Zelfs voor hen die niet meteen zo bezig zijn met verzamelen van miniatuurautomodellen als ik dat doe is de naam Dinky Toys wellicht toch ook een bekende. Corgi Toys en Matchbox zullen ook nog wel een belletje doen rinkelen, maar als ik zeg dat er ook een merk als Lion Toys/Cars heeft bestaan en nog steeds bestaat zullen velen van mijn lezers vast de wenkbrauwen optrekken. Toch is dat best een grootheid in modellenland. Al was het maar omdat dit al in 1946 opgerichte merk op enig moment een deal sloot met autofabrikant DAF en vanaf dat moment vrijwel elke automobiel of truck, dan wel bus van dat Eindhovense bedrijf omzette in schaalmodellen, in grootte varierend van 1:43 tot 1:50. Al maakte dat Brabantse modelbedrijf ook nog heel andere modellen, zoals die toen zo kenmerkende Commer bestelauto in de kleuren van Van Gend & Loos, een VW Kever, Renault Dauphine, Opel Record of een gestroomlijnde DKW.
De hoofdmoot van de productie was echter gericht op DAF en ik weet nog goed dat ik als jong mens bijna jaloers keek naar vriendjes op school die geen Dinky Toys maar juist deze Lion Toys op hun verjaardag vroegen en kregen. Degelijke modellen en anders dan de Dinky Leylands of AEC’s elke dag om ons heen op de straten en wegen van ons land te zien. Lion Toys dankt zijn naam aan oprichter Arie van Leeuwen (Lion) en zijn dochter Sija. Die bouwden in Brabant dit bedrijfje van de grond af op en bedachten steeds weer nieuwe manieren om de productie nog efficienter te maken, maar zeker ook de kwaliteit van de geleverde modellen steeds weer te verbeteren.
Bij de ware verzamelaars zoals ik zijn die Lion Toys modellen geliefd. En ik heb er ook een stel die ik in latere jaren wist te vinden, aan te kopen en uit te stallen. En over juist dit modelmerk vond ik een verrekte aardig boekwerk van 136 pagina’s in hardcover, dat anno 2001 is uitgegeven ivm het 55 jarig bestaan van het bedrijf waar door de jaren heen zoveel verzamelaars plezier aan beleven en waarmee DAF een positief imago kon opbouwen door o.a. dit soort modellen te gebruiken als promotiemateriaal voor haar klanten. Het boek werd geschreven door J.Wouters en Th. van Oort die beiden uiteraard enthousiast zijn over de door hen verzamelde modellen. Getuige de vele, vele, kleurenfoto’s en zeer gedetailleerde informatie die men in dit boek geeft, hebben ze er ook een studie van gemaakt. Een leuk boek voor mensen zoals ik, de echte verzamelaars. Ik vond het voor een klein prijsje in puike staat bij een Aalsmeerde kringloopwinkel, maar ik kan me voorstellen dat ook in de tweedehands boekhandels nog wel te vinden is. Het ISBN-nummer is 90-288-3556-3. (Beelden: Prive-verzameling)
Hittegolf-temperaturen zijn vaak lastig om mee om te gaan. Zeker als je onderweg bent van punt A naar B en onderweg een plek wilt vinden om het gezelschap op te splitsen dat een paar dagen intensief met elkaar rond trok door Brabant en Belgie. Maar op enig moment jammer genoeg toch de eigen weg huiswaarts weer moet aanvaarden. Onze keuze viel dit keer op het plaatsje Goirle dat net ten noorden van de Belgische grens gelegen is en vlak onder Tilburg op de landkaart staat. Aardig plaatsje met de nodige voorzieningen en een aardig aanbod in horeca. Maar dan moet je niet zoals wij dat wilden, iets ‘kleins’ willen eten en vooral het nodige drinken om de vochtreserves aan te vullen bij een tropische temperatuur van 35 graden. Het bleek lastig. En in Goirle zijn sommige zaken op dit gebied echt aan de prijs. Een nieuwe trend in de horeca is om prijzen op de kaart te zetten in enkele cijfers. Dus niet E. 6,99 of zelfs E. 7,00, maar gewoon 7! Het blijft bijzonder.
Na wat rondlopen en proberen op andere terrassen (druk, weinig schaduw, geen plek) kozen we voor Mozes. Meteen al leuk doordat men er aan de Bergstraat een kei voor de deur heeft staan die wordt vastgehouden door twee metalen staanders. Leuker was natuurlijk een opengemaakte zee of zo, maar daar zal men geen vergunning voor hebben gekregen. Die steen staat vermoedelijk voor het Stenen verbond uit de Bijbel of die ene steen die uiteindelijk de tien geboden bevatte volgens dat heilige boek. Hoe dan ook, het terras lag aan de westkant van het pand en daar was nog wat plek. Ondergaande zon, beetje wind, gezellige sfeer.
Het was er goed uit te houden. De drankjes stonden snel op tafel, net als het in potten opgediende ijs, maar de bestelde snacks kwamen niet. Was men vergeten! Dat viel wat tegen, want verder had men de zaken aardig voor mekaar met leuke meiden die hard werkten in dat warme weer en die fraaie ambiance. Toiletruimte was hier bescheiden maar netjes. Kortom, Mozes verdiende uiteindelijk een rapportcijfer 8.0! Keurige zaak, goede keuze als je hier in de buurt bent.
Nog zo’n plek die we wel kenden van naam maar nooit eerder bezochten, Heusden! Vestingstadje aan de Bergsche Maas. Klein, er wonen slechts 1500 zielen, maar met een centrum dat je echt eens gezien moet hebben. Plaats met een geschiedenis ook. En die geschiedenis gaat ver terug. In het gemeentewapen zelfs tot in de tijden van Alexandrië en haar koningin Catherina. Heusden zelf dateert ergens uit de 8e eeuw. De plaats zou in 829 na Christus door de Noormannen zijn verwoest. Deze noeste Scandinavische strijders trokken vaak met hun schepen tegen de stroom in de rivieren op in onze lage landen en roofden, verkrachtten of verwoestten alles wat ze tegen kwamen. Vandaar dat in de 12e eeuw een kasteel te vinden is op deze plek. Strategisch gelegen. In de rug Brabant, aan de overkant van de rivier Holland en verbindingen met het Graafschap Kleve. Maar door deze positie ook interessant voor de diverse toenmalige krijgsheren om in te nemen.
Hertog Jan van Brabant deed dat al in 1279. Tachtig jaar later werd Heusden met alles erop en eraan verkocht aan het Graafschap Holland en bleef het onderdeel van dat belangrijke gewest. Heusden werd intussen getroffen door flink wat rampen. In 1569 via een belegering die werd uitgevoerd door de Spanjaarden. Die verwoestten Heusden opnieuw. De stad werd meerdere keren getroffen door de pest. Ook niet fijn. En in 1572 brandde de boel ook nog eens compleet af. Later was het weer raak toen de heropgebouwde stad samen met het kasteel werden getroffen door de bliksem en weer werd verwoest. Daarna bouwde men een vesting om de stad heen die heel lang standhield tegen vijanden van buitenaf. In de Tweede W.O. trokken de Duitsers echter door Heusden heen en bliezen delen van de omwalling op, net als het stadhuis en de twee kerktorens. De tactiek van de verwoeste aarde. In 1968 is men begonnen om het oude stadje en de wallen er omheen stevig op te knappen.
Terug te brengen naar haar oude luister. Een stevige klus, want de boel was best in verval geraakt. Die restauratie duurde 40 jaar, maar is nu afgerond. En het resultaat mag gezien worden. Terwijl wij er waren regende het gestaag, maar dan zie je toch nog wel wat een mooi stadje dit is. Het verkeer wordt er via een verkeersplan door de straatjes geleid. Je kunt er prima wandelen, er zijn havens, leuke bruggetjes, uitkijkpunten, molens enz. enz. Stel je van het winkelaanbod niet te veel voor. Dat is er vrijwel niet. Maar voor wie houdt van de vaderlandse geschiedenis is dit zowat een verplicht nummer. Wij komen hier zeker nog eens terug bij mooier weer. Het maakte nieuwsgierig. Altijd een goed teken als je ergens komt waar je wel veel over hoorde maar nooit eens binnen reed. Dat gemis is nu weg….
Altijdmijnmening 