Terugkijken….

IMG_0128Oud blogster Thamara was onlangs actief met het terughalen van haar oude blogverhalen. Er bestaat een site die dat mogelijk maakt en daaruit bleek ook meteen dat alles wat je ooit schreef en op internet plaatste terug te halen valt. Ook al staat het allang niet meer online. Dat blijft toch opzienbarend. Immers, als je vroeger iets in de prullenbak mikte, door de shredder haalde of verbrandde was het weg, over, uit, afgelopen, maar digitaal ligt dat een stuk lastiger. Aardig was ook dat zij voor mij, ik kijk zelden terug naar die begintijd van het bloggen, ook de nodige dingen terug wist te halen. Bijvoorbeeld de linklijst van een jaar of tien geleden. Stonden namen op van mensen die ik ergens onderweg al dan niet bewust ben kwijt geraakt en/of nu allang niet meer actief bloggen. Dat bloggen was toch een beetje de voorloper van de moderne sociale media en iedereen die ook maar iets wilde vertellen over zichzelf of de wereld waarin men leefde, kon ineens hele verhalen kwijt. Voor mij was het een logische doortrekking van wat ik daarvoor ook altijd deed. Schrijven!

wm S'dam 31 juli 2010 007Aardig bij die bloggers was dat er vrijwel geen een was die met een eigen naam die dingen deed die hen tot bloggers maakten. Ze hadden de meest wonderlijke schuilnamen en soms moest je diep gaan om er achter te komen dat iemand Jan of Kees heette. Er waren mensen bij die heel intieme zaken deelden. Over ziekte, liefde, seks, sport, en uiteraard de bekende huis-tuin-en keukenonderwerpen. Een hechte club ook, zeker in het begin. Ik weet nog dat we de eerste blogmeetings meemaakten. Zag je ineens wie achter een bepaald blog stak. De een viel mee, de ander toch wat tegen. Omgekeerd vast ook. En zo spoelden sommigen weg en bleven anderen plakken. Mensen staakten die schrijverij, gingen vaak iets anders doen.

 

OLYMPUS DIGITAL CAMERA

Atelier Blogger Kees 2009

Er waren er die de liefde van hun leven vonden, anderen weer juist vriendschappen voor dat zelfde leven. Toen Facebook en Twitter aan het firmament verschenen stapten er heel wat over. En die komen elkaar nu in die wereld regelmatig tegen. Er is weer sprake van een reünie, van oud-bloggers, maar ook van Facebookers die al een jaar of wat met elkaar lief en leed delen. Of het er van komt? Geen idee. Maar onze Thamara speelt een centrale rol. Heeft zelfs een boek besteld waarin haar oude blogverhalen zijn gebundeld. Voor bij de eigen open haard. En als ze er ooit mee klaar is, wellicht voor er in. Toch wel leuk om nog even terug te kijken. Ook al denk ik wel vaak aan de debacles met aanbieders die niet wilden deugen, die de zaken niet voor elkaar hadden en die echte bloggers lieten barsten. Die frustratie zit me nog steeds hoog. Gelukkig dat er sinds een paar jaar weer gewoon kan worden gewerkt zonder al dat gedoe. Al kost het me nu meer aan licenties dan voorheen. De lezer kan zelf beoordelen of het de moeite waard is. Zo niet? Dan zien we wel weer…….:)

Digitale veranderingen…

wm S'dam 31 juli 2010 007Een jaar of tien geleden kreeg ik als lid van een of ander, en nu niet meer bestaand, forum van een van de toenmalige leden het advies om te gaan ‘bloggen’. Ik had geen idee wat dat was, maar zij ging mij voor en legde me uit wat je moest doen om een blog op poten te zetten. Mijn eerste ‘Altijdeenmening’ was een feit. Maar wat ging ik nu plaatsen? Het moest netjes, ingetogen, maar ook wel weer zo opvallend zijn dat er lezers zouden komen en naar later handig bleek, links naar andere bloggers. Na een rustige start zat ik in een paar maanden tijd in een omgeving die me als warm bad beviel. Lekker schrijven over wat mijn mening was en dan met anderen discussieren. Al snel volgden ontmoetingen met andere bloggers. Op mooie plekken, bij en met lieve mensen. Gorinchem, Amsterdam, De Betuwe, het staat me allemaal nog goed bij. Ik rollebolde nog wel eens over de digitale vloer met mensen waar ik het absoluut mee oneens was. Mensen kwamen en gingen. Van die eerste bloggroepen zijn er maar heel weinig nog actief bezig. De meesten verdwenen net als ik naar andere digitale media.

OLYMPUS DIGITAL CAMERASommigen uit die periode zijn vrienden voor het leven geworden. De sociale netwerken staken ook de kop op en Facebook bleek een magneet. Dan waren er de debacles bij de aanbieders van die weblogs. Telkens opnieuw beginnen was niet iedereen gegeven. Ik startte zelf met een paar schaduwblogs. Specialismen werden daar ondergebracht, mijn verzamelpassie, de luchtvaart, auto’s, recensies. Het hielp mee om AEM zuiver te houden. Tot ik het mijzelf lastig maakte doordat kort geleden Windows ineens mijn oude computer niet meer ondersteunde en mijn aloude Altijdeenmening-blog niet meer te benaderen viel. Ik begon opnieuw, met de moed der wanhoop. ‘Altjdmijnmening’ werd het en dat is er nu nog, sterker nog, u leest hier al een tijdje mee. Ik blijf nog wel even schrijven, weest niet bevreesd, u mag zich nog wat ergeren aan mijn kijk op de wereld. Ik ben het aan mijn eigen standpunten verplicht. Er gaat momenteel veel om in de wereld en niet alles is even fijn. In tien jaar tijd is er veel veranderd. Ik ben intussen al even actief op Facebook, Twitter, in groepen die mijn passies delen.

OLYMPUS DIGITAL CAMERAMijn teksten worden ook daar gedeeld, gelezen, en bediscussieerd. Dat houdt in dat soms de reacties op Facebook flink wat omvangrijker zijn dan hier op het blog zelf. Dat houdt de sfeer goed. Al komt dat ook omdat er wat scherpe types of roddelaars uit het circuit zijn verdwenen. Het helpt allemaal om na tien jaar nog steeds door te gaan. Op een wat lager tempo dan voorheen, ik geef het toe, maar ja, de man wordt ouder en is soms een beetje moe. Dank voor het lezen en discussieren of reageren mensen! Het was en is me een waar genoegen om die meningen steeds weer met u te delen. Dat u het er niet altijd mee eens bent?! Het zal zo zijn, maar dat houdt mij ook weer scherp. Op naar de volgende tien jaar……