Tien jaren bloggenoegens….

Commentaar van het balconDe tijd vliegt, ik roerde het wel eens eerder aan. Zeker als je voorbij de 50 bent lijkt het wel of je van een glijbaan af vliegt in de richting van het einde van je leven. Nu bedoel ik dat niet zo als het wellicht leest, maar het lijkt wel zo te zijn dat naarmate je ouder wordt de dagen geen 24 maar slechts twaalf uren kennen. Even terugkijkend in een archief kwam ik er achter dat ik in juni dit jaar precies tien jaar lang mijn wetenswaardigheden en meningen deel met de wereldwijde weblezers en medesocials. Aangestoken door iemand die ik had leren kennen op een Webforum startte ik indertijd schoorvoetend met een weblog waarin ik korte en op dat moment nauwelijks relevante informatie deelde. Dat werd al snel anders. Medebloggers werden ‘aangesloten’ en omgekeerd keek ik regelmatig wat anderen zoal oreerden. Dat kon gaan over de kat van de buren of de verkeerssituatie in Gent. Soms kwam er iemand voorbij met een ondeugend verhaal, dan weer iemand die een compleet ziekteproces tot in detail beschreef.

OLYMPUS DIGITAL CAMERA

Een deel van die bloggers is er overigens  in de tussen liggende jaren om welke reden dan ook mee gestopt. Soms vond men zijn grote irl-liefde in de bloggerij, dan weer was een scheiding der geesten reden om er mee te stoppen. Mijn eigen blogs werden in die tussen liggende jaren steeds vaker gestuurd door de situatie van de dag. De politiek, het weer, of de economie. Af en toe een persoonlijke noot. Ik trok de onderwerpen soms uit elkaar en zette aparte blogs neer voor liefhebberijen en vakgebied. Het bezorgde me verschillende soorten en vaak trouwe lezersgroepen. Later kwamen daar de sociale media bij. Twitter, Linkedin, Facebook. Een deel van de bloglezers verhuisde met me mee. De een liet zijn/haar blogje achter, de ander nam het mee en ging gestaag door met digitaal pennen. Bloggen is ook leuk tenslotte.

OLYMPUS DIGITAL CAMERA

Voor mij zijn het columns met inhoud, nooit zo maar om het niks. Dat ligt me niet zo. Zal met de vroegere schrijverij van doen hebben. Daarbij ben ik van  oordeel dat het juist gaat om die mening en dat die er ook toe doet. Wat men er ook van vindt of denkt. Ik schrijf het tenminste van me af. En dat al tien jaar lang. Hield er echte vrienden aan over, voor het leven soms. Zag helaas anderen achter de horizon verdwijnen. Soms jammer, in andere gevallen….ach! Geroddel ligt me niet en borstklopperij om het eigen ego ook niet zo. Wie dat doet valt al snel buiten de en mijn boot. Tien jaar is een lange periode. Bedenk maar eens dat ik indertijd elke dag zo’n beetje iedere dag een blog plaatste op Altijdeenmening, later Altijdmijnmening. In een volgend stadium werd de frequentie lager, om de dag, nu om de twee dagen. Er is meer tenslotte dan bloggen in het leven en de korte en bondige statements kunnen ook of zelfs beter op Facebook of Twitter geplaatst. Het aantal volgers is daar om en nabij even groot. Intussen zijn Instagram en Vloggen in. Niet meer schrijven maar filmen. Jouw leven in beeld en veel volgers die dat kennelijk leuk vinden. Ik denk niet dat het iets voor mij is. De inhoud spreekt me nog steeds meer aan dan het oppervlakkige. Maar wie weet.  En dan is het over met de bloggerij. Maar tot dan, we gaan nog even door hoor. In de hoop dat ik de mensen nog een beetje kan vermaken. En desnoods…alleen voor mij zelf. Veel leesplezier wens ik u allen toe…ook in de komende jaren….

Declareren of improviseren…

33158 - MDC C-47 PH-DAA KLM at old Spl Scan10003Toen ik aan het einde van het jaar 1965 mijn eerste stappen zette op het pad van de beroepsverandering waren dat ook meteen heel heftige. Ik was tot dan gewend aan het beschermde van de bankinstelling waar ik voordien i n hartje Amsterdam had gewerkt en waaraan ik ook voor een deel mijn avondstudies dankte die ik op dat moment nog volop volgde. Maar mijn karakter paste niet bij de discipline van een bank. Daarbij, de luchtvaart trok me. De vliegtuigen en de bijbehorende dynamiek. De eerste baan die op mijn pad kwam was die van expediënt op Schiphol bij een wat je nu zou noemen logistiek bedrijf. In het verleden schreef ik daar al eens wat zinnen over in oudere blogs. Toen ik dan ook aan het prille begin van het daaropvolgende jaar mijn plek innam aan de andere kant van het enige bureau bij het bedrijf waar ik in dienst was gekomen besefte ik me na twee weken of zo dat dit soort bedrijven bestond uit twee werelden. Die van de import en de export. De exportmensen waren vrije denkers, creatief zoals ik zelf was en nog ben, en met talent voor de juiste contacten.

Schiphol - oud beeld..Scan10213Immers die exportlading moest vervoerd worden met luchtvaartmaatschappijen op de juiste momenten, met in acht neming van alle geldende regels, maar ook voor een interessant tarief. Ondanks het nodige papierwerk voelde ik me in die voor mij nieuwe rol buitengewoon goed. Maar er was een schaduwkant (..) aan het beroep, bij al die papieren voor de luchtvaartmaatschappijen behoorden ook douaneverklaringen. Wat voerden we uit, welke statistieknummers voor het CBS omschreven de goederen het beste, was het een Nederlands product of iets van doorvoer uit andere landen etc. Voor die uitvoerpapieren had je speciale wetboeken nodig, met alleen maar nummers en beschrijvingen van goederen. Voor mij lang Chinees, maar mijn toenmalige chef was er helemaal in thuis. Die was declarant van huis uit en dat was een apart beroep. Die lieden voerden voor hun klanten juist spullen in en gaven ze aan bij de douane op zodanige wijze dat de douane of inspectie Invoerrechten en Accijnzen geen aanleiding zag om het spul te visiteren of zelfs te blokkeren.

Kort. networking employees-togetherWant o wee als je iets verkeerds aangaf en zo mogelijk de staat benadeelde. Invoerrechten waren toen nog van toepassing, net als omzetbelasting. Pas na een rondgang langs alle loketten van de douane kreeg je voldoende stempels om het spul uit de KLM-loodsen te halen en in je bestel- of vrachtauto te laden voor vervoer richting klant. In- of uitklaren heette dat. De gemiddelde declarant was veel meer van de cijfers, van de kennis van het wetboek, met fantasie hadden ze vaak niet veel en dat merkte je ook op de kantoren waar die twee takken van sport bij elkaar zaten. Heel wat discussies meegemaakt. Export was snelle handel, de douane een obstakel waar je het liefst omheen zeilde, import meer van de rust, het nadenken, en zorgen dat de Nederlandse klant zijn spullen weliswaar op tijd kreeg, maar ook dat de relatie met de overheden niet op de proef werd gesteld. Ik vraag me nu, een halve eeuw later, wel af hoe die beroepen nu worden uitgeoefend. Immers, computers, internet, grenzeloos Europa en TTip op komst. Andere omstandigheden en vast ook andere regels. Ik leerde er in die periode toen creatief omgaan met de mogelijkheden. Een geweldige leerschool. Waar je snel moest inspelen op een probleem, soms hands-on moest bijspringen om een vlucht niet te vertragen. Maar van dat wetboek rond die I&OB heb ik nooit veel opgestoken. Vast een karaktertrekje, ook al veroorzaakt door die beroepskeuze van zoveel jaren geleden. Zou er trouwens nog net zoveel worden gestempeld door die douanemensen als indertijd? Ben nog benieuwd ook…..(Beelden: LPAC Collectie)

130 jaar auto

OLYMPUS DIGITAL CAMERA

1e Daimler automobiel

Het zal de meesten van jullie wellicht een worst zijn, maar volgend jaar bestaat de auto zoals we die tot op de dag van vandaag kennen, 130 jaar. Best een leeftijd! En ook al hebben door alle jaren heen heel wat lieden om welke reden ook getracht om die auto van onze straten weg te krijgen, het individuele vervoer heeft zo’n enorme vlucht genomen dat we nog wel even te maken zullen hebben met het fenomeen. Die auto heeft de samenleving stevig veranderd. Mensen kregen er een stukje vrijheid door, ontdekten dat de wereld groter is dan hun eigen straat of erf en zo kwam ook de migratie van hele volksstammen op gang. De wereld werd deels met dank aan de auto ontgonnen. Ik ben, net als veel mensen van mijn en latere generaties, opgegroeid met de auto. Er was altijd wel een auto beschikbaar in mijn jeugd, ‘leenpa deed er in’ dus we reden elk weekend wel ergens heen. Fraaie merken als Chevrolet, Ford, IFA, Skoda, Hansa of Volkswagen passeerden daarbij de revue. De beste vrienden van mijn ouders reden in een Citroen Traction Avant, en ook daarmee werd half Nederland afgereden.

DKW 1000S Coupe 1959Later, toen de gezinnen letterlijk en figuurlijk uitgroeiden reden we achter elkaar aan, twee auto’s vol genietende stadsmensen. Neem van mij aan dat rijden in de jaren vijftig en zestig nog niet zoiets comfortabels was als nu het geval is. Een dagtripje naar de Veluwe was echt een avontuur en als we vakantie vierden in het fraaie Limburgse landschap rond Valkenburg, waren we een dag onderweg om er te komen. De gemiddelde gezinsauto uit die tijd haalde met pijn en moeite 100km/u en de wegen waren bepaald niet van het snelwegtype. Je passeerde onderweg ongeveer elke stad of dorp, maar leerde daardoor ook aardig hoe het land in elkaar stak. Mijn ouders waren gek op avonturen als ze eenmaal buiten de stad verkeerden en dus wilden we nog wel eens illegaal de grens over rijden. Bij Verviers of Eupen. Het mocht niet, niemand had een paspoort, maar toch. Toen pa dat zelfde kunstje eens uithaalde bij de Belgische grens achter Breda werden we op de terugweg naar Nederland in onze DKW Meisterklasse aangehouden. Geen papieren, niets.

Jangled Nerves GmbH, Stuttgart

Skoda Museum…..

Dat was dus een illegale grensoverschrijding, indertijd een aardig vergrijp. Daar kletste pa zich niet zomaar uit. Hoe dan ook, altijd waren er auto’s. Maar in onze hoofdstedelijke woonbuurt was het bezit van een auto nog pure luxe. Brommers en scooters waren al heel wat, een vierwieler alleen iets om van te dromen. En dus werd er heel wat afgehuurd voor in het weekend. Bij ons aan de overkant zat een groot autoverhuurbedrijf met regionale bekendheid. Ik leerde al snel het verschil tussen een Opel van 1955 en een van een jaar later. Dat ging allemaal vanzelf. Zeker omdat de zoon van de eigenaar mijn grote vriend indertijd was. En we zien elkaar nog steeds, ouder, wijzer en nog steeds met een soort van passie voor de auto. Later ben ik er zelfs in gaan werken, van dealer tot importeur, van adviseur tot journalist.

WP_20140906_001En dan te bedenken dat dit allemaal niet had plaatsgevonden als Meneer Daimler op een dag er niet in was geslaagd om een levensgevaarlijk gedrocht te bedenken met een eencilinder benzinemotor die efficiënter moest zijn dan een paard met koets. Nu alweer 130 jaar geleden. En oh ja, nog even een aardig extra weetje, ruim 100 jaar geleden reden de eerste elektrische auto’s al. Ook toen al om dezelfde redenen als nu. Maar ook met hetzelfde probleem. De accu’s waren niet in staat langere ritten mogelijk te maken. Dat is in een eeuw tijd dus helemaal niets veranderd. De rest van de wereld om ons heen wel!

Brief naar 1965

9)Leo op Puch 1967 10014Onlangs schreef ik een bericht aan iemand die ik heel goed heb leren kennen in de loop van de jaren. Ik zal het jullie niet onthouden. ‘Beste Mening gever anno zo lang geleden! Wat ben je nog een levendig mens. Wat denk je toch dat je de wereld om je heen kent en de wijsheid al in pacht. Wat rijdt je toch onvoorzichtig op die tweewieler van je en waarom moest je zo nodig ook nog op die cross- en speedwaymotor laten zien hoe geweldig je bent? Je zoekt naar een uitweg uit je thuissituatie, je wilt erkenning voor wie je bent en wat je al bereikt hebt. Maar door iedereen tegen je in het harnas te jagen op je werk gaat het niet lukken allemaal. Maar goed dat je dat lieve meisje bent tegen gekomen met wie je voldoende overeenkomsten hebt uitgewerkt om een gezamenlijke toekomst uit te stippelen. Je deed er goed aan om dat met haar te delen. Zij wilde die zekerheid en liet je gaan toen je nog op zoektocht was. Er ligt nog een lange weg voor je. Maar die gaan jullie samen beleven. Tot op de dag van vandaag waarop ik deze brief schrijf.

altAgDqfeyIhwf8-ihtPciacYC53__iOFwtFTFBtE4rY8C1Maak die studies eerst maar even af. Komt je later nog goed van pas. En door je leergierigheid kom je samen met die kenmerkende Amsterdamse bluf nog best een eind. Dat je nooit meer armoede wilt meemaken is een goed uitgangspunt. Ik weet nu dat je dat is gelukt en dat je dus niet zo nerveus moet worden bij het idee dat het geluk je in de steek laat. Je denkt nog niet na over militaire dienstplicht. Dat hoeft ook niet, je zult er aan ontkomen. Maar bereidt je wel voor, je moet daarvoor in de plaats wel een paar jaren dienen bij de zgn. Bescherming Bevolking. Maar dan zijn wel al weer een eind in jouw toekomst bezig. Nu is het nog genieten. Je carrière gaat een andere wending nemen, ik weet nu al dat dit zal gebeuren, en die stappen die je nu zo onstuimig ontwijkt, het meisje en zo, komen echt op je af. Je gaat je hobby met een carrière verbinden.

Leo, hard werkend op MST 1975 Scan10034En ik kan je nu al voorspellen dat je heel hard zult moeten gaan werken. Tot diep in de nacht soms, maar ongekend, wat ga je daar veel van en door leren. Van een saaie kantoorbaan is geen sprake als je deze stap neemt. Als bankjongen die je nu nog bent moet je daar straks op Schiphol en later in de auto’s gewoon het voorbeeld blijven geven. Anders krijg je niks gedaan. En die vrienden die je nu zo koestert, ik ga je nu al voorspellen dat je 99% daarvan later nooit meer zult willen kennen. Dan ben je veel te druk met andere dingen. En ja jongen, je wordt gelukkig, ook al voelt dat niet altijd zo. Blijf vooral leren, zoek uitdagingen, let op je portemonnee, maar geniet ook. Dan wordt je echt volwassen en schrijf je over 50 jaar naar jezelf om al dit soort adviezen nog eens te delen. Doe er mee wat je wilt, je kunt je lot nooit helemaal ontlopen. Veel succes jongen, want je bent eigenlijk gewoon dezelfde vent als ik nu. Jouw eigen meninggever’

Favoriete zakenbestemmingen….

Blik op brug over Theems - Londen 110787 - AMI43 - Scan10393Het mij zeer bekende magazine ‘Zakenreis’ gaf onlangs een paar lijstjes weer waardoor ik meteen werd geinspireerd. Zo vertelde men welke steden in 2014 binnen Europa het meest populair waren als zakenbestemmingen. Het verbaasde me wat qua inhoud, omdat ik de neiging heb te denken dat wij in ons land met een paar buurlanden wat sterkere banden kennen dan met andere. Toch was dit niet zo. De Nederlandse zakenreiziger gaat het vaakst naar Parijs. Gezien de kennis van de Franse taal in ons land best een verrassing. Of zouden mensen die daarheen gaan voor een zakelijk gesprek ook meteen het befaamde Disneydorp bezoeken dan wel een lieve vriendin Nederlandse tulpen brengen? Op korte afstand, nummer twee in de top 10, Londen. Kijk, nu kom je meer in de buurt. Londen is echt een zakenstad, en de paar miljoen toeristen die daar ook heen gaan neemt men als kers op de pudding ook nog even mee. Mijn persoonlijk laatste bezoekje aan de Engelse hoofdstad was in 2006, en toen was er heel veel veranderd t.o.v. mijn eerdere bezoeken. Op drie bankenstad Frankfurt. Een plek die je met een beetje stevige auto vanaf Arnhem in een uurtje of 2/2,5 kunt bereiken. Deed ik zelf ook nog wel eens, meestal tijdens de befaamde IAA autobeurzen. Munchen op plek 4.

OLYMPUS DIGITAL CAMERAMinder logisch, want wat ja daar nu moet doen aan zaken is mij niet zo duidelijk. Je kunt die lui daar nauwelijks verstaan en een zakenlunch die bestaat uit Braadworst met een pot bier waar je een gezin een week lang dronken mee kunt voeren, is niet zo mijn ding. Ik vond het wel een gezellige stad als ik er was. Kopenhagen staat op vijf. Leg het me maar uit. Geen idee wat je in dat land of in die stad anders moet dan Legosteden bouwen. Maar wellicht heb ik iets gemist in al die jaren. Straatsburg ken ik zelf niet, haar plek op de ranglijst heeft vast van doen met de verplichte verhuizing van het Europese parlement die zorgt voor miljoenenuitgaven voor een of ander machogevoel bij de Fransen. Pas op plek 7 de stad waar de regering zetelt van het grootste EU-land en waar Mevrouw Merkel de scepter zwaait. Berlijn. Zeldzaam leuk, druk en geweldig om te verkeren. Heb er zowel zakelijk als prive goede herinneringen aan. Madrid is nummer 8 op de lijst. Geneve nummer 9.

ANN-04 - Edinburgh 1993 - Calton Hill Scan10044Die laatste stad ken ik wel, Madrid niet. In Geneve ben ik vaak geweest. Prachtige omgeving, dure winkels en heel veel rijkdom. Milaan is uiteindelijk de tiende stad voor de zakenreizende gemeenschap. Ook een mooie stad waar je alleen goed moet uitkijken dat je bij het oversteken niet wordt platgereden door de triljoenen scooters en mini-Fiatjes. Moskou en Zurich zijn uit de top-tien verdwenen. Die veranderingen kan ik wel begrijpen. Moskou bleek een wat onbetrouwbare factor te zijn in Oekraine en de banden werden bepaald niet aangehaald in 2014, de Zwitsers ontkoppelden zich van de Euro. Heb je dus als Europeaan even niks te zoeken. Zijn er steden waar mijn lezers zich extra thuis voelen buiten hun eigen woon/werkomgeving? Laat eens weten, want wij moeten toch ook in staat zijn een aardige top-tien lijst op te stellen? Bij mij komen Praag, Edinburgh, Barcelona, en Berlijn, daar zeker ook op te staan. En bij jullie?

Dat heet geloof….

WP_005605Geloof is volgens mij iets puur persoonlijks. En het staat eenieder vrij (onder normale democratische omstandigheden) te geloven wat hij of zij wil. Mits door derden niet opgelegd, geïndoctrineerd of met geweld verlangd. Als je wilt geloven in Jezus of Mohammed, so be it. Leuk voor thuis of in je eigen gebedshuis. Ik heb persoonlijk wel veel bezwaren tegen alle uitingen van geloven in de dagelijkse praktijk of op straat. Ik wil er niet mee geconfronteerd worden. Net zo min als anderen het fijn vinden om het lijf van de nudisten uit de tuin van de buren ook op straat tegen te komen. Dat vinden we raar, een volkomen ingepakte vrouw niet. Vrijheid van godsdienst is prachtig, mits het niet het openbare leven ontwricht. Daarbij hebben wij in onze wetgeving al sinds jaar en dag een stevige invloed van de redelijk strenge Bijbel opgenomen. De tien geboden van Mozes (ik las ooit dat hij er wel vijftig bij zich had, maar onderweg een paar tafels is verloren…) blijken een prima basis voor een wetboek vol zekerheden. Daar heb je echt geen andere geloven bij nodig om de maatschappij nog beter te laten functioneren.

?????????????????????????????????????????????????????????????De claim op dat ultieme gelijk vanuit de Islam is er dus een die ik niet snap. Zeker niet als je ziet dat binnen dat geloof zelf net als in het christendom vele scheidingen der geesten bestaan. De barbaarse en wrede strijd die IS voert in Irak is er ook een vanuit het fundamentalistische verschil tussen Soennieten en Sjiieten. Die groepen strijden om stukjes uitleg van de eigen geloofsgeschiedenis. Dat mag, maar kennelijk is die net zo fundamenteel als wij die ooit kenden toen de ketters Luther en Calvijn hun geschriften aan allerlei kerkgebouwen spijkerden. Een ding hebben die geloven vaak allemaal in zich; ze kwamen of komen tot ons vanuit de bloedhitte van de woestijn. En dat zegt veel over de ‘openbaringen’ van de profeten die daar in die omstandigheden verbleven. Kortom, geloof is leuk, je moet er vooral steun en warmte uit halen als je wilt, maar volgens mij past haat dan echt nergens in dat plaatje.

WP_000626Daarbij neig ik er toch toe te denken dat wie het eerst komt het eerst maalt. En in ons geval was dat toch het christendom dat met haar geschiedenis bewijst dat koek en ei niet altijd op het menu van vredelievende burgers stond. Wie nu nog niet snapt dat wij in ons land genoeg hebben van geloven en aanhangers van die stromingen moet toch maar eens in de kerken gaan kijken. Grijze koppies en lege banken overheersen. En niemand zit te wachten op een terugkeer naar de donkere Middeleeuwen van weleer. We zijn een liberaal land, met een grote democratische traditie. Laten we dat vooral zo houden. En wie daar niet mee kan leven moet welllicht ook eens een dag of vijftig/zestig de woestijn in gaan. Ik vrees al voor de goddelijke gevolgen. En ben blij dat het hier weer herfst wordt. Dan komt de koelte weer op ons af en worden de gedachten weer gezuiverd. Ook veel waard…..

KLM, op naar de 95 jaar!

31981 - Fokker F-XVII PH-AIS KLM with crew Scan10002Als we even weg denken dat de KLM een aantal jaren geleden naar mijn idee aardig is verkwanseld aan de Fransen, is onze blauwe-zwanen-maatschappij nog steeds een van de oudste luchtvaartbedrijven ter wereld die nog steeds onder de oorspronkelijke naam bestaan. En dat is best een prestatie op zich in een umfeld waarin grote namen kwamen en weer gingen. Denk maar eens aan luchtvaartbedrijven als Pan Am, ooit pionier op de lange afstanden met vliegboten en zo meer. Of TWA, de grote concurrent van PanAm die ook al verdween. Maar ook in onze eigen Europese omgeving zagen we ooit grote luchtvaartmaatschappijen als Swissair, Sabena of Malev ten onder gaan. De globale concurrentie is enorm en meedogenloos. KLM bleef bestaan. Een prestatie van jewelste, Nederland kent maar een klein  achterland en dus heeft het bedrijf door de jaren heen haar markten gezocht in andere werelddelen. Ik volg hen zelf al heel lang en sinds de recente jaren ook op de diverse sociale media. Daar doen ze het prima. Veel passagiers of prospect-reizigers kiezen bewust voor de KLM. Al was het maar omwille van de veiligheid of het gevoel van gastvrijheid dat de vaak erg aardige cabin-crews hen verschaft. Zelf ben ik ook wel een fervent KLM-vlieger hoor. Niet dat ik nooit uitstapjes maakte bij andere maatschappijen, integendeel zelfs. Maar als het kon of kan, dan graag KLM. Natuurlijk lever je tegenwoordig ook bij hen aardig in op service. Het is helaas niet anders…

33163 - Douglas DC-7C PH-DSG KL EHAM t.o. Scan10210De samenvoeging met Air France leidt jaar na jaar tot enorme verliezen, die weliswaar vooral komen van de Franse tak van het bedrijf, maar ook door KLM moeten worden gecorrigeerd. Dus moet je gewoon betalen voor je bagage en zijn de laagste tarieven niet van toepassing op de KLM of je moet bijna genoegen nemen met een plekje in het vrachtruim. Men kent ook ongeveer de kleinste seatpitches (stoelgrootte) van alle maatschappijen, maar doet haar best je het idee te geven dat je bij KLM eigenlijk business-class vliegt voor de prijs van een aardig treinkaartje. Ik ben zelf opgegroeid onder de rook van Schiphol. KLM en Schiphol zijn optisch vrijwel een. Als kind droomde ik slechts van de oorden waar al die blikken vogels met hun toen rood-wit-blauwe staarten heen vlogen. Later zou ik zelf heel wat van die bestemmingen bezoeken, en heel wat keertjes zat ik dan in zo’n blauwe vogel die over het algemeen ook nog op tijd vloog. KLM kende vele ups en downs. Nederlandse handelsgeest maakte het bedrijf groot en bekend. KLM koos altijd voor de meest vooraanstaande bekende technieken, men durfde soms vliegtuigen aan te schaffen die anderen niet bestelden. Maar men liet ook bijna vrolijk de Comet-hype uit de jaren veertig aan zich voorbij gaan, net als de Caravelle of Concorde. In plaats daarvan koos men voor veiliger of degelijker alternatieven.

30646 - Boeing 747-2B KL PH-BUA at spl. 0371 Scan10014Zo was KLM de eerste die met de Boeing 747B ging vliegen, die de DC-10-30 aanschafte en ook een aardige Fokkerklant werd en nog steeds is. In de jaren dat het bedrijf nu samen is met Air France is die positie van innovator wat voorbij. Men bestelt mee met wat de Fransen voor zichzelf willen gebruiken en dus komt de Boeing 787 pas volgend jaar in dienst, als de kinderziekten er een beetje uit zijn. Momenteel is het bedrijf de enige maatschappij ter wereld die nog opereert met de MD-11 (opvolger voor de DC-10) als passagiersvliegtuig. Ook de Boeing 747-400 is nog steeds in gebruik en daarmee is men nu een unieke operator op Schiphol. KLM is de moedermaatschappij voor City Hopper, Martinair en Transavia.  Men is sterk in de vrachtwereld en zorgt er voor dat vele tienduizenden mensen in ons land of daar buiten aan de slag blijven. Kortom, een economische grootheid waar we best trots op mogen zijn en blijven.  Nu maar hopen dat we nog lang van KLM in haar huidige vorm mogen blijven genieten.

B7374 PHBPB KLIk zit persoonlijk niet te wachten op het Franse rood-wit-blauw. Zou men dat invullen kies ik nooit meer voor deze carrier. De nationale trots is iets wat ik nog steeds een beetje koester. Na Fokker’s omvallen en die fusie met de Fransen kreeg dat gevoel toch een knakje.  O….even stil, er komt een 777 over….prachtig, KLM…..jaja, ik woon nog steeds onder de rook van Schiphol…..en vier dus in oktober mijn eigen feestje voor KLM. Of zouden ze me uitnodigen voor een leuke rondgang langs de velden??? Ben benieuwd….!

Genieten van simpele zaken

Snackbar - Kwekkeboom heeft de lekkerste kroketten van NLZet mij op een Amsterdams terras aan een leuke gracht, in goed gezelschap en bij een aardige versnapering en ik geniet. Kan ook op een zelfde soort lokatie aan de Rijn hoor, zoals we wel eens deden in Rees of Emmerich. In het zonnetje, kijken naar wat er zoal voorbij komt en een gesprek dat ergens of zelfs nergens over gaat. Het kan mijn gelukshormonen aardig prikkelen. Simpele lieden hebben niet zo veel nodig denk ik. Nou ja, een soort bescherming in de vorm van een huisje, een paar diertjes en/of hobbies voor de ontspanning en op de juiste tijden wat liefde, eten en drinken wellicht. Onlangs had ik op Facebook nog een discussie over wat mensen gelukkig(er) kan maken. Is dat puissante rijkdom, een verlichting van persoonlijke armoede of genezing van een of andere akelige kwaal? De stelling was al snel dat rijke mensen niet gelukkiger zouden zijn dan arme. Ik vind dat een lastig te verdedigen stelling. Rijkdom kan het leven namelijk flink gemakkelijker maken en zorgen dat je niet de hele dag hoeft te piekeren hoe je deze week weer rond komt met je bescheiden budget of hoe je af kunt komen van bepaalde pijnen.

OLYMPUS DIGITAL CAMERAWant, gezondheid is vrijwel niet te koop, de genezing of onderdrukking van onnodige pijnen vaak wel. En de rijkeren onder ons hebben dan meer kansen op een draagbaar leven dan zij die gewoon weinig of zelfs helemaal niks bezitten. Hoe zeer we ook ons best doen mensen, de scheiding der geesten op inkomensgebied is steeds groter aan het worden. De echte rijken, ik heb het nu niet over hen die door middel van hard werken een aardig inkomen verdienen, nee, de e c h t rijken verdienen in ons land meer dan ongeveer de helft i.v.m. de rest onzer bevolking. De drie rijkste families hebben meer te verteren dan vele miljoenen anderen. En dat wordt niet beter. Dus is dat geluksgevoel een beetje ongelijk verdeeld, al zal het best zo zijn dat als je een vierde Ferrari of vijfde Jaguar aan je  garage kunt toevoegen, je toch een beetje minder opgewonden raakt dan bij de eerste auto van dit type. Voor anderen kan het een nieuwe fiets zijn of een andere camera. Maar mensen, ik weet nog dat ik een paar jaar geleden ineens werd geveld door een akelig lichamelijk gebrek dat er toe leidde dat ik mij moest overgeven aan de bekwame handen van een chirurg in het lokale ziekenhuis. Het was een akelige periode, en ik weet nog dat ineens niets meer telde voor me. Ik kon niet echt meer genieten van  wat mijn leven nu nog steeds aangenaam maakt, het interesseerde me niet, ik wilde af van die kwaal. Zo zie je wel meer hoor.

Carnaval girls - 1Onlangs in de omgeving nog meegemaakt. Een paar gevallen van akelige dreigende ziekten zien ontstaan bij goede vrienden en bekenden. En dan zie je vrijwel dezelfde reactie. Dat WK voetballen is ondergeschikt aan wat er moet gebeuren en de triviale zaken van hoe de buren hun auto afbetalen of dat de buurman een nieuwe vriendin heeft met medeweten van zijn echtgenote is ineens compleet onbelangrijk. Geluk is dat je weer gezond wordt en dat je die momenten van herstel intens kunt beleven. Zou het nu ook zo zijn dat je op oudere leeftijd anders om zult gaan met die geluksmomenten? Dat je koestert wat nog is en zo min mogelijk om kijkt naar wat ooit was? Omdat je anders wellicht ongelukkig wordt door het idee dat je ‘dit’ of ‘dat’ nog had willen doen, nooit deed, en daar nu jezelf wel voor de kop voor kunt slaan? Geen idee, moet nog een beetje volwassener worden om die ervaring zelf te ondergaan. Voordien maar zoveel mogelijk van al die momentjes genieten die weinig kosten, maar in mijn leven en optiek zo kostbaar zijn.