continent daardoor voorgoed veranderd. Diverse andere landen vonden het in het verleden weer heel normaal om bijvoorbeeld het Afrikaanse continent te annexeren. Handel, het geloof verspreiden, macht vergroten, geld verdienen. Maar dat daar mensen woonden die wellicht helemaal niet zaten te wachten op al die indringers en latere heersers uit verre landen was totaal irrelevant voor de leiders en landen die zich daarmee bezig hielden.

De huidige afbeelding heeft geen alternatieve tekst. De bestandsnaam is: type039song01large19df2jz9.jpg

Net zo min als de uitdijende geloofsculturen zich iets aantrokken van het internationale recht als ze weer eens een land binnenvielen en daar met het heilige boek in de ene en het zwaard in de andere hun vorm van ‘beschaving’ uitventten. Als je echt eens goed kijkt naar onze menselijke geschiedenis is er altijd sprake geweest van landjepik en aangepaste regels voor hen die onder dat nieuwe regime vielen. Hoeveel oorspronkelijke volken of stammen leven nog volgens de patronen van hun oer-voorouders?? In de Stille Oceaan, op piepkleine eilandjes spreken ze Frans, op de Filippijnen is Engels een tweede taal, wellicht dat de Japanners en Chinezen nog het dichts bij hun wortels zijn gebleven, al zijn die dan weer economisch/cultureel onderhevig geweest aan landjepik vanuit het westen. Kortom, wie nu een grote mond wil hebben over Trump en zijn manier van deals sluiten over stukken land die hij wil toevoegen aan de VS moet toch eens de hand in eigen boezem steken. Je mag ook de geschiedenis van ons eigen continent er nog eens op naslaan. Ga eens een tweeduizend jaar terug en durf na bestudering alsnog te zeggen dat wat hij nu doet niet kan. Wie dat dan alsnog doet heeft echt te veel boter op de bol of is blind voor die geschiedenis… Overigens wil dat niet zeggen dat ik vind dat de VS hun territorium zo maar moeten kunnen uitbreiden. Zeker niet. Maar dan ook graag dezelfde regels opleggen aan China, Turkije, islam, etc. Dan liggen alle kaarten pas goed en voor iedereen duidelijk op tafel…. (Beelden: Archief)

De opvolger…

De opvolger…

De huidige afbeelding heeft geen alternatieve tekst. De bestandsnaam is: 09-t1-gesloten-bestel.jpg

Met dank aan pionier importeur Ben Pon zette Volkswagen in de net na-oorlogse jaren een bedrijfsauto op de wielen die technisch was afgeleid van de toen pas in productie genomen Kever. Pon zette een soort peperbus op wielen in een schets die hij krabbelde op een sigarendoos en gaf die aan de directie van VW. Hij had net daarvoor een wonderlijk vervoermiddel gezien dat VW benutte om binnen de fabriek onderdelen te brengen van de ene naar de andere kant van de faciliteiten die men bezat. Die ‘Plattenwagen’ was in feite een bodemplaat van een kever met de motor en wielen daarvan maar zonder professionele opbouw. Ben Pon bedacht dat als je er een bestelwagen-carrosserie op zou zetten het ding prima geschikt was voor mkb-ers die in die jaren nog met paard en wagen of wonderlijke driewielers hun spullen vervoerden.

De huidige afbeelding heeft geen alternatieve tekst. De bestandsnaam is: 05-plattewagen.jpg

Volkswagen zag er wel wat in en kwam al snel met een prototype voor de T1, Transporter nummer 1. Na wat verfijningen ging die wagen ook in productie en werd een reuze succes. Ook in ons land was de T1 een bekende verschijning. In allerlei vormen en uitvoeringen zag je ze rijden. Een luxe versie werd al snel als Sambabus bekend. Achter de voorstoelen een leuk interieur met een stel banken en via klapdeurtjes in de zijkanten bereikbaar.

De huidige afbeelding heeft geen alternatieve tekst. De bestandsnaam is: p1010747.jpg

In de verhuurwereld een succesvol product. Veel grote gezinnen van toen wilden in het weekend wel eens op stap en dan huurden ze zo’n VW om ermee naar een of ander fraai oord te rijden om daar in de bermen te gaan zitten kijken naar het overige wegverkeer.

De huidige afbeelding heeft geen alternatieve tekst. De bestandsnaam is: t2-combi-lifestyle.jpg

Toch was wel duidelijk dat in de tweede helft van de jaren 60 de intussen op jaren gekomen T1 moest worden afgelost. En dus ontwikkelde men de T2. Een auto met een ander uiterlijk al was veel nog hetzelfde. Maar dat was niet de motor die nu 1.5 liter inhoud kreeg, een nieuw soort kachelsysteem mogelijk maakte, de klapdeurtjes opzij maakten plaats voor een handiger schuifdeur, en de neus was volledig anders door de panoramische voorruit. Hoewel de T2 (zoals hij werd aangeduid) een stuk comfortabeler was dan de T1 en beter reed bleven ook wat zaken gelijk. De extreme zijwindgevoeligheid bijvoorbeeld want de hoge opbouw, de motor achterin en lichte besturing maakte wel dat je er bij dagelijks gebruik aardig in moest werken.

De huidige afbeelding heeft geen alternatieve tekst. De bestandsnaam is: vw-transporter-2.jpg

Bij belading was het ding weer net even te zwaar op het stuur. Maar, de T2 werd ondanks dat zo mogelijk een nog groter succes dan zijn voorganger. En werd niet alleen in Duitsland vrij lang gebouwd, maar ook in Brazilie en Zuid-Afrika om maar wat plekken te benoemen. Basisversies waren de Transporter, de minibus, Pickup en de chassis/cabine waarop je dan allerlei speciale opbouwen kon monteren. De T2 werd jarenlang verbeterd en gemoderniseerd maar ergens in de jaren zeventig was wel duidelijk dat ook dit succesnummer moest worden opgevolgd. Dat werd de hoekiger T3. Andere opbouw, meer ruimte en comfort, maar nog steeds hetzelfde concept. Een concept dat ontstond door het ondernemerschap en de visie van een Nederlandse importeur die een markt zag die de fabrikant zelf nog niet had ontdekt. Mijn eigen persoonlijke ervaringen met de T2 dateren uit mijn Schipholse jaren, maar zeker ook uit de dealerjaren toen we zo’n ‘bussie’ benutten als servicewagen en ik met dat ding nog eens in 13 ritten verhuisde vanuit Amsterdam naar Almere. Goede herinneringen dus aan die wagens. Wie heeft die ook?? (Beelden: archief)

Internationaal recht…

Internationaal recht…

De huidige afbeelding heeft geen alternatieve tekst. De bestandsnaam is: bohemia-interactive-games.jpg

Kijk, ik ben niet zo van het ingrijpen door grotere landen bij kleinere. Zeker niet als de onderliggende agenda is dat men dan zonder problemen kan komen aan benodigde en begeerde grondstoffen, dan wel dat men die aan andere grootmachten kan onthouden. Toch is er wel iets te zeggen voor het oppakken van bewezen misdadige dictatoren die het eigen volk martelen, vermoorden (zie Iran..)en ook maken dat verpaupering en armoede onderdeel worden van hun vaak opmerkelijke doctrine. Onlangs zagen we hoe de VS in Venezuela dictator Maduro oppakten. Voor veel gevluchte Venezolanen een feestdag maar in linkse kring barstte meteen de kritiek los. Immers, volgens internationaal recht kan dit niet zo maar.

De huidige afbeelding heeft geen alternatieve tekst. De bestandsnaam is: gets_away_with_a_bundle.png

Maduro was ‘democratisch’ gekozen. En dat van die volkerenmoord moest maar bewezen worden. En dan die Trump…..vreselijke man….. Selectieve verontwaardiging is de linkse stromingen in dit land niet vreemd. Men koestert de banden met linkse en islamitische regimes. En dus vindt men invallen in landen als Irak, Afhanistan, Syrie of Iran niet prettig. En dat geweldige linkse regime in Venezuela of Cuba moet je gewoon steunen. Slachtoffers? Tja, die maken het het zelf naar he. Je hoeft niet te protesteren tegen de dictator! Immers, Maduro verkoos zichzelf en dat is goed als je gelooft in de leer van Marx en Lenin.

De huidige afbeelding heeft geen alternatieve tekst. De bestandsnaam is: lenin-statue-.jpg

En laten we wel zijn, de miljoenen slachtoffers van Stalin waren gewoon veroorzaakt door het kolonialisme en kapitalisme, daar tegen moest Oom Joseph zich verdedigen. Wat je ook van Trump vindt, en ik doe dat zeker ook, een dictator uit zijn functie halen is niet zo erg. Men deed dat met Noriega in Panama, een aantal jaren geleden, men pakte Sadam Hoesein op, en met dank aan de niet aflatende inzet van de Amerikaanse militaire macht knakte ook het schrikbewind van Adolf Hitler in 1945. Volgens internationaal recht werden toen diens directe Nazi-rechterhanden opgepakt en veroordeeld. Dat deed men ook met bewezen slachters uit voormalig Joegoslavie. Toen bleven de linkse stemmen stil.

De huidige afbeelding heeft geen alternatieve tekst. De bestandsnaam is: mao-1-.jpg

Blijft men ook als het zou lukken om de dictator in Moskou op te pakken. Maar van linkse of Islamitische vrienden blijf je af. De logica is voor mij lastig te volgen. Nogmaals, als er een functionerende VN zou bestaan kon je samen met die club actie ondernemen. Zeker tegen genocideplegers in Iran of waar ook. Maar gezien het feit dat de VN bewezen heeft te buigen voor islam en communisme is dat geen enkele optie meer. En gaan machtige landen als de VS dan maar zelf hun gang. Cowboy-diplomatie wellicht, maar wel effectief. Die Noriega van Panama werd ook opgepakt (dacht door de regering Reagan..) vanwege drugsdelicten. Khadaffi werd gebombardeerd door Clinton, later door Obama. Die laatste voerde een actie uit om Osama Bin Laden op te pakken in Pakistan en deed dat zonder overleg met de regering van dat land. Bush Jr viel Irak binnen en ook Afghanistan en veel westerse landen deden daar graag aan mee. Was dat handig? Wellicht niet. Maar Amerikanen denken niet in ‘handig’. Die pakken door. In die zin zijn er paralellen met wat Poetin deed in diverse ex-Sovjet Republieken, en nu in Oekraine. De eigen achtertuin beschermen en onder invloed brengen van het moederland. Zonder na te denken over de consequenties. De afrekening komt later wel. Misschien via het Internationaal Recht. Maar voorlopig speelt dat even geen enkele rol. De wereld is een rommeltje, maar dat is niet nieuw hoor. Ken je geschiedenis en de huiveringen lopen over de rug…..(Beelden: archief)