De tandarts die met een vork werkte…

Als je echt veel geld wilt verdienen moet je naar mijn mening als arts in welke vorm ook gaan werken. Beetje doorleren en een richting kiezen en dan na een aantal jaren studie cashen. Althans zo lijkt het te gaan als ik kijk naar de tarieven van o.a. dierenartsen. Maar ook tandartsen kunnen er wat van. Zo bleek me onlangs toen ik per mail een offerte kreeg toegestuurd die er niet om loog. Wat wil het geval? Mijn aloude tandarts, zij onderhield mijn ivoren boeltje met regelmaat over een periode van intussen 23 jaar, stopte er om gezondheidsredenen mee. Akelig, vervelend, en net nu ik toe was aan een ‘controle’. Geen nood. Lieve vriendin meldde me dat ze erg tevreden was over de manier waarop zij was behandeld door een tandarts die zetelde in het in onze wijk gelegen medisch centrum. Alles fonkelnagelnieuw en geen enkele angst meer. Voor haar een heel statement, zij onderging de behandelingen van mijn oude tandarts kennelijk als gruweldaden, ik heb dat nooit zo meegemaakt.

Hoe dan ook, toch maar ingeschreven, je moet toch wat als er plotseling iets zou gebeuren. Na transfer van alle behandelgegevens van de oude naar de nieuwe praktijk wachtte ik af tot ik zou worden opgeroepen voor controle. Dat hoefde ik niet lang te doen, want ‘kraaaakk’, een hoektand brak ongelukkig af op een hard broodje. Dus moest ik een noodoproep doen, welke zonder problemen snel werd ingelost. De behandeling was pijnloos (aan verdoving doe ik in 99% van de gevallen niet)en de nieuwe tand niet van oud te onderscheiden. Alleen viel me op dat ik in een zodanig positie lag dat ik constant tegen mijn voeten aan keek die ver boven mijn hoofd uitstaken. Ongemakkelijk en bij het opstaan voelde ik me of ik half dronken was. Maar goed, je bent blij dat je geholpen bent. Een paar maanden later kwam er een mail. Ik kon een afspraak maken voor een controle. Via een menu in de website van de tandarts was het een kwestie van aanklikken wat je wilde. Simpel! Controle! De datum en tijd werden geprikt en op het moment supreme meldde ik met een (zoals dat altijd gaat) vier keer goed gepoetst gebit bij de praktijk.

Door de vakanties geen receptioniste maar een assistente die me welkom heette en even liet wachten. Bij het binnenkomen vroeg ik de t.a. of zij wellicht die behandelplek zodanig kon instellen dat ik mijn voeten niet meteen hoefde te zien. Het verzoek viel kennelijk verkeerd. ‘Nooit klachten over gehad’, ik was de uitzondering. En de controle die ze deed maakte duidelijk dat ik de verkeerde patient op de foute plek was. Ze vertelde me dat ik ‘niet had opgegeven dat het hier ging om een kennismakingscontrole, daar nam ze altijd extra tijd voor, en nu was ik verkeerd ingepland?!’ Hoezo verkeerd?? Ik ben de klant, hoezo doe ik iets verkeerd? Daarna moesten er foto’s worden gemaakt en zou ik een behandelplan krijgen voor een kies die zij als ‘verdacht’ typeerde. Op de foto bleek daarvan overigens niets, maar ik zou een mail thuis krijgen. Die was er ook. Met een offerte. De totale behandeling van die kies ging me 770 euro kosten.

En de sneer dat ‘ik verkeerd had afgesproken stond ook nog in de mail’. Het viel me helemaal verkeerd, en de stoom kwam bij kans uit mijn oren. Was dat mens nou echt zo wereldvreemd? Daarna heb ik meteen een andere tandarts gezocht. Een met een vriendelijk gezicht en wat meer inzicht in mijn klantbehoeften. Ik wil controles, reparaties waar nodig, maar geen idiote behandelingen. Als die kies raar gaat doen laat ik hem desnoods trekken. Beter korte pijn dan lange. Net als in die relatie met een dame die weliswaar veel geld wil en mag verdienen. Maar niet over mijn rug. Zijn ze nou helemaal….(Beelden: Internet)

Tand plakken….

img_0632Mijn oude tandarts is er mee gestopt. Ik heb haar tot voor kort, 24 jaar lang laten frunniken aan mijn op zich sterke gebit. Meestal zonder al te veel gedoe, soms was het een vrij pijnlijke oefening. Maar ergens in 2015 ging er iets mis in haar persoonlijke leven. Ze werd ziek, en niet een beetje ook. Dat kwam uiteindelijk wel weer goed hoor. In 2016 was ze er weer en hielp me nog even van een pijnlijke plek in een boventand af door middel van wat geboor en gewroet, gevolgd door een verdovende vulling. Altijd naar de zin, vriendelijk, service with a smile. Maar in november vorig jaar ineens een brief. ‘Ik stop er mee!’. En de verwijzing dat je als ‘client’ naar een drietal collega’s van haar toe kon voor verdere behandeling. Ik heb haar uiteraard een bedankbriefje geschreven en de hoop uitgesproken dat het haar verder goed zou blijven gaan. Mijn leeftijd, stoppen doet dan feitelijk pijn, maar als er verder niks loos is valt er een nog goed leven op te bouwen in relatieve stilte.

img_0634De nieuwe tandarts die ik koos zetelt in hetzelfde gebouw als waar de huisarts en de eerder genoemde familie van Dracula zetelen. Gemakkelijk, want vlak bij mijn woonadres, en bij aanmelden een professionele organisatie waar je in de computer wordt opgenomen en de oude tandartsdossier worden gedigitaliseerd. ‘In Mei krijgt u een mail voor een afspraak’ was de toezegging. En zo kwam er weer rust in de tent. Want laten we wel zijn, de tandarts is leuk voor het onderhoud van je gebit en de evt. oplossingen van pijnlijke problemen, maar een echte innige relatie bouw je er zelden mee op. Ik ben er overigens niet bang voor, gek genoeg, maar zoek het ook niet onnodig op. Tot…begin januari. We aten een beetje soep met een crackertje, en verdraaid, juist dat laatste ding zorgde voor een afgebroken hoektand.

img_0633Knak, krak, halve tand in de hand. Nu was die bewuste tand al lang geleden voorzien van een nieuw kunstmatig gevormd stuk, gevolg van een vervelend ongelukje in 2000 toen ik een metalen balk met Luxaflex op mijn gezicht kreeg. Precies toen ik net begonnen was met mijn bedrijfskantoor in eigen huis. De oude tandarts repareerde mijn zichtbare boventanden die allemaal waren afgebroken. Kennelijk is er nu een zwakke plek ontstaan. En moest ik bellen voor een afspraak. Na twee dagen kon ik terecht. “Het was te druk’. Oei, dat werd afzien. En niet te veel (glim)lachen. Rot gezicht. Als u dit leest is de boel weer professioneel gerepareerd en weet ik zeker dat ook met de nieuwe tandarts een goede relatie zal ontstaan. Aardige dames, professionele aanpak, goed werk. Maar wat een ellendige behandelstoel zeg…ik lag zowat op mijn kop. Maar goed, alles moet wennen….

Wraak, een barbaarse emotie….

OLYMPUS DIGITAL CAMERAHeel vaak heb ik hier al geschreven over de menselijkheid van deze Meninggever. Niks van die menselijkheid is mij net als u, lezers, namelijk vreemd. Dus ken ik emoties die soms niet passen bij iemand die zichzelf toch ook graag ziet als geciviliseerd. Ik weet uiteraard dat er zoiets is als een rechter, dat er wetten zijn en dat eventuele van strafbare feiten verdachten daardoor kunnen worden veroordeeld. Maar de kans daarop is in veel gevallen niet zo groot. Dit komt deels doordat onze wetten niet zijn ingericht om bepaalde gruwelijke daden en daders veroordeeld te krijgen tot een rechtmatige straf. Dat zorgt er weer voor dat je als rechtgeaard burger soms denkt in een slechte soap terecht te zijn gekomen als iemand die een ernstig vergrijp pleegde wordt veroordeeld tot een lage straf en na uitzitten daarvan meent allerlei wensen en verlangens te kunnen en mogen neerleggen om in volledige vrijheid verder te leven. Het gevoel van onrecht doemt dan al snel op. En in mij borrelt dan toch al snel de behoefte omhoog tot het nemen van plaatsvervangende wraak. Niet goed? Tuurlijk, maar zij die aan mij of mijn dierbaren komen mogen rekenen op uitoefening van een gerecht antwoord op de daad. Denk nu maar eens aan die gore moordenaar van Pim Fortuyn. Zo’n man hoort niet los te lopen. Hoe keurig hij zijn ‘straf’ heeft uitgezeten, het blijft een gore moordenaar.

OLYMPUS DIGITAL CAMERAMensen die paarden of zwanen mishandelen of andere dieren komen er vaak ongestraft vanaf. Omdat de wetgeving niet kan worden aangepast. Hoe dat komt? Omdat de PVV zich sterk maakt voor zulke wetgeving en dan liggen direct de Pechtoldisten dwars. Principieel en dus mag je bijvoorbeeld vanuit godsdienstige gedachtegang dieren onverdoofd ritueel slachten. En dat laatste beperkt zich zeker niet tot Moslims of orthodoxe joden. Ook Satanisten houden van dierenoffers. Zwarte katten worden bij duizenden opgehangen bij de barbaarse rituelen die dit soort lieden er op na houden. Het zal u niet verbazen dat ik een passende straf voor ogen heb voor deze soort figuren. Wat gij niet wilt dat u geschiedt doet dat ook bij een ander niet. Ook al ben ik ooit nog zo keurig katholiek opgevoed, ik ben niet van de andere wang toekeren als ik een lel op die ene kreeg. Nee, je krijgt hem terug. Goedschiks of kwaadschiks.

Romantiek - Sommige ridders zijn oud, hun harnas en gedrag verroestDat je het maar weet. In de praktijk beperkt zich dit vaak wat tot het terug snijden van iemand die meent dat de meters snelweg waar ik rijd van hem/haar zijn of zo hoor en ik ben er wel eens voor op de vuist gegaan. Maar dat probeer ik als keurig nette burger wel te vergeten. Ik zal hier zwijgen over wat ik zou doen met lieden die vanuit de barbaarse en heidense cultuur waartoe zij anderen willen bekeren, gevangenen de hoofden afsnijden of meiden ontdoen van hun vrouwelijkheid. Maar zou ik het ook zelf kunnen? Ik denk het niet. Fatsoen zit te diep verankerd in het lijf. De afkeer van barbaren en hun rituelen is te groot. Ik wil ze niet aanraken. Maar zou wel willen pleiten voor een rechtsgang die dit soort lui nooit meer de gelegenheid geeft vrij rond te lopen, zich te vermenigvuldigen of te verspreiden. Wellicht dat ik dan mijn eigen wraakgevoelens wat kan onderdrukken…..

Opnieuw beginnen?

1414344+s(120!x120!)Stel je nu eens het volgende voor. Je moet omdat je huisarts er mee stopt om welke reden ook, op zoek naar een nieuwe. Praktijk wordt gesloten en de zoektocht naar een vervangende arts levert een ‘hit’ op. Paar straten verderop, aardig man of vrouw, en je gaat naar een intakegesprek. Dan zegt de arts, ‘ kleedt u zich maar even uit’.  Het waarom ontgaat je. Maar goed je gehoorzaamt en staat even later in je blote vel voor de nieuwe dokter. Die pakt jouw oude en door de vroegere huisarts overgedragen patientenkaart in zijn ene hand en begint met zijn andere alle onderdelen van jouw unieke lijf te onderzoeken. Mompelt de man/vrouw wat, schrijft het nodige op. Daarna mag jij je aankleden. Bij het vervolggesprek constateert de arts dat er veel achterstallig onderhoud zit aan jouw lijf, dat je op dieet moet, dat je tenen krom staan, je rug een scheefte vertoont, dat je conditie ver te wensen overlaat. Maar dat jullie er samen wel uit gaan komen. Hij schrijft je een diepgaande behandeling voor waarbij de huisarts zelf het voortouw zal nemen. Hoe zouden we ons dit laten welgevallen denk je? Niet? Boos? Overdonderd? Vreemd? O, je dacht dat niet voor kwam? SpuitNou dan moet je eens terugdenken aan wat je overkomt/kwam toen/als je van tandarts wisselt(de). Die lui zijn gek op overnieuw beginnen is mij wel gebleken. Elke keer dat ik om welke reden dan ook (vaak verhuizing) wisselde van ‘smoelensmid’ bleek de voorgaande tandarts er een potje van gemaakt te hebben, ook al was op die behandeling van die vroegere tandarts weinig tot niets aan te merken vanuit het standpunt van mijzelf als patient. Maar het lijkt wel alsof men omzet wil genereren door telkens opnieuw zaken te gaan doen die de concullega ook al deed maar kennelijk niet goed genoeg. Wat ook zo aardig is; bij elke wisseling van tandarts bleek mijn oude dossier een tijdje lang spoorloos. Tja, dat een nieuwe tandarts dan zijn/haar eigen conclusies trekt is logisch. De arts die ik nu heb heeft me al heel wat pijn gedaan en daarmee mij gebit weten te redden. Alles in de mond, op een kies na, is nog steeds helemaal echt en origineel. Maar ze komt op een leeftijd dat je je afvraagt hoe lang nog….. Ik kijk niet uit naar een nieuwe kennismaking met een volgende collega van haar. Komende donderdag ben ik weert te gast voor mijn jaarlijkse controle. Als ze dan maar niet haar pensioen aankondigt…