Precies een eeuw geleden overleed op 31 – jarige leeftijd Rudolph Valentino. Een filmheld die zijn weerga niet kende en door veel vrouwen als sekssymbool werd gezien zonder dat ze ‘s-mans stem ooit maar hadden gehoord. Zijn bijnaam was ‘De grote minnaar’, maar in andere kringen werd hij verguisd omdat hij als man in zijn vele filmrollen veel te ‘vrouwelijk’ zou overkomen. Valentino stamde uit Italie waar hij in 1895 werd geboren. Zijn moeder was Frans, zijn vader Italiaans. Een jonge leerling die weinig belangstelling had voor de leerstof maar veeleer uitblonk in fantasie en een grote interesse in mooie boekverhalen. Voor de dienstplicht werd hij geweigerd omdat hij fysiek niet voldeed aan de eisen die men stelde t.a.v. recruten. Hij ging dus maar studeren en deed dat in Genua waar hij agrarische wetenschappen tot zich nam.
Later leerde hij dansen en pakte net voor WO1 uitbrak het stoomschip richting de VS. Hij hield zich in leven door het aannemen van allerlei flutbanen als bordenwasser of tuinman. Later kreeg hij als dansinstructeur werk en kwam kortstondig in dienst bij een operettegezelschap. Na een verhuizing richting San Francisco ontmoette hij iemand die hem aanraadde rollen te zoeken in (stomme) films. Dat lukte. Hij kreeg bijrolletjes als gangster (hij was tenslotte Italiaan..) en trouwde met een vrouw die Cherokee-bloed in de aderen had stromen. Dat bloed bleek vooral lesbisch en zij vond zijn mannelijke verlangens maar niks. Tijdens de huwelijksnacht stond hij al snel op de gang van het hotel waar ze verbleven. Het huwelijk duurde dus maar kort.
Een tweede huwelijk was met een kostuumontwerpster die weer de geliefde was van een toenmalige actrice, Alla Nazimova. Uiteindelijk kwam Valentino via via binnen de aandachtkring van scenarioschrijfster June Mathis en regisseur Rex Ingram. En rolde hij in de later zo bekende hoofdrollen. Hij speelde een versierder van de zuiverste soort en toen men zijn populariteit wilde vergroten maakte hij toernees naar o.a. Europa waar hij als held werd ontvangen. Intussen was zijn tweede huwelijk ook weer op de klippen gelopen en kreeg hij een relatie met de toen ook al zo bekende actrice Pola Negri. Valentino bleef een bijzondere acteur. De tijd van de sprekende film ging aan hem voorbij. In 1926 werd hij opgenomen in een New Yorks ziekenhuis waar hij werd geopereerd aan een maagzweer. Dat leidde echter weer tot buikvliesontsteking waaraan hij uiteindelijk acht dagen later overleed. En beetje mysterieuze man die zowel op het witte doek als in zijn priveleven genoot van vrouwelijke aandacht. Maar die dat zeker op dat zwart/witte doek zwijgend deed. En wellicht dat hij daardoor wel zo’n fenomeen werd en bleef… (Beelden: Internet)
Terwijl ik dit schrijf loopt op radio een campagne aangeboden door een van oorsprong Belgische bedrijf; Pelican Rouge. Kennelijk doen zij in (goede) koffie want de serie spotjes roept ‘werkenden’ in het hele land op bij het aanbieden van ‘matige koffie’ een petitie in te vullen op 
Filterkoffie was me ook vaak een gruwel. Nee, dan die moderne machines van allerlei merken die in staat zijn om dat bruine vocht wel goed te laten smaken en ruiken. Al drink ik het zelf niet meer, de reden zat hem vooral in een medische klacht die ergens in de jaren negentig vermoedelijk werd veroorzaakt door al dat bochtige vocht wat ik in te grote hoeveelheden tot me nam, je zou het bijna opnieuw overwegen. Vandaar dat ik deze campagne van dat aardig inspelende en al traditioneel merk goed gevonden vind en ook de uitvoering positief beoordeel. En dat gaat bij mij niet snel zo. Veel reclame is even slecht als de waren van de aanbieders. Men denkt niet goed na, men zoekt geen naamsbekendheid kennelijk en vindt de resultaten van zo’n campagne wellicht ook niet zo belangrijk.
Doodzonde van het ingezette budget. Reclame moet effectief zijn, het moet aanspreken, een tikkie humor in zich dragen en niet meteen oreren over ‘veel voor weinig’. Behalve als dat een doel op zich is. Zoals Action zich kan veroorloven. Of Lidl soms. Veel voor weinig, een marktpositie die soms vruchten af zal werpen. Laat de naam maar van mond tot oor gaan. Maar als je enig niveau voor je merk, winkel of bedrijf wilt bereiken is een duidelijke campagne altijd gericht op meerwaarde. Pelican Rouge richt zich daarom op mensen met smaak voor koffie. En dat zijn er in ons land veel. Alleen erkennen we het vaak niet. Gewend als we zijn aan dat bocht uit de automaat om de hoek van onze werkplek. Zouden daarom al die koffietentjes het zo goed doen met hun take-away koffies. Tientallen smaakjes en voor een prijs waar je stijl van achterover slaat. Kennelijk onnodig als je Pelican Rouge benut. Kijk, en dat is dan extra slim gevonden. Kortom, wie thuis, op kantoor of andere werkplek bocht te drinken krijgt onder de noemer koffie, kan zich nu beklagen. Wie weet dat er dan eindelijk iets verandert. Zouden ze ook in thee doen? Toch eens kijken….(Afbeeldingen: Yellowbird/Pelican Rouge)
Tuurlijk, het ligt vast voor een stukje aan mijn verdorven geest of zo, maar als ik een reclametekst hoor voor een zichzelf als bekend en gerenommeerd trainingsinstituut beschouwend bedrijf die start met ‘Je lipstick zit goed, geschoren…etc’ met verwijzing naar de coachings en trainingen van dat al 70-jarig bestaande scholingsadres, krijg ik toch de indruk dat men iets bijzonders vraagt. Want ofwel men wil moderne vrouwen trekken die zich keurig opmaken, een mantelpakje aan trekken, zaken scheren die glad dienen te zijn, hun hoofdharen piekfijn laten verzorgen door een kapper, zelf kunnen rijden en goed navigeren, op weg zijn naar het ‘nieuwe leiderschap’, dan wel zoekt men bij het instituut mannen die hun talibanbaarden scheren, lipstick op doen en erkennen dat ze ook een vrouwelijke kant hebben. Allebei lijkt me lastig. Dus trekt dat ook mijn nieuwsgierigheid richting de website van die lui. Toch eens kijken wat men zelf uitstraalt. Dat valt niet tegen. De beschreven dames komen uitgebreid in beeld. Dus krijg ik in die geest van mij ter onderstreping mee dat deel-ontharen moet voor een nieuw leiderschap. Men biedt daartoe coachings en trainingen aan, nou ja niet voor dat scheren, al zou dat wellicht nog wel eens een goede optie kunnen zijn.
Nee, voor dat leiderschap. Waarmee het in ons land toch wat minder gesteld is als het vrouwen betreft. Tegen de tijd dat deze zodanig zijn opgeleid dat ze in staat zouden zijn de ladder van de carriere tot de hoogste sporten te beklimmen, raken ze verliefd, verloofd en getrouwd en moeten er vaak kinderen komen. Het glazen plafond kent zo haar grenzen. Opvallend is wel dat die reclamespots inderdaad niet zo op mannen zijn gericht, want de enige man die ik zo snel in beeld kreeg op de website droeg een baard. Zijn leiderschap moet komen van een uiterlijk dat ook een DJ niet zou misstaan. Voor mij komt leiderschap niet alleen uit uiterlijk. Ook moet je naar mijn ervaring beschikken over een enorme empathie, kennis, ervaring en in staat zijn teams van medewerkers mee te nemen op weg naar de gestelde doelen en dat met een duidelijke visie of missie die ergens toe zal leiden. Anders wordt leiden meer lijden en dat zie of zag ik toch te vaak in mijn inmiddels aardig in jaren opgelopen carriere. Velen zijn geroepen, weinigen uitverkoren. Dat je dan een training of coaching volgt om de boel iets bij te spijkeren lijkt me niet zo gek. Mits niet te duur.
Want voor een beetje gewauwel moet je niet te veel geld over hebben. Ik heb ook wat van die sessies meegemaakt. En o jee wat werd daar soms ge-oh’d. N=1 is geen goede adviseur als het gaat om dit soort trainingen. Behalve als blijkt dat de trainer goud heeft verdiend door zelf te doen wat hij anderen wil bijbrengen. En die lui zitten nu net meestal eerder bij van die vage of schimmige wellness-bedrijven die je vooral gouden bergen beloven waarop aan de top de grootste dief van allemaal zit. De bedenker vaak! Hoe dan ook, de reclame viel me op. En als algemeen advies is het in deze vertruttende tijden nog niet zo gek. Niks mis met een beetje verzorging.. toch??? En verder geef ik die reclamejongens achter het spotje alle credits. Want die maakten toch dat ik er over nadacht en jullie met mijn flauwekul kon bezighouden…(Beelden: Archief/internet/Google)
Altijdmijnmening 