Met een kabinet als het huidige, een rampzalige combinatie van linkspopulisten, Farizeeers en de linker vleugel van de VVD die samen niet eens een meerderheid vormen, komt de zorgsector in ons land extra onder druk te staan. En dat is niet voor het eerst. Jaren lang hebben kabinetten van verschillende kleuren en doctrines gezorgd dat die sector werd uitgekleed terwijl de kosten voor het onderhoud van ons volk alleen maar stegen. De oorzaak daarvan voor een belangrijk deel verzwegen. Men wijst wel naar de ouderen (die hebben meer zorg nodig dus stijgen de kosten..) maar men praat liever niet over de grote groepen gebruikers van die zorg die niets hoeven bij te dragen aan de kosten er van. Want dat is niet politiek correct. Nou ik benoem het hier gewoon. Met een constante instroom van lieden die niets bijdragen maar wel geld kosten zal ook de zorg qua uitgaven nooit goedkoper worden. Integendeel. En dus komen de lasten van dat geheel op ons aller schouders als welopgevoede en hard werkende Nederlanders.
Dat gezegd e n geschreven hebbende, tot een aantal weken terug maakten wij de ouderenzorg in de praktijk mee. Het oudste familielid dat wij tot haar 97e met veel mantelzorg en liefde zelfstandig konden laten wonen en leven, was ineens kwetsbaar en moest worden opgenomen in een zorgcentrum. De eerste weken waren daar nog van behoorlijke kwaliteit. Omdat zij een medisch noodgeval was kreeg ze alle zorg denkbaar. Maar op enig moment werd het via allerlei indicaties toch gewoon pleegzorg en verhuisde ze naar een andere etage in hetzelfde gebouw. Van 100% aandacht naar pakweg 50%. Niet omdat men daar minder omkeek naar de oudere clienten? Nee, het was vooral een kwestie van (gebrek aan) menskracht en organisatie die zorgde voor een soort controle op afstand. Soms met twee meiden een hele etage beheren.
Die oudere of demente mensen verzorgen, verschonen, wassen, bedden opmaken etc. Overdag allerlei leuke dingen doen voor oudjes die daar soms wel behoefte aan hadden, maar vaak ook niet. Zware en lichtere gevallen van dementie of andere kwalen bij elkaar. Liefst overdag op een grote zaal waar men de boel nog een soort van in de gaten kon houden. De meiden die (stipt en lekker) eten verzorgden veelal hun klantjes kennend vol liefde met ze bezig. De ‘verpleging’ vooral druk met rapportages en andere zaken. Als wij ons familielid bezochten (in de afwisseling, om en om maar wel elke dag!) moesten we vaak bijspringen als een toiletbezoek nodig was. Wij zijn daar niet voor opgeleid en dat leidde nog wel eens tot kreten van pijn of paniek. Maar duidelijk was wel dat men het personeel hier minder waardeerde dan zou moeten. Het verloop was groot en de bezetting laag. Zeker in het weekend. En dan daarop nog meer bezuinigen? Dat is asociaal in mijn ogen en naar mijn mening. Het betreffende familielid gaf in haar goede dagen aan ‘nooit naar een verpleeghuis te willen’. Na de ervaringen die we daarmee intussen opdeden snappen we dat flink beter dan vooraf toen zij die woorden sprak. Ondanks alle goede bedoelingen van de mensen die daar hun best doen om de ouderen een soort van menswaardige oude dag te geven vol bescherming en verzorging, dat lukt niet als je op die zelfde zorgsector maar blijft besparen. Een schande is dat. Want zo eindigen ouderen in mensonwaardige omstandigheden. Dat moeten we niet willen, en zeker niet toestaan. Dus ik hoop op snelle val van die asociale kabinet. Waar men kennelijk nooit eens in een verpleeghuis komt dan wel alleen daar waar geld geen rol speelt. En laten we de angel ook eens uit het vlees halen v.w.b. de oorzaak van die stijgende kosten. Maakt alles een stuk overzichtelijker en eerlijker…(Beelden: archief)
Terwijl hij uit het raam van zijn kamer keek bedacht hij zich al mijmerend dat hij die blonde vrouw die af en toe bij hem langs kwam, graag eens een lesje zou leren. Ze deed altijd zo badinerend tegen hem. Praatte met hem alsof hij dement was of zo. Hij had wel een plannetje om haar een keer aan zich te binden. Hij zou haar beetpakken, de armen omdraaien, zou haar de kleren van het lijf scheuren en haar daarna aan zich onderwerpen. Geen genade, geen gevoel voor haar ach en wee geklaag. Dan zou ze weten wie hij was. Nooit meer belerend toegesproken. Maar gewoon overgave aan lust en plezier. En hij zou dat een dik uur volhouden. Dan was ze daarna zeker verliefd op hem en kon hij met haar aan tafel om zich vol te vreten met halve kippen met friet, waarbij het vet van zijn kin op haar blote borsten zou druipen en ze hem alleen maar liefdevol zou aankijken. Natuurlijk kocht hij haar dan de nodige mooie zaken waar ze vast voor zou vallen. Gouden kettingen, diamanten, de mooiste kleding en een sportwagen. Die mocht ze dan samen met hem benutten. Kap open, hun haren wapperend in de wind. En ze zouden samen op vakantie gaan naar Nice of Zuid-Italiaanse badplaatsen waar ze zich in het mondaine leven zouden storten. Zo maar, zonder zorgen. Hij voelde de opwinding door zijn lijf stromen, hij voelde zich heerlijk en zag het allemaal voor zich. Intussen begon het buiten te regenen. De herfst…..het zat normaal al in zijn botten, nu even niet. Achter hem ging de deur open en kwam een blonde verzorgster zijn kamer in. ‘Zo meneer de Klugt, zal ik u even lekker naar de douche brengen, want u zit daar nu al veel te lang in de pyjama he?’ En ze pakte de handvaten van zijn rolstoel, draaide die stoel om en reed naar de ruime doucheruimte waar hij om haar hals hangend op de toiletpot werd gezet. Een blik in haar ruim vallende blouse kon hij niet stoppen, het ging vanzelf……En hij zuchtte diep. Het leven was mooi geweest…ooit!
Tuurlijk, het ligt aan mij. Mijn observaties zijn uiteraard puur persoonlijk en vol van fantasie. Ik deelde al eerder in de afgelopen blogjaren wat ik zoal om me heen zie en welke conclusies mijn (soms verdorven)geest dan daarbij maakt. Ik zie vaak matig communicerende paren, chagrijnige uitstraling tentoonspreidende mannen en vrouwen, ouders die hun kinderen niet in bedwang houden en zo meer. Ook zie ik soms heel liefdevolle taferelen waarvan ik al doordenkend hoop dat die ergens op een verborgen plekje vervolg krijgen. Mensen zijn een zeer interessante en vooral onuitputtelijke voedingsbodem voor mijn blogfantasie. Ik kijk, zie, maar bedenk toch iets anders. Niet zo lang geleden, we zaten ergens op een leuk en warm terras aan het water, stopten er twee mensen van een jaar of 45, om hetzelfde te doen.
Ze reden op de fiets, waarbij de man de indruk maakte dat hij was voorbereid op een plotselinge sneeuwbui, de vrouw liet zien dat zij nog behoorde bij de aantrekkelijken dezer Aarde. Ik observeerde haar kledingkeuze, de designer-zonnebril, de strakke broek. Zag er als totaalpakket goed uit, mede doordat haar kapsel zat alsof ze zo van de kapper was gekomen. En dat terwijl ze vast een stuk hadden gefietst. Ze streken naast ons neer. De lichte parfumgeur van haar combineerde met een wat vreemde zweetgeur van zijn kant. Alles aan de man was naar mijn idee saai en grauw. Ook zijn gezicht toonde weinig aantrekkelijks. Toch waren ze al snel innig in gesprek, ze dronken een wijntje, keken naar dat wat zich afspeelde rond het terras en spraken zacht tegen elkaar als twee jonge geliefden. Ik snapte het niet. Ik zag de klik niet, de smaak van de vrouw voor een toch wat ‘bijzondere’ man. Omgekeerd prees ik hem in mijn gedachten wel om zijn smaak. Mooie vrouw, aantrekkelijk en dartel pratend. Sophisticated. Zou dat met geld van doen hebben? Moest wel. De fietsen waren van de wat duurdere soort, een goed bekend Nederlands merk met echt alles er op en aan. Het mocht wat kosten. Vermoedelijk reed hij normaal in een lease-Mercedes, zij in een leuke Mini of zo. Maar nu op de fiets. Toen wij vertrokken van dat terras zaten zij er nog. Hand in hand, genietend van de zon en elkaar. Zeer gegund. Maar niet begrepen…Uw meninggever moest er even over nadenken…… En schreef daarom dit blogje….Kan iemand het me uitleggen wat de een in de ander ziet en waarom??? Ben benieuwd naar de reacties…(Beelden: Internet/archief)
Altijdmijnmening 