Huizendilemma….

Vergrijzing en zo meer komt net als de leeftijd met een paar bijzondere bijverschijnselen. Een daarvan zorgt er voor dat de economische cijfers weer vooruit vliegen met hele percentages in plaats van puntjes achter de komma. Vergrijzing zorgt ook voor de behoefte om ergens te gaan wonen in een comfortabele, veilige en warme omgeving. Het liefst in de buurt van vooorzieningen die er bij de doelgroep toe doen en als het kan niet te ver van de kinderen.  Voorschot nemen op de participatie-maatschappij van Rutte en c.s. Appartementen dus zeer gevraagd. En helaas, die woningen worden niet al te veel of betaalbaar aangeboden. Zoals bij elke economische wet geldt ook hier dat vraag en aanbod op elkaar moeten zijn afgestemd. Is dat niet het geval stijgen of dalen de prijzen. Nou, dat dalen van die prijzen was wellicht zo in de periode tussen 2008-10, nu niet meer. Huizenprijzen in het algemeen stijgen als een dwaas, de markt raakt op sommige plekken in het land compleet oververhit. Het westen van ons land is per definitie erg in trek, het noordoosten en diepe zuiden minder. Vraag en aanbod en dus moet je wel erg je best doen wil je de prijsontwikkelingen bij kunnen benen. Wij komen zelf ook in die markt als we zo bezig blijven zoals we nu denken.

Het huidige huis zou naar recente professionele verwachting een prachtige prijs opleveren, maar wat koop je voor dat zelfde bedrag elders? Dat valt aardig tegen. Je moet het echt niet in Amsterdam zelf meer willen proberen. Een appartementje van 50m2 doet nu al 3,5 tot 4 ton en dan woon je echt nog niet in de allerbeste buurten. Aan de rafelranden van de stad zou het kunnen lukken, maar dan moet je onveiligheid en minder comfort op de koop toe nemen. In andere steden is het allemaal niet zo veel beter. Dus wordt in dat geval met de passer in de hand de cirkel op de landkaart groter en groter. Om tot de conclusie te komen dat het nog een hele opgave zou worden om iets passend te vinden. Nu kan het nog allemaal, je weet echter niet hoe lang je nog in staat bent om zoiets traumatisch als een verhuizing te verwerken.

Qua gevoel hoef ik niet zo nodig. En bij de buren om ons heen zie ik de neiging tot vergrijzen in het eigen huis en niet op avontuur te gaan naar elders post gevat hebben. Logisch, want we wonen hier meer dan prima. Hoe dan ook, de markt is levendig zo bleek uit CBS-cijfers maar het verschilt nogal waar je woont. Vrijstaande huizen doen het extra goed, hoekwoningen ook en zeker die appartementen. Intussen zijn ook tussenwoningen en twee onder een kappers zeer gevraagd. Kortom alles wat aan woonruimte te koop komt mits gelegen op een interessante lokatie. Wij hebben dat nu allemaal te bieden. Maar ja, je wilt dat ook weer terug. En ik wil ook niet naar een piepklein hokje waar ik geen ruimte meer zou hebben voor de liefhebberijen. Kortom, we zoeken nog even naar de wijsheid die op het pad moet komen en ons helpen zal de juiste beslissingen te nemen. Immers, je weet maar nooit wat de toekomst brengt. Daarbij hebben we enig geluk dat we door de jaren heen wat kennis hebben opgedaan en niet meteen van het ene in het andere avontuur zullen overspringen. Dat scheelt veel. Maar dat is dan ook het enige…

De K van Kopen….

Ik ken sommige mensen die zijn zonder enige twijfel koopverslaafd. Ze kopen om het kopen, niet omdat ze iets echt nodig hebben. Dat is overigens iets wat anderen weer een gruwel is. Die beschreef ik al eens onder de G van Gierig. Maar die kooplustigen zijn precies het tegenovergestelde. Geld moet rollen en het genoegen van iets nieuws scoren is gelijkwaardig aan andere vormen van genot. Helaas duurt dat koopgenot vaak kort. Dat delen overigens al die genotsvormen met elkaar. Kijk maar eens naar een moment in je leven dat je echt naar iets verlangde. Je wilt het heel graag, je spaart of regelt op een of andere wijze dat je aan dat geliefde object kunt komen. Bezit je het dan, neemt het genoegen evenredig snel af. Handig om te weten en zeker reden genoeg om er dan geen leningen voor af te sluiten. Want schuld maken om iets te kopen wat eigenlijk buiten je bereik is, duurt qua gevolg vaak heel wat langer en zorgt ook voor allerlei vervelende bijverschijnselen.

Zo zijn die gratis (..) telefoons bij diverse aanbieders zelden gratis, integendeel, je financiert in feite het gebruik en blijkt achteraf bezien vaak datzelfde toestel dik te hebben betaald. Als iets te mooi lijkt om waar te zijn, is het dat vaak ook. Ben ik zelf vrij van die gevoelens rond de ‘heb’? Nee hoor. Ook ik ken dat gevoel van verlangen naar…, al ben ik dan meer een spaarder en zeker geen lener. Soms kan ik echt uitkijken naar een nieuwe aanvulling op mijn collectie. Groot is de opwinding vooraf, of het nu een boek, model of wat ook betreft. Ik lees alles vooraf over het begeerde object, kijk nog eens en bestel of koop het dan als het beschikbaar blijkt. Bij ontvangst is de opwinding nog steeds groot. Maar ook ik ontdek dat na een tijdje dat nieuwe en opwindende er af is. Het wordt wel een zeer gewaardeerd onderdeel van de totale collectie.

Een paar jaar verder weet je hooguit nog hoe zeer je naar de aanschaf of het bezit verlangde. Maar die opwinding is weg. En dat geldt feitelijk voor alles waar wij mensen mee te maken krijgen. Misschien met uitzondering van levende have of partners. Omdat die meestal investeren in hun relatie met jou en jij omgekeerd met hen blijft dat als het goed is nog een soort van leuk en opwindend. Maar bij spullen is dat toch anders. Kijk maar eens naar jouw eigen leven en de spullen die je ooit zo zeer begeerde dat je er bij wijze van spreken ‘alles voor over had om het te kunnen kopen’. En wie me niet geloven wil. De Kringloopwinkels, matjes op rommelmarkten, Marktplaats.NL etc staan helemaal vol met spullen die ooit met die zelfde opwinding en lust werden aangeschaft. En waar mensen toch op enig moment tegen elk aannemelijk bod of zelfs gratis vanaf willen. Dat laatste vind ik nog steeds lastig. Ik hecht nogal aan die zaken en heb bij elk object wel een verhaal. En die laatste verstrek ik meestal gratis. Die hoef je dus niet te kopen. Zie maar naar dit blogje….

Nieuwe bril…

DecemberdipBij toeval waren we even te gast bij een opticien. Vrouwlief had wat problemen met haar dagelijkse zicht en wilde zien of haar 1,5 jaar oude bril nog wel goed genoeg was voor haar ogen. Na doormeten (doet men tegenwoordig zeer lang en intens) bleek dat de bril gewoon anders afgesteld diende te worden. Klaar! Nou ja, niet voor mij. Ik had al enige tijd het idee dat mijn bril me vooral in de wat schemerige avonduren niet dat zicht bracht dat ik als mij zelf zeer serieus nemende automobilist als norm had gesteld. Wel wat snel, ik ben niet zo van de modebrillen en het ding wat ik droeg was van titanium en voelde ik eigenlijk nooit sinds ik hem had. Het leesgedeelte (ik heb een multifocale voorkeur…) was altijd zinloos geweest, ik las er altijd onderdoor, maar ja. De door mij gewenste doormeting kon meteen plaatsvinden. Van oogspieren tot wat weet ik ging vooraf aan een meting van zowel mijn bijzicht als verzicht. Er was wel iets veranderd. Ik was beter gaan zien zonder bril op lange afstanden, het leesgedeelte was ietsjes terug gelopen. Ach…in die vier jaar tijd, het moest kunnen.

de-adviseur@hotmail_com_c3f6031eTot mijn stomme verbazing liep ik al zes jaar rond met deze bril en dat had ik niet verwacht. Tijd voor een nieuwe dus. En dat kan bij die zaken natuurlijk snel en goed geregeld. Smaak kan me niet worden ontzegd, het montuur dat me het beste stond en ook lekker aanvoelde, was om en nabij het duurste uit de hele winkel. Maar dan had ik ook iets goeds…. Nu ben ik geen filantroop, miljonair of zelf benoemde prevutter of pensionado met twee huizen hoor. Maar echt elk dubbeltje omdraaien is ook niet nodig. Dus ging ik voor het betere werk. Glazen van dit en dat, zelfkleuring, ruitenwissers, voorruitverwarming, kortom, het werd een aardig bedrag. Maar daar ging daar weer 25% korting vanaf, en daarna nog eens 15% en dat weer inclusief een verpakking die hoorde bij een bril uit de PC Hooft…. Binnen tien dagen kon ik hem ophalen. Is intussen gedaan.

Leo met pet CAM01624Hij zit geweldig. Ik zie er veel beter mee, hij is in 10 seconden zonnebril als ik in het felle licht loop, ik kan er mee lezen (na al die jaren best een luxe) en hij staat volgens insiders best aardig ook nog. Ik ben er een beetje strenger door geworden, maar dat past bij mijn kritischer opstelling in de maatschappij….Een nadeel heb ik ook ontdekt. Als ik achter de computer zit en ik tik dit soort verhalen kan ik mijn scherm maar met moeite lezen. Dat ging met de oude bril beter. Kortom, die oude blijft gewoon dienst doen. Al was het maar omdat hij ook nog steeds zo lekker zit….