SAIL 2015

Posted on 22 augustus 2015 by meninggever • Geplaatst in Cultureel • Getagd Amsterdam, bezoek, druk, historisch, intocht, media, mooi, parade, promotie, publiek, radio, SAIL< 2015, sponsoren, tall ships, tv, zeilschepen • 6 reacties

Het begon allemaal ooit in 1975. Om aan een jubileum voor de stad luister bij te dragen organiseerde men in Amsterdam voor het eerst Sail. Een paar dagen genieten van oude zeilschepen die in de haven werden neergelegd en door het publiek bewonderd. Nu, in 2015, is het een gigantisch evenement geworden dat miljoenen mensen in extase brengt en zorgt dat dagenlang alle wegen in of rond de hoofdstad vast staan door de files. Niks mis mee, want het is de moeite waard. Wij gaan traditioneel altijd naar de Sail-In. Dat is de aankomst dag van al die schepen. We hebben daartoe een plekje uitgevogeld waar je relatief rustig kunt zitten, alle voorzieningen v.w.b. toilet, eten en drinken op loopafstand te vinden zijn en een aantal van die schepen zelfs zowat tegen je knieën worden neergelegd. Je zit midden in de actie, je hoort de commando’s en ziet ook de enorme optocht van kleinere boten en schepen aan je voorbij trekken.

Zeker bij mooi weer zoals wij dat meemaakten is dat Sail een prachtig evenement waarbij de stad Amsterdam in haar fraaiste vorm naar buiten wordt gebracht. En dat straalt uit naar de regio. Dat er veel geld aan zal worden verdiend geloof ik direct. Sponsoren doen hun best mensen te werven, maar zonder hen was er wellicht helemaal geen evenement als dit. ING, Staatsloterij, Delta Lloyd, en nog een aantal kleinere sponsoren, ze doen allemaal hun best zich zo goed mogelijk te presenteren. Op de vele platbodems, partyschepen en luxe jachten doen kleinere bedrijven hun best hun relaties niet alleen te laten meegenieten van het evenement, maar ook te verleiden tot het doen van toezeggingen of bestellingen. Zo gaat dat in de maatschappij. En niets zo leuk als samen op een bootje…. Wij blijven aan de kant. Zien genoeg, laten de camera’s klikken en zoemen en nemen op waar we weer vijf jaar op moeten teren.

Dit keer met onze Soester vriendjes, die dit evenement voor het eerst van nabij mee konden maken. Het was gezellig en geweldig en we kijken nu al vooruit naar een volgende gelegenheid. Sail 2015 laat zien dat leuk met elkaar goed kan. Zelden een evenement meegemaakt waar zoveel nationaliteiten samen komen om te genieten van het spektakel. Overigens was er ook nog een soort vliegshow boven ons hoofd. Helikopters, lichte en zwaardere vliegtuigen, de koninklijke Alouette heli, een militaire heli op het dek van een Marineschip, het kon bijna niet op. Kortom, wie Sail niet bezocht, had geen gelijk. Het was een uniek evenement dat de ruime aandacht verdiende die het ook kreeg. Geweldige stad soms dat Amsterdam…..(foto’s; Yellowbird ASA)

Chique kunst

Posted on 26 juni 2015 by meninggever • Geplaatst in Cultureel • Getagd aanraken, Amsterdam, beelden, bekijken, Berlage, comite, cultureel, ervaren, groen, Hilton, kunstenaar, mooi, musea, omgeving, organisatie, rustig, sculpturen, sponsoren, Zuid • 4 reacties

Eens in de paar jaar wordt het chique Amsterdam-Zuid omgetoverd tot een soort open kunstcentrum. Bepaalde straten en lanen worden dan voorzien van vaak enorme kunstwerken die door diverse creatieve lieden zijn gemaakt en door een commissie van wijze mannen en vrouwen uitgezocht om te mogen worden getoond tijdens een paar zomerse maanden. Het idee kwam een paar jaar geleden ineens omhoog toen omwonenden van de mooie boulevards en aangelegen woonstraten meenden dat het allemaal wel wat leuker of spannender zou kunnen. En men na lang studeren en vergaderen in staat bleek de eerste editie van ‘Art Zuid’ op poten te krijgen. Daarna volgden er meer. En hoe succesvol wil je het hebben. Van Amsterdammer tot toerist, van mensen uit de provincie tot wie ook, eenmaal hier langs gelopen ben je verslaafd. Mits je iets hebt met kunst natuurlijk. Wat het plezier groot maakt is dat de soms enorme grote kunstwerken staan in een erg rustige ambiance, waardoor hun evt. grandeur nog beter uitkomt.

Ook dit jaar is er weer een editie van Art Zuid en wij bezochten deze een week geleden samen met aangenomen blogzuster Thamara. Die ook vorige edities met ons bezocht en intussen ook kenner is geworden van het genre. Dit jaar misten we de vaak wat humoristische kunstwerken. Het is wat strakker en zakelijker allemaal, geen bewegende beelden ook, maar statische. Wel veel glitter en zwart. Enorme Micky Mouse achtige beelden, soms met een ondeugende twist, maar ook op afstand zichtbaar. We liepen er langs, fotografeerden de boel en genoten van wat Art Zuid in wezen is. Een enorm leuke gratis expositie in een van de mooiste buurten van onze hoofdstad. Aardig is dat je aan het einde van de route relatief simpel af kunt buigen en via het oudere deel van Zuid richting Amsterdam-Centrum kunt lopen.

Je kunt dan richting de bekende musea, de Albert Cuypmarkt als je dat leuk vindt, of op de tram stappen die je daar brengt waar je heen wilt. Art Zuid is verslavend en ik vind het persoonlijk een van de beste initiatieven die in deze stad ooit zijn genomen op kunstgebied. Laten we wel zijn, laagdrempelig kunst bekijken, aanraken, inschatten ‘wat het is’ als de kunstenaar zelf ‘geen titel’ vermeldt op het bijbehorende bordje, dan snap je als organisatie hoe je met kunst moet omgaan. Los van wat kleine vernielingen (barbaren zijn overal) heeft Art Zuid weinig te lijden van lieden die er niks van snappen. Dat geeft hoop. Want een volk dat geen echte kunst meer waardeert is in feite verloren. Zolang Art Zuid blijft bestaan heb ik het idee dat we in dit land soms nog op enig niveau functioneren. Aanrader van jewelste. Je kunt de kunstroute ook met de Metro of trein benaderen. Via Station Zuid. En dan loop je richting Hilton Hotel aan de Apollolaan. Kom je het vanzelf allemaal tegen.

Mad Max in 3D

Posted on 21 mei 2015 by meninggever • Geplaatst in Cultureel • Getagd 3D, Amsterdam, beeld, Bioscoop, bril, Charlize Theron, film, geluid, George Miller, IMAX, Mad Max, Pathe, productie, regie, script, Tom Hardy • 1 reactie

Onlangs nam de jongere generatie ons als traktatie mee naar de film. Niet thuis zoals wel vaker, maar naar de bioscoop. Nu ben ik zelf niet zo’n bezoeker van die enorme kijktempels. Tussen popcorn kauwende en Cola slurpende lieden zitten kijken naar een of andere film die ik ook op DVD of zo kan bekijken is niet meteen mijn ultieme idee van genoegens of genot. Maar goed, gegeven paarden en bekken waar je niet in moet kijken maakten dat ik overstag ging. En dat was eigenlijk wel gelukkig want wat we voorgeschoteld kregen was een enorm heftige ervaring. We zaten in een Pathe-bioscooppaleis, waar men o.a. 3D films biedt i.c.m. IMAX-beeld en geluidskwaliteit. Het resultaat is dat je dan een bril op moet zetten om alles (met diepte) te kunnen volgen en je ook nog een instructiefilmpje te zien krijgt waarin het geluidseffect (audio komt overal vandaag, van voren, opzij en van achteren) uitlegt. Maar goed ook, want toen de film begon hapten we voor het eerst naar adem. Het script deed de rest.

Mad Max Fury Road heette dit meesterwerk van regisseur/producent George Miller en ik kan je verzekeren, van moment een tot de laatste seconde zit je op het puntje van je comfortabele bioscoopstoel. Wie de Mad Max-serie niet kent, Mel Gibson is er ooit groot mee geworden en Tina Turner deed in deel 4 of zo een keer mee. Maar deze nieuwe film maakt van alles wat daarvoor onder deze titel werd aangeboden gehakt. Geweldige rol van Charlize Theron, die in haar krachtige personage mooier is dan ooit en met de wat zwijgzame Max, gespeeld door Tom Hardy een prima tegenspeler heeft. Het verhaal is actie, actie, actie en je moet niet op zoek gaan naar referentiekaders. Speelt ergens in een wonderlijke toekomst. Voor liefhebbers van het genre een ultieme film, voor mensen die iets hebben met gemotoriseerd vervoer zeker ook.

Toen het spektakel na twee uur was afgelopen en we buiten liepen moesten we even op adem komen. Komt zelden voor als we thuis naar de minibios kijken. We snapten wel iets van de vijftien jaar voorbereiding en werk aan dit filmverhaal. Zo’n IMAX-film is overweldigend. En we kregen een paar soortgelijke films in trailervorm te zien die ook interessant genoeg zijn om na te denken over een wat frequenter bezoek. 3D is geweldig, het geluid in dat IMAX-deel van het theater overweldigend. Ligt de bekering dan toch op de loer? De 3D bril mocht mee naar huis. Ligt al klaar voor een volgende gelegenheid.

Krekels en mieren…

Posted on 11 mei 2015 by meninggever • Geplaatst in Cultureel, Persoonlijk • Getagd afkomst, Amsterdam, arbeiders, arme lieden, Buurt, geschiedenis, Huisdieren, kansen, kopen, middenstanders, omgeving, opbouw, opleiding, opvoeding, rijke lui, scholing, sparen, uitgeven, verhuizen, werken, Zuid • 6 reacties

Het verschil tussen mensen is soms best leuk om te bestuderen. De een is spaarzaam, koopt niets overbodigs, maar wat men koopt is dan bedoeld om een leven lang mee te gaan. Ketens als Action, Kruidvat of Blokker worden door hen gezien als een gruwel. De ander is veel meer van door het leven heen dartelen en genieten van de momenten van geluk die de aankoop van zelfs maar iets onbenulligs kunnen opleveren. Laat ik nu eens vaststellen voor het gemak dat beiden vooral moeten doen wat ze willen, er zit nergens een veroordeling in van welk gedrag ook. Maar wat je wel vaak ziet is dat die eerste groep er financieel vaak wat beter uitspringt dan de tweede. De mensen met de mooie en dure huizen, de fraai onderhouden tuinen en de auto’s van grote bekende merken zijn meer hun deel dan je bij die tweede groep vaak aantreft. Daar zijn de huizen kleiner, gezelliger, rommeliger ook vaak en meestal kom je er een grote liefde voor huisdieren tegen. Ook die kunnen zorgen voor daggeluk. Het is maar net wat je kiest. Ik weet nog goed dat dit fenomeen ook al zichtbaar was in mijn jeugd. Onze straat was een mengeling van mensen die het ‘goed konden doen’, middenstanders en arbeiders.

Allemaal op zoek naar het grote(re)geluk. Juist in die jaren dat Nederland veranderde zag je ook de scheuring ontstaan in de bevolking van die straat. Zij die spaarzaam waren verhuisden, veelal naar de betere buurten. Het nieuwe Buitenveldert, naar een van de tuinsteden in het westen van Amsterdam en soms zelfs naar plaatsen buiten de hoofdstad. De middenstanders sloten vaak de poorten van hun nerinkje en gingen rustig leven van wat ze aan spaargeld hadden vergaard. Soms een baantje als portier of nachtwaker ergens, maar nooit zo hard werken als die arbeiders die sappelden voor elke cent die ze konden verdienen. Die waren min of meer gedwongen in die buurt(en) te blijven wonen. Maar richtten hun huizen wel in met alles wat het moderne leven te bieden had. Televisie, radio, tapijtjes op tafel, een beetje aardige keuken met douche en huisdieren…. Op 40-60m2 samenleven was nooit een groot genoegen met een heel gezin, maar met dieren er bij al helemaal niet. Soms kom je nog wel eens wat van die lieden tegen.

Zoals ik onlangs deed. Ik liep door de hoofdstraat van wat ooit mijn leefomgeving was geweest (ik verhuisde toen ik 18 was naar een andere buurt) en zag een vent lopen die vroeger altijd al wat ouder was geweest dan ik. Beetje meer de generatie van mijn oudere broer. Vroeger het playboytype, haartjes in kuif, mooi pak. Reed op flashy brommers, versierde de meiden. Ik volgde anno nu zijn spoor. Keek waar hij heen liep en zag dat hij nog steeds in die oude straat woonde. Dat pak droeg hij nog, het haar nog bijna in gelijke snit. Nooit verhuisd, nooit de behoefte gehad. Spaarzaam geleefd of alles er doorheen gejaagd? Een uitzondering, dat wel. Maar wat ben ik blij dat ik ooit die stappen zette om de wereld toch eens van een andere kant te bekijken. Kostte wat, maar dan heb je ook wat. Nu nog eens zien dat we die villa bereiken met een Ferrari voor de deur….Zouden ze die bij de Action ook verkopen?

Stedelijke relativering….

Posted on 23 april 2015 by meninggever • Geplaatst in Cultureel • Getagd Amsterdam, Auto, cuiltuur, Den Bosch, Eindhoven, gastvrij, gevoel, mensen, outlet, parkeren, prijzen, Roermond, Trein, trots, Utrecht, Venray, vriendelijk, Weert, winkels • 2 reacties

Ik hoef maar een keer iets neer te zetten over de fraaie en positieve aspecten van een stad als Amsterdam en ik krijg vanuit het hele land input van lieden die menen dat ik ofwel gelijk heb dan wel volkomen ongelijk. Vaak zijn onderliggende emoties de oorzaak. Zo zijn er nogal wat voetballiefhebbers die Amsterdam niet los kunnen zien van Ajax, alsof dat voor een wereldstad als de onze het enige is dat telt. Omgekeerd heb ik zelf wel ‘iets’ met een aantal plekken in het land die mij kunnen bekoren. En dat hoeven dan helemaal geen grote, bekende, of beroemde plaatsen te zijn. Juist in het provinciale schuilt soms de aantrekkingskracht. Opmerkelijk is dan dat inwoners van die steden of stadjes zelf vaak heel relativerend doen over de pluspunten van hun woonomgeving. Iets wat wij Mokummers niet kennen of zouden kunnen. Wij zien best wel dat niet alles koek en ei is en dat op bestuur en bewoners best wel eens wat aan te merken valt. Maar ja, grote stad, met bijbehorende problemen.

Onlangs waren we weer in een provinciestad waar het heel goed toeven is en de terrassen niet alleen aantrekkelijk zijn qua ligging maar zeker ook qua prijs. Met een van de uitbaters kwamen we in gesprek. Hij snapte bijna niet dat wij zijn stad uit hadden gezocht voor ons uitje. Als Amsterdammers?? Wat zoek je hier dan? Nou, dat legden we hem nog eens uit, want wij zijn hier minstens drie, vier keer per jaar. Hij zag zelf meer in Eindhoven of Den Bosch. Grotere steden, mooie centra en nog leukere horeca. Het is opvallend dat je dit vaker tegenkomt. Dat bijna negatief verkopen van je eigen stad. Ik zou dat niet snel doen. Er is niets beter dan de plek waar je woont, de auto waarin je rijdt, de winkel waar je altijd koopt, de vakantiebestemming die je zelf uitzocht, toch?

En als we dan zijn verhuisd, in een andere auto rijden, een nieuwe winkel hebben gevonden of eens ergens anders heen zijn geweest op vakantie komen vaak de negatieve mededelingen. Over saai, problemen, prijs of onvriendelijke inwoners. Nou over dat laatste maak ik me in dat bewuste provinciestadje geen zorgen. Mensen zijn er erg aardig, je kwekt binnen de kortste keren met allerlei wildvreemden en met wat opletten versta je ook nog wat ze zeggen. Wat ik wel heel vervelend vindt is dat het winkelbestand zo rap afneemt. Dat kortingwinkeltje, de speelgoedzaak, die aantrekkelijke kledingwinkel….allemaal weg. Dat worden veel (te veel) te huur bordjes. Jammer, want ook dat was een van de aantrekkelijkheden. Maar daar hoor ik niemand over. Zou men zich er voor schamen?

Leerschool…

Posted on 19 april 2015 by meninggever • Geplaatst in Algemeen, Cultureel, Persoonlijk • Getagd Amsterdam, Auto, breed, diep, ervaring, historie, kennis, leerschool, Louwman, man, Mens, opbouw, RAI, specialist, techniek, vliegtuig, vrouw, zoektocht • 4 reacties

Het leven is een leerschool. En anders dan je wellicht zou vermoeden als je zelf een jaar of veertien/vijftien bent, raak je als het goed is nooit uitgeleerd. De mens doet constant ervaringen op, loopt met zijn/haar bol tegen lampen, deuren of laag gehangen balken, stoot twaalf keer zijn teen aan dezelfde steen (of een die er veel op lijkt) en ontdekt dat de dingen toch net weer even anders in elkaar steken dan ze in eerste instantie leken te doen. Zo vergaat het mij net als ieder ander met een leeftijd van boven de puberale. Ik refereerde al eens eerder aan mijn ‘enorme kennis’ op het gebied van auto’s en vliegtuigen voor ik uberhaupt een stap beroepsmatig in beide werelden had gezet. Toen ik dat eenmaal had gedaan, bleken de imago’s en vooroordelen t.o.v. bepaalde zaken toch anders in elkaar te steken dan ik dacht. En is het idee dat je ‘alles weet’ een pure illusie. Je kunt proberen alle kennis op te doen, je te specialiseren en dan als expert door het leven te kunnen gaan, soms is verbreding ook net zo handig.

Niet dat je nu meteen hoeft te weten dat een regenworm in het oerwoud van Nieuw-Guinea wordt aangeduid als de Archivaris graveengaticus of zo. Maar als je in je expertise gaten hebt zitten is dat wel lastig. Mij ergert dat meteen. Zo had ik onlangs een wonderlijke ervaring tijdens de AutoRAI die momenteel loopt. Ik mag er altijd wat eerder doorheen trekken, de Persdag is voor dat doen zeer geschikt. De Amstelhal van het complex stond vol klassieke modellen en die mogen zich ook bij mij in grote belangstelling verheugen. Immers, elke nieuwe auto die vandaag wordt aangeprezen, staat over tien jaar in die nostalgische hal of museum. Tussen al die fraaie bolides uit verloren dagen, een onooglijk karretje. Stoffig, klein, opvallend vorm gegeven. Nog nooit gezien! Dat intrigeert. Het bleek een elektrische auto van de Franse vliegtuigbouwer Brequet uit de oorlog te zijn.

Dat deed zeer, kwam even binnen. Want a) ik wist niet dat Brequet ook auto’s had gebouwd, b) ik wist niet dat er een elektrische auto uit de Tweede W.O. in ons land te zien is bij het Louwman Automuseum in Den Haag. Dat komt aan, dat scheurt door de ziel, dat beschadigt mijn zelfvertrouwen.. Nou ja, niet overdrijven, een beetje. Juist vandaag beschrijf ik het ding op mijn autoblog. Wie het leuk vindt moet daar maar even gaan lezen. Maar neem van mij aan dat ik bij de voorbereiding van het verhaal enige tijd bezig ben geweest om alles uit te zoeken over dat apparaat. Tot groot genoegen. Kost wat tijd, maar dan heb je wat. En wat de tijd betreft; medebloggers die menen dat ik hen wat ben vergeten, hebben gelijk. Veel weg, vaak op reis, gedoe, het zorgt niet voor grote reactietrouw. Maar ik blijf jullie gewoon volgen hoor en kom waar mogelijk weer ff inhalen. Of er moet iets tussen komen. Een researchprojectje of zo….

Wie of wat ben je eigenlijk?

Posted on 13 april 2015 by meninggever • Geplaatst in Algemeen, Godsdienst • Getagd achterlijk, achterstelling, afkomst, Amsterdam, cultuur, geloof, herkomst, informatie, instelling, integratie, keuzes, man, markt. begrip, Nederland, ontwikkeling, opleiding, oppakken, opvoeding, politiek, respect, samen, vrouw, wederzijds, werk, westers • 2 reacties

Als je hier in Nederland aan de gemiddelde burger vraagt wie of wat hij of zij is krijg je meestal een simpel antwoord. Zo ben ik zelf nog altijd een Amsterdammer, een Nederlander, een hork of een oudere jongere. Ik zal zelden aangeven waar ik qua geloof of politieke richting voor sta als primair antwoord. En echt, ik heb dat wel eens getest, de meeste geboren en getogen Nederlanders of Duitsers (en de rest van Europanen) geven een soortgelijk antwoord. Geloof speelt geen rol. Bij moslims zie je een heel andere reflex. Die hebben snel de neiging zich primair voor hun geloof op te stellen en pas daarna hun oorsprongsland te noemen als punt van herkomst. En pas daarna het land waarin zij leven. Dat zegt naar mijn mening toch wel iets over hun gedachtengoed. Het geloof is voor hen belangrijker dan de nationaliteit en met het nieuwe gastland hebben ze niet veel op. Nu zijn er uitzonderingen op deze regel. Uiteraard, komt wel eens voor.

Ik herinner me van een paar jaar geleden een marktkoopman in hartje Amsterdam Oud-West. Marokkaan van geboorte maar helemaal geintegreerd. Hij dronk gezellig een biertje en je kon enorm met hem lachen. Op de markt een komiek die zijn stal aan het einde van de dag met allerlei trucs en kunstgrepen wel leeg had verkocht. Hard werken was hem niet vreemd, maar lekker onderuit hangen en allerlei wonderlijke verhalen vertellen ook niet. Mijn observaties rond die moslimcultuur wilde ik nog wel eens met hem delen. In die buurt wemelde het van de lieden die hun vrouw echt achter zich lieten aandraven, gekleed in de bekende cultureel voorgeschreven bedekking en met een gebrek aan taalkennis die bijna stuitend was. Mohammed, zoals de marktkoopman heette, bekeek dat dan met mij en gaf toe dat deze mensen in onze cultuur eigenlijk kansloos waren. Hij zag nog meer in de toekomst van straatjeugd die ook daar nauwelijks wilde deugen.

Maar die wel graag wilde werken als de kansen zich maar voor zouden doen. Desnoods als vakkenvullers, maar geld verdienen was ook onderdeel van het zo gezochte respect. Bij een goed biertje en een lang gesprek vroeg ik Mohammed eens wat hij zich nu precies voelde als ik het hem zoals toen echt op de man af zou vragen. Zijn antwoord was direct en uit het hart. ‘Ik voel me primair een Amsterdammer, dat heeft me het meest gebracht. De rest neem ik maar op de koop toe en als het iets toevoegt zal ik het ook omarmen’. We klonken nog eens en ik sloeg hem op de schouder. Zo hoort integratie te zijn. Elkaar snappen, begrip hebben maar je ook en vooral inwoner voelen van de stad waar je leeft en je geld verdient. En dat geloof? Dat is voor mij secundair. Dus…welk antwoord geef jij als ik vraag wie of wat je bent???

Sjoege

Posted on 28 maart 2015 by meninggever • Geplaatst in Algemeen, Persoonlijk • Getagd Amsterdam, antiek, atmosfeer, brocante, De Clerqustraat, Esther, inkoop, klussen, koopjes, Marco, meubels, prijs, Scheffer, sfeer, Sloege, verkoop, winkel • 3 reacties

Een van mijn vroegere Almeerse buurmeisjes, intussen een meer dan volwassen maar nog steeds mooie vrouw, heeft samen met haar vriend in de Amsterdamse De Clerqstraat onlangs een erg aardige winkel geopend met een opvallende naam; Sjoege. Wat je daar kunt kopen is een middenvorm tussen antiek, brocanterie en zaken die een verzamelaar als mij kunnen aanspreken.. Zo zag ik o.a. drie geweldig mooie vliegtuigmodellen. Jammer dat ze voor mij net even boven budget bleken maar dat neemt niet weg dat ze wel erg fraai waren. Hun specialisatie is wat meer meubels. Bedenk het en het staat er. Van kasten tot kisten, van stoelen tot tafels. Allemaal meer dan betaalbaar en uniek. Ze werken ze zelf op tot een stuk van waarde. Ook oude printjes voor aan de wand met als onderwerp het Amsterdam uit de jeugd of nog daarvoor. Zachte prijsjes zijn daarvoor van toepassing en dan heb je ook iets aardigs hangen. Ester en Marco werkten keihard om van deze tientallen jaren lang als tapijthandel gebruikte winkel een eigen zaak te maken die een bij de spullen passende atmosfeer uit ademt. De taken tussen de ondernemers zijn goed verdeeld.

Esther doet de verkoop en wat van het opknapwerk, Marco is meer voor de inkoop en levering van de kasten die je niet op je schouders mee kunt of wilt nemen… En de wijze waarop ze hun verkoopverhaal houden past bij de wijze waarop ze in het leven staan. Vrolijk, humorvol, en natuurlijk ook zakelijk. Je komt er om iets te kopen en dan krijg je de informatie waar je om vraagt en meer. Ik keek er met plezier rond en gun deze jonge ondernemers natuurlijk alle geluk en zakelijk succes van de wereld. Al was het maar omdat het zulke lieve mensen zijn. Al vele jaren! Ben je in de hoofdstad ga er dan toch eens kijken mensen. Ze zitten aan de De Clerqstraat op nummer 80, en dat is vanaf de Bilderdijkstraat aan de rechterkant, net voor de brug. Succes verzekerd!

Revolutionaire stadsontwikkeling

Posted on 18 maart 2015 by meninggever • Geplaatst in Cultureel • Getagd Amsterdam, arbeiders, arm, bouwprins, cultuur, elektriciteit, expansie, geschiedenis, Jordaan, museum, pauper, rijk, stoom, uitbouw, Willem 1 • 1 reactie

In de 19^e eeuw veranderde veel, zo niet alles in het Nederland van na de Franse bezetting. Nieuwe uitvindingen volgden elkaar op in razend tempo. Stoommachines, staal, industrialisering. Het zorgde uiteindelijk voor enorme ontwikkelingen op het gebied van de economie, huizenbouw, maar ook de nodige welvaart voor een land dat door de Franse bezetting was beroofd van alles wat het ooit tot een belangrijke natie had gemaakt in de eeuwen voorafgaande aan die periode. Onder het bewind van oranje-Prins Willem 1 werden er enorme bouwwerken opgezet, kanalen gegraven en rails aangelegd voor de eerste treinen. Het land werd ineens ‘open gesteld’ voor iedereen die het kon betalen. De trekschuit hopeloos ouderwets, de trein het nieuwe vervoer. In de steden had die industrialisering ook de nodige gevolgen. Daarover gaat een erg aardige expositie in het toch al interessante Amsterdam Museum aan de Amsterdamse Kalverstraat. Je ziet hoe Amsterdam expandeerde.

Nieuwe wijken werden uit de grond getrokken. Zo zie je bijvoorbeeld dat het befaamde Concertgebouw ooit in de polder werd neergezet om zo fraai af te steken tegen de horizon en geen geluidsoverlast zou kunnen ontstaan voor de inwoners van de stad. Vijftig jaar later lag Amsterdam al helemaal om het gebouw heen, de polders verdwenen. Grachten werden gedempt, wegen aangelegd. Het stadsaanzicht vanaf het water werd voor altijd veranderd door de bouw van het Centraal Station aan het IJ. Treinen en trams maakten het vervoer eenvoudiger. Opmerkelijk om te zien is ook de enorme armoede die toen in bepaalde wijken heerste. Er waren echt mensen die woonden in krotten, vochtig, ziek makend, zonder kansen op werk. De Jordaan, nu zo’n leuk juppengebied, was indertijd goed voor een stigma. De mooie verhalen en liedjes over dat stadsdeel zijn niet allemaal even waarheidsgetrouw.

Wij bekeken deze expositie onlangs met mensen van buiten de stad en ook die waren er van onder de indruk. Zo zeer zelfs dat we de feitelijke inventaris van het Amsterdam Museum niet eens bekeken. Dat is een compliment voor deze tijdelijke expositie over de industriële revolutie van de 19^e eeuw. Ik raad iedereen aan die kan en in de buurt is om even te gaan kijken. Museumjaarkaart-houders kunnen er gratis is. Er zijn liften, de jassen kunnen in een kluisje worden opgeborgen en overal zijn toiletten voor hen die dat nodig achten.

Digitale veranderingen…

Posted on 6 maart 2015 by meninggever • Geplaatst in Algemeen, Persoonlijk • Getagd Altijdeenmening, Amsterdam, begin, Delft, Gorinchem, Schiedam, Tiel, tien jaar, weblog, WLM • 5 reacties

Een jaar of tien geleden kreeg ik als lid van een of ander, en nu niet meer bestaand, forum van een van de toenmalige leden het advies om te gaan ‘bloggen’. Ik had geen idee wat dat was, maar zij ging mij voor en legde me uit wat je moest doen om een blog op poten te zetten. Mijn eerste ‘Altijdeenmening’ was een feit. Maar wat ging ik nu plaatsen? Het moest netjes, ingetogen, maar ook wel weer zo opvallend zijn dat er lezers zouden komen en naar later handig bleek, links naar andere bloggers. Na een rustige start zat ik in een paar maanden tijd in een omgeving die me als warm bad beviel. Lekker schrijven over wat mijn mening was en dan met anderen discussieren. Al snel volgden ontmoetingen met andere bloggers. Op mooie plekken, bij en met lieve mensen. Gorinchem, Amsterdam, De Betuwe, het staat me allemaal nog goed bij. Ik rollebolde nog wel eens over de digitale vloer met mensen waar ik het absoluut mee oneens was. Mensen kwamen en gingen. Van die eerste bloggroepen zijn er maar heel weinig nog actief bezig. De meesten verdwenen net als ik naar andere digitale media.

Sommigen uit die periode zijn vrienden voor het leven geworden. De sociale netwerken staken ook de kop op en Facebook bleek een magneet. Dan waren er de debacles bij de aanbieders van die weblogs. Telkens opnieuw beginnen was niet iedereen gegeven. Ik startte zelf met een paar schaduwblogs. Specialismen werden daar ondergebracht, mijn verzamelpassie, de luchtvaart, auto’s, recensies. Het hielp mee om AEM zuiver te houden. Tot ik het mijzelf lastig maakte doordat kort geleden Windows ineens mijn oude computer niet meer ondersteunde en mijn aloude Altijdeenmening-blog niet meer te benaderen viel. Ik begon opnieuw, met de moed der wanhoop. ‘Altjdmijnmening’ werd het en dat is er nu nog, sterker nog, u leest hier al een tijdje mee. Ik blijf nog wel even schrijven, weest niet bevreesd, u mag zich nog wat ergeren aan mijn kijk op de wereld. Ik ben het aan mijn eigen standpunten verplicht. Er gaat momenteel veel om in de wereld en niet alles is even fijn. In tien jaar tijd is er veel veranderd. Ik ben intussen al even actief op Facebook, Twitter, in groepen die mijn passies delen.

Mijn teksten worden ook daar gedeeld, gelezen, en bediscussieerd. Dat houdt in dat soms de reacties op Facebook flink wat omvangrijker zijn dan hier op het blog zelf. Dat houdt de sfeer goed. Al komt dat ook omdat er wat scherpe types of roddelaars uit het circuit zijn verdwenen. Het helpt allemaal om na tien jaar nog steeds door te gaan. Op een wat lager tempo dan voorheen, ik geef het toe, maar ja, de man wordt ouder en is soms een beetje moe. Dank voor het lezen en discussieren of reageren mensen! Het was en is me een waar genoegen om die meningen steeds weer met u te delen. Dat u het er niet altijd mee eens bent?! Het zal zo zijn, maar dat houdt mij ook weer scherp. Op naar de volgende tien jaar……

	MyriamC op Bellen of…
	rietepietz op Bellen of…
	meninggever op Bellen of…
	meninggever op Bellen of…
	meninggever op Bellen of…

Altijdmijnmening

Waar mijn persoonlijke mening wordt geventileerd…Alle teksten en beelden vallen onder mijn persoonlijk copyright en mogen nooit worden benut, gekopieerd of gebruikt door derden zonder mijn specifieke toestemming. Ook de gebruikte afbeeldingen vallen (mits anders vermeld) onder deze standaardregel.

Tagarchief: Amsterdam