En voor wie nu denkt dat ik ergens ben wezen eten aan de kust; nee, teleurstelling wellicht, ik heb het over het fraaie duingebied van Soest waar we onlangs met onze vriendjes uit die omgeving op bezoek waren. En na de nodige stappen te hebben gezet in het aangrenzende Soesterberg (zie blog 30-07) namen onze lieve vrienden ons mee voor een wat verlate lunch naar een in het Soester duinengebied wat verscholen restaurant met aangrenzend terras. Je zit er echt midden in de bossen en het zand van de duinen is op pakweg 100 meter lopen te aanschouwen. En wie dat doet zal zich verbazen.
Je verwacht bijna dat er kamelen rondlopen, zoveel zand en heuvels men daar heeft overgehouden aan de oude ijstijden. Maar dit terzijde. Het restaurant (Buiten de Duinen voor eten en drinken) is qua opbouw van het gebouw van de eenvoudige soort wellicht maar de uitbater heeft een meer dan gastvrije aanpak, een prima keuken en een jong maar enthousiast team. Het terras is van de eenvoudige soort, maar biedt de meeste bezoekers voldoende schaduwplekken met parasols als de zon wat al te enthousiast schijnt.
Na wat studeren op het menu gingen we voor de op de kaart te vinden Loaded Frites (wat is er mis met Patat boven de grote rivieren??) met diverse ingredienten plus topping. Nou dat bleek een hele maaltijd waar je de vingers bij op at. Zelf gemaakte patatten die meer dan smakelijk (en warm) bleken. Het was veel meer dan een lichte lunch en dat beviel ons op dat moment bijster goed. Bij de soorten thee die ik bestelde bleek de bekende ontbijt/zwarte thee niet beschikbaar, maar de Earl Grey die ik daarvoor in de plaats in mijn hete water mikte was ook goed te drinken. Het terras werd door hondenliefhebbers met een groot sociaal hart ook te worden gefrequenteerd, maar daar heb je geen last van.
Mensen uit deze omgeving voeden hun dieren kennelijk zodanig op dat ze niet blaffen, knokken of bedelen. Water in bakken op de gronden hield de dorst voor de viervoeters ver weg. Tuurlijk keek ik ook even in de toiletruimte. Keurig netjes, niks op aan te merken. En dus, een prachtige 10 voor dit restaurant. Al was het maar omdat Keep it stupid simple hier met kwaliteit wordt vermengd. En dat is een ideale combinatie in mijn ogen… (Beelden: Prive)
Hittegolf-temperaturen zijn vaak lastig om mee om te gaan. Zeker als je onderweg bent van punt A naar B en onderweg een plek wilt vinden om het gezelschap op te splitsen dat een paar dagen intensief met elkaar rond trok door Brabant en Belgie. Maar op enig moment jammer genoeg toch de eigen weg huiswaarts weer moet aanvaarden. Onze keuze viel dit keer op het plaatsje Goirle dat net ten noorden van de Belgische grens gelegen is en vlak onder Tilburg op de landkaart staat. Aardig plaatsje met de nodige voorzieningen en een aardig aanbod in horeca. Maar dan moet je niet zoals wij dat wilden, iets ‘kleins’ willen eten en vooral het nodige drinken om de vochtreserves aan te vullen bij een tropische temperatuur van 35 graden. Het bleek lastig. En in Goirle zijn sommige zaken op dit gebied echt aan de prijs. Een nieuwe trend in de horeca is om prijzen op de kaart te zetten in enkele cijfers. Dus niet E. 6,99 of zelfs E. 7,00, maar gewoon 7! Het blijft bijzonder.
Na wat rondlopen en proberen op andere terrassen (druk, weinig schaduw, geen plek) kozen we voor Mozes. Meteen al leuk doordat men er aan de Bergstraat een kei voor de deur heeft staan die wordt vastgehouden door twee metalen staanders. Leuker was natuurlijk een opengemaakte zee of zo, maar daar zal men geen vergunning voor hebben gekregen. Die steen staat vermoedelijk voor het Stenen verbond uit de Bijbel of die ene steen die uiteindelijk de tien geboden bevatte volgens dat heilige boek. Hoe dan ook, het terras lag aan de westkant van het pand en daar was nog wat plek. Ondergaande zon, beetje wind, gezellige sfeer.
Het was er goed uit te houden. De drankjes stonden snel op tafel, net als het in potten opgediende ijs, maar de bestelde snacks kwamen niet. Was men vergeten! Dat viel wat tegen, want verder had men de zaken aardig voor mekaar met leuke meiden die hard werkten in dat warme weer en die fraaie ambiance. Toiletruimte was hier bescheiden maar netjes. Kortom, Mozes verdiende uiteindelijk een rapportcijfer 8.0! Keurige zaak, goede keuze als je hier in de buurt bent.
Ik hoefde alleen maar even in te loggen en een kruisje te zetten op een bepaalde zinsnede die op die speciale website te vinden was. Zo kon onze tussenpersoon dan ook in de toekomst ons dossier behandelen of onze gegevens beheren. Simpele vraag rond de hypotheekverstrekker die op basis van nieuwe wetgeving de privacy-doelstellingen van deze Sleepwetregering moest volgen. De eerste mail met het verzoek dat kruisje te zetten had ik niet gelezen of gezien. De herinnering kort daarop wel. Dus maar even de link aangeklikt en getracht op de website dat kruisje te vinden. Mooi niet. Ik kwam er niet in. Inloggegevens deugden niet. En aanmelden als nieuwe accounthouder kon ook niet of ik moest dat doen via een systeem waarbij mijn bank toestemming moest geven en een appje op mijn iPhone moest plaatsen. ‘Ja zeg, zijn we nu geschuffeld of zo?’.
Een lichte irritatie was mijn deel. Ik mailde de tussenpersoon dus maar even terug en uitte mijn ervaringen. Van mij mogen jullie echt met die gegevens verder die je toch al in dossier hebt. Maar dat was buiten de waard gerekend. De hypotheekverstrekker wilde dat rechtstreeks van mij vernemen. Dus nogmaals het verzoek, doe het even via de website. Dag twee; goede moed, nog een keer geprobeerd. Lukte weer niet. @#$%^&*$#@ mijn geduld raakte op! En ik kreeg een waarschuwing van de website, bij vier pogingen werd ik geblokkeerd. Hoezo geblokkeerd? Ik kom er helemaal niet in!! Weer gemeld bij die tussenpersoon. Die bleef volhouden. Gaf me een instructie hoe te handelen, maar ook dat er een helpdesk bestond en als dat niet werkte een telefoonnummer. Dus, dag drie, opnieuw met goede moed. En u raadt het als lezers al…..ging opnieuw niet!
Dan maar die helpdesk proberen. Dat liep via een soort DM-systeem. De man die me hielp snapte het probleem niet. Maar ook niet wat ik nou precies wilde aankruizen. ‘Als u niet wilt dat uw tussenpersoon uw gegevens beheert doet u dat toch gewoon niet?!’. De stoom kwam intussen uit de oren. Waar ben ik in terecht gekomen? Franz Kafka kan het niet beter beschrijven. Dan maar even bellen…. en wat denk je? Storingstoon. Drie keer zelfs. Dat nummer deugde niet of was intussen uit de lucht. Ik legde het maar weer voor bij die tussenpersoon. In bewoordingen die er niet om logen. Drie dagen bezig om een kruisje gezet te krijgen dat hen moest helpen om mijn gegevens te beheren was wel wat veel gevraagd toch? Men bleef kalm….legde het probleem nu maar eens voor bij de aanbieder. En die zou me gaan bellen. Immers, dan moest ik eerst een account aanmaken en dat kon pas als ik bij de bank……… Pfffff. Ik gaf het op. Internet is geweldig, maar jammer dat er mensen mee werken die niks snappen van hoe het klanten simpeler kan worden gemaakt. 99% van wat ik doe gaat al jaren via het www. Maar mijn ergernissen over die ene procent….die zijn zo groot dat ik ze maar even met de lezers hier deel. En wie er iets over wil melden moet dat maar even doen bij dat beruchte kruisje….
Altijdmijnmening 