Een paar weken terug werd ik geconfronteerd met twee voor mij toch vrij heftige heftige bewijzen dat onze samenleving zoals we die ooit kenden en in de loop van eeuwen opbouwden sterk onder druk staat. En die druk komt vanuit o.a. de islam waar men gelijke rechten voor man en vrouw ten sterkste veroordeelt, maar ook uit een kring van types die menen dat een vrouw er is voor de man en dat alles wat die man met haar wil doen ‘normaal’ is. Het staat allemaal haaks op hoe ik tegen de relatie tussen man en vrouw aankijk. Archaische culturen hebben hier niks te zoeken, maar helaas zijn het juist de ‘progressieven’ die menen dat een cultuur waarin de vrouw mijlenver wordt teruggebracht qua positie binnen een familie of relatie, een aanwinst is voor onze samenleving. In het tweede geval is dat bezit iets waarmee handel kan worden bedreven. Alsof je het hebt over vee, groenten of pakweg vis.
Want in het onderhavige geval waarmee ik ook werd geconfronteerd via de media bracht een politieonderzoek aan het licht dat mannen hun vrouwen middels o.a. GHB drogeerden en daarna via internet aanboden voor seksuele verkrachting. Kon zijn door die man zelf, waarbij de opgenomen beelden dan werden ‘verkocht’ aan een duistere groep types waar men zich verlekkerde aan hetgeen werd aangeboden, maar ook via verkrachting door derden. Kon de buurman zijn, maar ook de notaris uit hetzelfde dorp die ook wel eens iets anders wilde. In Nederland was dit een relatief beperkt netwerk tot dan, maar de politie deed nog nader onderzoek.
En dat laatste was gestart in de VS en kwam via het VK en Duitsland ook bij ons terecht. Mannen die hun vrouwen ‘verkochten’ voor de seksuele genoegens van anderen. Daders tussen de 21 en 60 jaar oud, afkomstig uit alle delen van de bevolking. Van huisschilder tot bankdirecteur. En die vrouwen door de verdoving die ze ondergingen tijdens en achteraf van niets wetend. Die werden met deze verhalen geconfronteerd toen de politie aan de deur stond. Je zult de boodschap maar krijgen. Vrouwen die ineens ontdekten waarom ze links en rechts aan en in hun lijf van dit vage klachten kenden, soms zo katerig wakker waren geworden, en dan beseffen wat er met dank aan hun trouwe echtgenoten met hun lichaam was gebeurd. Stel je dit maar eens voor. Huiveringwekkend. Uberhaupt is dat menen dat een partner jouw bezit is natuurlijk achterlijk. Behalve als die partner zelf bewust kiest (en niet onder sociale druk) om een onderliggende partij te spelen. Kan in een seksueel spel nog aantrekkelijk ook zijn voor sommige mensen, maar als je wordt verkocht zonder instemming praat je over een heel andere wereld. Wat gaat er dan mis in de koppen van deze kerels?? Kortom, de maag draaide bijna om. En het besef dat dit wellicht het tipje van de ijsberg was maakte dat gevoel niet veel beter. Slavernij zonder instemming, zonder medeweten, elk vertrouwen in de ander weg. Dan heb je geen achterlijk geloof meer nodig. Dan besef je hoe duivels het leven soms al kan zijn zonder dat …. (Beelden: Internet)
Waar ik het in het verleden in een blogje nog wel eens had over asociaal gedrag van wielrenners in het normale leven, tijdens de Coronacrisis werd duidelijk dat zij die op zo’n ranke en lichte tweewieler kruipen of een of andere wijze worden aangetast door een egovirus. Maling aan regels, niks te maken met afstand houden, gewoon Tour-de-Franceje spelen. Met alle gevolgen van dien. Men ragt en rost door het verkeer heen, zoeft op decimeters afstand langs voetgangers, dwars door winkelstraten, neemt rotondes linksom vanwege de snelheid en vindt niet dat rechts voorrang heeft maar de man of vrouw in de strakke pakjes met een sponsorlogo op borst(en)of rug zonder dat die meebetaalt aan de dure hobby. Want beste mensen, dat wielrennen is duur. Een beetje fiets brengt je 2,5-4 mille achteruit, het bijbehorende uitrustingsniveau vraagt 500-1000 Euro extra. En dan krijg je geen elektrische trapondersteuning. Gewoon zelf fietsen. Met die bedragen raak je al snel overtuigd dat een Dumolin of vrouwelijke kampioene in jouw ranke of forse lijf schuilt.
Trappen dus, en gillen dat mensen op zij moeten. Aan handen uitsteken bij het afslaan doen we uiteraard niet, bellen op de fiets of verlichting praat ik maar niet over, vertraagt de luchtweerstand zeker. De glimmende zonnebrillen zodanig spiegelend dat ze kennelijk uitzicht op anderen beperken. Normaal niet zo erg, maar tijdens die periode van gedwongen afstand houden bleek dat voor al die fietsende snelheidsmaniakken ondoenlijk. Men rijdt in groepen, kwekt onderweg de oren van elkaars hoofden, rijdt over wegen en straten die daar niet voor geëigend zijn en verpest het daardoor voor de (ze bestaan) goedwillende eenlingen die lange afstanden overbruggen zonder enige overlast voor derden. Het feit dat ze (samen met motorrijders) speciaal door de overheid ter verantwoording moesten worden geroepen geeft te denken.
Het is een maatschappelijk probleem. En daar waar wegen werden afgesloten, mede door verkeersregelaars of Boa’s bewaakt, omzeilde men zelfs die obstakels om toch maar die recordtijden neer te zetten in het eigen dagboekje. Thuis stond vast de lease-Tesla werkeloos op hen te wachten. Ik ga er maar vanuit dat zij die door de week zo hard kunnen fietsen tijdens kantooruren, dezelfden zijn die zo’n dure leasebak voor de deur hebben staan omdat ze nu eenmaal geen cruciale beroepen uitoefenen. Maar goed ook, want ook bij die lieden in hun batterijauto’s is het gedrag vaak vergelijkbaar. Het moet haast zo zijn dat ze dezelfde mensen trekken. En mijn voorkeur hebben die niet. Olienoten zijn het! Asocialen! Analfabeten. En wie het beter weet mag het zeker even melden…:)
Ook al zo’n museum waar je echt moet zijn geweest. Of beter, een paar maal, omdat men ook hier in staat blijkt de expositie steeds weer optimaal en bij de tijd te houden. Het Open Lucht Museum ligt in de buurt van Arnhem en kent een ruime entree met voldoende parkeerplaatsen. Toen wij er op bezoek waren in juni j.l. bleken er al heel wat toerbussen te vinden, die hun lading van allerlei soorten en pluimages mensen net hadden gelost. Een bestemming met enorme aantrekkingskracht dus. Maar zodra je de kassa’s bent gepasseerd valt die drukte enorm mee. Men is gek op de (schitterende) Rotterdamse trams die het park via een zestal haltes bedienen. En de hoofdhalte ligt tegenover de in/uitgang van het museum. Maar ga zelf in eerste instantie gewoon lopen.
De omgeving is er schitterend en gelegen in een groot bosperceel. Met af en toe een of meerdere attracties bij elkaar gegroepeerd. En die moet je dan echt even tot je nemen. Ik ben wat meer van de stedelijke historie dan die van het platteland, maar een oude boerderij bekijken en zien hoe de mensen daar vroeger in leefden of woonden is soms best contronterend. Armoede kwam in vele gedaanten. Goed dat men dus ook keurige nette arbeiderswoningen neerzette uit Tilburg, maar ook krotten uit de Amsterdamse Jordaan. Met bijbehorende geluiden en geuren. Voor hen die dat belangrijk vinden is er ook het een en ander te vinden over de huidige massa-immigratie en wat hieraan ten grondslag lag.
Met verschillende ogen bekeken komt je vaak tot dezelfde conclusies. De geschiedenis valt niet te veranderen, wel onderscheidend te interpreteren. Het O.L.M. heeft op diverse plaatsen ‘exponaten’ die er toe doen. Ik vond de tramremise met daar tegenover het Van Gend & Loosgebouw echt prachtig. Maar ook het Zaanse stukje met een oud bruggetje uit Ouderkerk a.d. Amstel mag er zijn. Diverse molens zorgen voor ambiance. Je komt er een oud dorpskerkje tegen en een schooltje uit Friesland waar kinderen in vroeger tijden nog met een open vuurtje in de klas warm gehouden moesten worden.
Je komt er levende dieren tegen, en een bijenopvang. Er is een kruidentuin plus een scheepswerf. Voor hen die daar behoefte aan hebben is er door het hele park heen iets te eten of te drinken, het grote restaurant bij de ingang (waar de trams ook starten en stoppen) biedt de grootste keuze aan gerechten en dranken. Toiletten zijn ook voldoende beschikbaar, dus ook op dat punt geen nood. En daarbij is de rolstoelvriendelijkheid op behoorlijk nieveau.
Het terrein is wel glooiend, er moet flink geduwd en getrokken worden door begeleiders, maar toch. Je kunt hier een hele dag doorbrengen zonder je te vervelen. Wie er heen wil moet rekenen dat men op 28 oktober a.s. sluit. Dan gaat men beginnen aan het nodige onderhoud. Veelal door vrijwilligers uitgevoerd. En op dat punt valt ook weinig af te dienen op de klantvriendelijkheid van die lui. Een zeer aan te raden bestemming en je leert er veel van over hoe wij Nederlanders leefden en wellicht nog leven anno 2018. (Beelden: Yellowbird Photo)
Altijdmijnmening 