De beste wensen voor 2022…

De beste wensen voor 2022…

Natuurlijk hoop ik dat u allen een prachtig nieuw jaar gaat beleven in goede gezondheid en geluk. Opdat het ook een beetje op mij en de mij toevertrouwde geliefden zal afstralen. Altijd leuk zo’n nieuw jaar. Vroeger goed om met een schone lei te beginnen, ook al was het dan werktechnisch vaak gewoon business as usual. Je maakte even de balans op, telde nog even na hoe het jaar ervoor was geweest en ging verder met wat je al eerder deed. Zo zal het dit jaar ook weer gaan. En krijgen we ook dit nieuwe jaar weer te maken met dat verrekte virus, de klimaatdrammers, dictatoren die hun invloed willen vergroten, met steeds meer protesten van mensen die het ergens niet mee eens zijn.

Gaan we ook dit nieuwe jaar weer moord en doodslag zien in de maatschappij, en zo meer? Maar wellicht wordt de winter ook wel zo koud als de weerprofeten ons voorspelden en komt het weer een keer tot schaatstochten als die in Friesland langs die steden…zo lang geleden alweer gehouden dat ik ze niet meer uit de bol ken…Maar ja, ik ben ook geen schaatser natuurlijk. Als het goed is hebben we binnenkort ook een nieuwe regering. Een die door de meerderheid van ons volk niet werd verkozen, maar ook niet veel anders is dan de vorige al zullen de zetels iets anders worden verdeeld. Prive zullen we vooral proberen te leven zoals we altijd deden.

Wat inhoudt dat we weer nieuwe plekken in ons landje zullen opzoeken zoals we ook vorig jaar deden. Plaatsen waar we wel eens van hoorden maar tot nu toe zelden of nooit kwamen. Er is nog zoveel te zien en te beleven. Als we het nog leuk vinden zal men ons ook in het land der oosterburen nog wel eens zien langskomen. Altijd leuk daar en een drankje en hapje aan de Rijn blijft een traktatie. En dan komen de Gemeenteraadverkiezingen er weer aan. Gelegenheid om die partijen weg te stemmen die er alles aan hebben gedaan om van jouw gemeente een bende te maken of de economie zo te dwarsbomen dat er grote schade is ontstaan en werkloosheid. Voor mij is dat een doel op zich. En onderdeel van die beste wensen. Maar het belangrijkste blijft toch dat we eindelijk van dat virus afkomen. Als dat inhoudt dat we een extra prik moeten halen, het zij zo. Ik ben niet van de prikken, maar zeker ook niet van de IC’s. Dus hupsakee, een keertje doorbijten en zien dat we gezond blijven…..(Beelden: Archief)

Geen zin…

‘He toe nou…’ zeurde ze naar hem. Hij negeerde haar…. O zeker, ze was mooi, lief, kon goed koken en was aardig met de kinderen. Maar ze kon ook zo zeuren….. ‘Toe nou, je zou mij echt helpen om ook eens een soort plezier te beleven…ik wil zo graag ook even genieten…’. Ze keek hem bijna smekend aan, hij zag haar prettige ogen, bekeek haar uitdagende bloes, die strakke rok, haar mooie benen en fraai geknipte haar. Ze was de zonde zeker waard. Maar ja, sinds hun huwelijk moest hij soms wel 12 uur per dag werken, kwam hij doodmoe thuis en wilde dan gewoon weinig meer dan even lekker eten, de kinderen een aai geven of naar bed brengen, en daarna nog even aandacht voor haar opbrengen of van haar kant ontvangen. Het was best zwaar allemaal en zo had hij het voor dat huwelijk nooit bedacht. Toen droomden zij beiden nog van wereldreizen en daarna een boerderij ergens op het verre platteland van Drenthe of Overijssel, met dieren en moestuinen. Maar in de praktijk van alle dag hadden ze met veel moeite een kleine middenwoning kunnen kopen en woekerden ze niet alleen met het woonoppervlak, ook met hun financiele ruimte. Zij leek zich eerder te schikken in dat lot dan hij. Hij droomde nog steeds van dat leven elders. Maar ja….dromen zijn bedrog. En nu leefde hij dus met zijn vrouw die constant zeurde dat hij ‘dit’ of ‘dat’ wel wat meer aandacht kon of moest geven. Hij werd er zo moe van. Wilde gewoon rust. Ook al was hij niet zo oud om daar al van te kunnen genieten….. Ze wilde dat hij promotie maakte, meer ging verdienen, aandacht had voor de kinderen, maar ook specifiek voor haar. En zeker, hij hield zielsveel van haar, maar was er wel achter dat dit zeurkant voor het huwelijk nooit naar voren was gekomen. Hoe dan ook, hij keek naar buiten, hoorde haar eigenlijk niet tegen hem praten. Overwoog, bedacht, wist dat als hij haar toegaf ze wellicht vanavond weer wat liever voor hem zou zijn. Dus nam hij een besluit…..’OK….ik haal de auto even. Kunnen we naar de IKEA en heb jij je zin’….. Voor hij stampend van opwinding naar de gang liep om zijn jack aan te trekken hing zij om zijn nek en kuste hem. Ze was oprecht blij. Haar opwinding moest ze maar zien vast te houden dacht hij….en stapte de deur uit….

Heel fijne Kerstdagen allemaal!!

Het is alweer bijna Kerst. Het feest van het licht, de wende in onze winterse omstandigheden, wanneer de dagen langer worden en we door de verlichting sfeer maken die past bij hoe wij dit feest vieren. Ik wens alle lezers van mijn meningblog een heel fijn stel Kerstdagen toe. Geniet van familie en vrienden, van elkaar, van de kinderen, de huisdieren of desnoods van je omgeving waarheen je bent afgereisd. En we zien mekaar als we niet te veel hebben gegeten of anderszins na die Kerst gewoon weer terug. Een kilo of wat zwaarder dan vandaag wellicht, maar dan zijn er de goede voornemens voor het komende jaar om daar vanaf te komen. Tot dan……geniet!!

(Foto: Yellowbird photo)

Leven met de vliegende pijl – 23 – Nieuwbouw en expansie

Ergens halverwege 1985 was het nieuwe showroomgebouw klaar. Het oogde op afstand nog relatief bescheiden, maar het was een enorme stap vooruit als je het vergeleek met wat we voorheen hadden gehad aan uitstalruimte. Het gebouw kon bij een beetje strak parkeren een tiental nieuwe auto’s herbergen. We hadden nu een keurige toiletruimte, een wat groter kantoor, en een secundaire showroom naast het kantoor voor meerdere medewerk(st)ers, waardoor we met wat passen en meten ook nog eens twee auto’s konden neerzetten. Het gebouw was lichtgekleurd, had veel glas, schuifdeuren, diverse zgn. loopdeuren voor klanten en personeel en een vrije strook parkeerruimte voor de deur. Aan de gevel kwamen lichtbakken voor de beide merken, waar tussen ik een grote vierkante lichtbak liet monteren met de naam van ons bedrijf. Immers, daar was ik toch wat eigenwijs in, ons bedrijf was naar mijn mening de magneet, de merken onze producten. Een nieuwe werkplaats werd ook achter de showroom gebouwd, we huurden een deel van de belendende panden bij de houtleverancier die we als buurman kenden op dat oude bedrijventerrein.

De werkplaats werd opnieuw ingericht, er kwam een grote balie voor de ruime nieuwe receptie, plus een ook nieuw en uitgebreid magazijn. Poetsen en accessoires inbouwen deden we voortaan een stuk verder op in het terrein waar we gevestigd waren en daartoe kwamen twee Surinaamse werknemers de gelederen versterken. Voor de opening die we zeer feestelijk en professioneel in elkaar staken (net als de door Ikea geleverde kantoormeubels) werd een geweldige publiciteitscampagne opgezet en dat zorgde voor een groots actieweekend en een feestelijk evenement waar beide importeurs ook bij aanwezig waren. We verkochten meteen al een hele reeks Daihatsu’s en ook Skoda profiteerde van deze opleving in de belangstelling. Ook al had importeur De Binckhorst weinig meer te bieden dan een tot ‘toverbal’ omgespoten Skoda Rapid 130G. De tijden van de vernieuwing leken daar nog ver weg. Maar wij zorgden zelf voor het nodige ‘nieuws’ op dat punt. Al snel werden de verkopen van vooral Daihatsu zodanig grootschalig dat we zelfs in de nieuwe situatie ruimte te kort kwamen.

Maar dat kwam niet alleen door Daihatsu. Ook de Skoda-verkopen liepen door ons eigen toedoen weer extra op, niet in de laatste plaats doordat we uiteindelijk via ‘actiemodellen’ de kopers wisten te lokken voor ons Tsjechische gamma. Daarbij schrokken we er niet voor terug om een hele reeks wagens van de importeur af te nemen, die in serie te laten bijspuiten (bijvoorbeeld bumpers, grille, spoilers), te voorzien van wat aardige extra’s en dan in de markt te zetten. ‘Clipper’ heetten ze, of ‘Star’. Die laatste kreeg een aangepaste cilinderkop zodat deze Skoda’s ook op loodvrije benzine of lpg konden draaien. Het bleek een succes. De Binckhorst was er blij mee en wij ook, want het maakte ons eens te meer tot de meest succesvolle Skoda-dealer van heel Nederland. Opvallend was daarbij dat we de ‘eer’ die daarbij zou horen vaak niet kregen. De Binckhorst kende in die jaren een wat grillig beleid en dan kon er toe leiden dat we het ene jaar werden verkozen tot ‘beste dealer van Nederland’ op basis van verkopen, en het volgende jaar verguisd omdat we te maken kregen met heel andere criteria voor verkiezing van de beste dealer. Ik ben er nog eens voor uit een vergadering weggelopen van alle Nederlandse dealers en de importeur. ‘Waren ze nu helemaal van de trap gevallen?’. De relatie met de toenmalige rayonmanager kwam nooit meer helemaal goed. Ook al niet toen hij aan de overkant van de doorgaande weg langs onze panden foto’s ging staan maken maar niet naar binnen kwam. Bedrijfsspionage? Mijn vrij opgewonden karakter van toen zorgde daarop voor een stevige klacht richting directie van de importeur. – Wordt vervolgd (Beelden: Yellowbird archief)

Een heel mooi 2018 toegewenst!

Gezondheid, geluk, liefde, mazzel, succes, vrijheid, geduld en zo meer wens ik u allen toe voor dit fris gestarte jaar 2018! Laten we nou met zijn allen eens zorgen dat we wat meer naar mekaar luisteren, niet meteen veroordelen, ook niet trachten om de eigen overtuiging op te leggen aan anderen. Bekeren is leuk voor hen die daar om vragen, maar 99,9% van de mensen wil dat niet. Kortom, hou het leuk en maak er een lekker jaar van. Dan komt het wellicht allemaal goed met onze kleine en ook de grote wereld…… 

Ondanks de goede wensen….

Ondanks alle goede wensen, onze dromen, verlangens en zo meer, werd 2017 toch weer een jaar zoals alle voorgaande. Met narigheid en ellende aan de ene kant en plezier en ontspanning aan de andere. Wereldwijd zagen we de impact van een nieuwe president in de VS wiens diplomatieke gaven net zo groot zijn als die van de veelal geloofsgekke terroristen die ons bestaan elke dag bedreigen. We zagen de groei van het wereldwijde wapenarsenaal niet afnemen. Integendeel. Net zomin als we zagen dat er een verbeterd inzicht is gekomen t.a.v. het milieu, integratie, criminaliteit en zo meer. Nog steeds wordt Europa overspoeld door economische immigranten die menen dat het geld hier voor ze aan de bomen groeit. Een onhoudbare situatie die ook in 2018 niet zal verbeteren. Als je dus wereldwijd kijkt is er weinig reden tot vrolijkheid of optimisme. Dat geldt ook als we kijken naar wat ons land nu weer als regering heeft gekregen. De combinatie die nu met elkaar het nieuwe kabinet-Rutte heeft opgezet zal naar mijn mening zeker zorgen voor nog meer verdeling in de samenleving.

Omdat men overeind wil houden wat men denkt dat goed is voor ons land, daarbij hele groepen verontruste burgers negerend die via hun stem een totaal andere mening zijn toegedaan. We gaan eens zien wat het allemaal brengt maar optimistisch wordt je er niet van. Net of men weg wil kijken van een samenleving waarin cultuur, taal en traditionele godsdiensten moeten worden ingeruild voor iets nieuws. Zoals een door Brussel gedicteerde politiek van pappen en nathouden. Die niet zal leiden tot verbetering van de situatie, maar juist verslechtering. Nee, ook op dat punt viel 2017 niet mee. Privé mag ik trouwens niet klagen. Ach er gingen als altijd dingen mis, andere waren juist weer hoopvol. Er was verdriet en we hadden soms enorme lol. Het derde boek van mijn handen en toetsenbord zit vast op technische invulling rond de uitgave maar dat zou in 2018 moeten kunnen komen tot concretisering. Ik zie daar zeer naar uit. Tenslotte is het best een heel verhaal wat ik daarin te vertellen heb.

Nieuw was ook dat mijn persoonlijke aanwezigheid op de sociale media nu ook via Instagram verloopt. Leuke aanvulling op de rest. Het bloggen leed wel een vervelend verlies toen afgelopen maanden bleek dat de aanbieder van o.a. mijn autoblog op een of andere manier in de problemen raakte en meende dat schrijvers dan niet meer betaald hoefden te worden. Dat leidde van mijn kant tot stille vingers op het toetsenbord. Op dat punt heb ik in het verleden al te veel negatieve ervaringen opgelopen. Jammer, maar helaas, dan moet het maar op andere manier. Schrijven gaat gewoon door. Toch een soort passie. Net als al die andere liefhebberijen die mijn leven deels inkleuren. En wat dat kleuren betreft, wat te denken van onze nieuwe aanwinst; Prins Percy!

Een schat van een dier dat zo mooi zijn eigen plekje in huis innam. Wat een geluk dat je dat plezier kunt gebruiken om het grote verlies (voor ons) van zijn huisgenootje Punkie op te vangen. Die moesten we na net twee jaar leven maar toch ook flink sukkelen met de gezondheid alweer definitief uitzwaaien. Doet nog steeds pijn. En verder genoten we van leuke tripjes, familie, vrienden, mooie steden, fijne terrasjes, lekkere hapjes en zo meer. Net zoals we dat in 2018 weer hopen te doen. En omdat wij menen dat delen ook iets in zich heeft wens ik u dit namens ons ook toe. Moge 2018 u brengen wat u ervan verwacht. Moge gezondheid en plezier, maar zeker ook liefde uw deel zijn of blijven. Tot in het nieuwe jaar!

Gelukkig nieuwjaar allemaal….

wp_20151202_031Ik wens alle dierbaren, lezers, medebloggers, Facebookers, Twitteraars, vrienden, kennissen, (oud)collega’s, relaties en wie verder ook een heel fijn nieuw jaar 2017 toe. In goede gezondheid, geluk, vol plezier en humor. Moge het weer een wat beter jaar worden dan het voorgaande. Op naar de nieuwe kansen. Maar eerst….proost! Op het nieuwe jaar!

Adieu 2016……welkom 2017!

oliebollen-2Ik weet nog goed dat ik net als alle andere keren in de afgelopen jaren aan het begin van een nieuw kalenderjaar begon met de hoop en de wens dat het eens een heel ander jaar zou worden. Een keer zonder ellende, terreur, oorlog, verdriet, armoede, onbetrouwbare politici, maar vooral met liefdevolle omgang tot elkaar, meer humanisme, sociale uitingen en daden, enz. enz. Op dat punt stelde ook 2016 weer teleur. De idioten en terroristen van hoog tot laag verenigden zich weer met de dictatoren qua dadendrang. De echte armen werden weer armer en de rijken een flink eind rijker. De politieke stromingen die ons land al rijk was kregen ter linker en rechter zijde steeds meer gezelschap van lieden die menen dat het altijd nog een tandje erger kan in retoriek of populisme. Het realisme mankeert meestal, Nederland is een aardig land, maar de rekeningen moeten voor de meeste inwoners gewoon betaalbaar blijven. Leven op de ‘lat’ is niet van deze tijd, maar een asociaal beleid dat omwille van de staatsbalans vooral de armen treft is natuurlijk ook niet meer te verkopoen. De afkeer van de politiek zette zich in brede kring van de samenleving door. Horen, zien en verzwijgen doet nog steeds opgeld in bepaalde ‘politiek correcte kring’ maar de uitslagen van verkiezingen in de hele wereld laten zien dat ‘het volk’ zoekt naar daadkracht en oplossingen voor soms compleet uit de hand lopende maatschappelijke problemen. Beter ten halve gekeerd dan ten hele gedwaald. Op blogniveau was 2016 een relatief rustig jaar. Ik zelf sloot een paar specialistische bloglijntjes af. Vond mijn heil in Facebookgroepen met dezelfde insteek. Alleen de horecaverslagenblog bleef nog meelopen tot eind dit oude jaar. Hierna is het over en uit en gaat de stekker ook daar uit. Voor dat soort verslagen bent u wellicht nu al gewend geraakt dat ik die hier af en toe voor u neer zet. Persoonlijk en zakelijk zette ik een punt achter mijn eigen bedrijf, ging officieel een beetje met pensioen, ik deed er al eerder verslag van. Na 54 jaar werken mocht het wel vond ik zelf. 2016 was wat dat betreft een bewogen jaar. En een ding voorspel ik u; het wordt in 2017 niet veel anders. Net zo min als het ineens anders was in 1957, 67,77, 87, 97 of 07. Geniet dus maar van de oliebollen, hapjes en drankjes en doe voorzichtig met vuurwerk. Voor 2017 wens ik u allen veel geluk en een doorlopende goede gezondheid. Want zonder dat wordt het uberhaupt niet veel in het nieuwe jaar. Tot volgend jaar! En dat is morgen al!

Ouderen en hun genoegens…

OLYMPUS DIGITAL CAMERA

Mensen kennen in hun leven heel wat verschillende fasen. Jeugd, opgroeiend volwassen, volwassen/gebonden, carrieremakend, kinderen, oudere jongere en dan de fase dat het leven geen druk meer zet op de toekomst. Je wordt iets ouder en neemt de tijd om nu eens echt te gaan doen wat je altijd al van plan was maar nooit de tijd voor had of de gelegenheid. Druk als we zijn maken we eerder ruimte voor een carriere of de kinderen, dan dat we voor ons zelf zorgen. Dat mag tegenwoordig ook pas als je tenminste tot je 67e hebt doorgeploeterd. De generatie voor ons mocht al een jaar of tien eerder met de VuT en die mensen hebben heel wat langer van hun vrijheden kunnen genieten. Met behoud van een belangrijk deel van hun salaris. Dat is nu wel anders. Wie al pensioen krijgt weet vrijwel zeker dat dit jaar na jaar wordt gekort. Want anders is de pot (1400 miljard..) zo leeg en krijgt de volgende generatie niets meer….

OLYMPUS DIGITAL CAMERA

Vraag is wel of dit nu ligt aan hen die hun leven lang bijdroegen aan het pensioen van zichzelf of dat van dit vutters voor zich, of dat het een kwestie is van verkeerd beleid bij die pensioenfondsen. Rarara. Maar goed, terug naar het onderwerp. Ouderen gaan dus al dan niet gepland genieten. De ANBO zocht onlangs uit wat die mensen dan gaan doen als het leven hen niet meer zo in de nek hijgt. De meesten zijn druk met internet. Daarna wordt er gelezen, gewandeld, gefietst, gewinkeld of in de tuin gerommeld. Een relaxed leventje dunkt mij. Een algemeen begrip als ‘hobby’ scoort ook hoog. Al zullen er best 50-plussers zijn die dat fietsen en wandelen als zodanig aanduiden. Wie met pensioen gaat zou kunnen denken aan lekker bezig zijn met de beurs, of verre vakanties. Maar niets blijkt minder waar. Nederlanders doen over het algemeen liever normaal. En dus willen ze in overgrote meerderheid ‘gezond blijven’, een eerste vereiste voor meer plezier in het leven.

OLYMPUS DIGITAL CAMERA

Maar dat reizen trekt wel. Men wil wat zien van de wereld, al was het maar omdat die campings in Frankrijk of Italie nu wel bekend zijn. Men wil het graat een beetje goed hebben op financieel gebied. Zekerheid dat je niet in de armoede terecht komt zit bij de huidige ‘grijze golf’ vaak diep geworteld. De jaren vijftig, toch de jeugdperiode van velen, ligt nog vers in het geheugen. En dat was vaak geen vetpot. Dat je kunt genieten van de vrijheid en NIETS meer van doen hebt met opgelegde verplichtingen is ook zoiets. 50-Plussers zien dat als een groot goed. Net als genieten van of met de (klein)kinderen. Dat men ook ervoor kiest om oud te worden en gelukkig lijkt mij geen gekke wens. Dat zullen meer mensen hebben, ook zij die nog lang niet op die leeftijd zitten. En op een of andere manier herken ik wel wat van dit gedrag en al die wensen. Wat dat betreft is uw meninggever net een gewoon mens. Of zou het komen doordat ouder vaak ook wijzer maakt???