Opgeruimd richting Mercurius

Mercurius WP_20150607_001Vrouwlief nam onlangs het voortouw waar het ging om opruimen van overbodige boeken en andere zaken. In de loop van de decennia bouwden wij een best enorme bibliotheek op en een deel van die leeswaar is na controle echt qua inhoud te oud of te suffig om nog eens in te kijken. Dat ruimt lekker op, want inmiddels gingen al een doos of 15-16 naar de Kringlopers in de buurt. Maar er blijft nog genoeg over waar we een bestemming voor moeten zoeken. Onlangs, de koffie met de taart op tafel, moest ik van haar een serie boekjes bekijken die ofwel ‘bleven’ dan wel ‘gingen’. In een daarvan vond ik een krantenknipsel uit 1970, zelf uitgeknipt indertijd en mij een blik gevend in mijn toenmalige interesses. Het stukje (Parool) legt uit dat de NASA een ruimtereis plande met een stevig stukje techniek dat in het najaar van 1973 zou worden gelanceerd naar de planeet Mercurius. Het intrigeerde me, want ik had geen idee of dat ding überhaupt wel is opgestegen en of we die pokdalige planeet ook hebben bereikt. Dat vraagt om nakijken. En dat doe je niet meer in boeken, maar op internet.

Mercury_in_color_-_Prockter07-edit1De indertijd nog als MVM-73 aangeduide missie is inderdaad gelanceerd. Maar toen heette het ding intussen Mariner 10 en was het apparaat al twee keer zo zwaar als ooit gepland. En moest hij onderweg ook nog een paar andere taken uitvoeren. De Mariner moest via een ingewikkeld parcours ook Venus aan doen en onderweg gelijk even wat kometen bestuderen. Uiteindelijk is hij langs Mercurius gescheerd, de kleinste planeet van ons zonnestelsel en we kennen hem als collega-planeet al een paar eeuwen. Om er te gaan buurten is de planeet niet zo geschikt. Zijn positie t.o.v. de zon maakt hem niet echt leefbaar. Zo komen daar de grootste temperatuurfluctuaties voor uit het hele zonnestelsel. Is het er donker moet je rekening houden met 173 graden vorst, komt de zon op verschroei je er vrijwel meteen met 427 graden boven nul. Daar helpt geen enkele zonnebrandcrème meer tegen.

Mercurius uiPIA19420-Mercury-NorthHem-Topography-MLA-Messenger-20150416Mercurius is bijzonder grillig gevormd, en zou volgens experts, die zich o.a. baseren op de metingen zoals verricht door de Mariner, een kern hebben die nog eens drie keer groter is dan die van onze eigen Aarde. Onherbergzaam dus, en niet echt aantrekkelijk. Maar door alle informatie te bestuderen leren we meer over het heelal. Overigens lanceerde NASA in 2004 de Messenger, en die satelliet draaide maar liefst 4000 keer rond de planeer Mercurius. Mariner 10 was toen al een tijdje verdwenen. Opgeruimd in de grote kringloop van de ruimte. Wie weet komt die over duizenden jaren nog eens terug, om te zien dat onze thuisplaneet er heel anders uitziet dan toen hij vertrok voor zijn lange reis….

Dilemma

01-Persbericht-Prijzen-nieuwe-SKODA-Fabia-en-First-Edition-oktober-2014Al een jaar of twee schrijf ik nu aan mijn verhaal over het leven met de Vliegende Pijl. Dat is voor enkelen wellicht bekend, andere fronzen nu de wenkbrauwen en denken ‘waar heeft die meninggever het over?’. Dat laatste snap ik goed hoor. Het gaat om mijn leven met het merk dat dit logo al sinds haar bestaan in haar kern heeft staan en via haar producten uitdraagt. Vele jaren van mijn werkende leven, maar ook daarvoor en na stonden op een of andere manier in relatie tot het Tsjechische automerk Skoda. Een fabriek die sinds 1905 auto’s bouwt maar al in de 19e eeuw faam en naam opbouwde doordat men staal, wapens, locomotieven en zo meer construeerde. Ik ben wellicht de enige figuur in Nederland die van een met Skoda’s opgevoed kind, opgroeide naar een Skoda-rijder, dealer, importeur, adviseur en daarna weer berijder van het merk. En dit over een tijdsspanne van pakweg een dikke halve eeuw.

ANE46 - Skoda Tudior 1949 - Voorschoten 030792 - Scan10120 In die jaren maakte ik heel wat met dit merk mee. De tijden van het communisme waren spannend, soms bijna beschamend, daarna kwam de opleving met het grote geld van Volkswagen, nu zien we de enorme groei van het merk met deze lange tradities. Er was en is veel onkunde over het merk. De meeste mensen die er iets over menen te weten kennen de geschiedenis of de gebouwde modellen eigenlijk helemaal niet. Ze oreren wat over het ‘Oostblok, tweetakt, plastic, pruttelen’ maar doen daarmee zwaar onrecht aan wat er bij Skoda allemaal plaatsvond en vindt. Het is uit die streken een van de merken met een volkomen eigen productontwikkeling door de decennia heen, waar de Russen., Polen, Joegoslaven, en Roemenen slechts licentiemodellen van oudere westerse auto’s wisten te vermarkten. Hoe dan ook, dat leven met dat merk maakt me productief als het over verhalen gaat. Ik kan er dagen mee vullen.

WP_002810 Dat is soms niet zo leuk voor de ontvanger die er niks mee heeft. Dus besloot ik een tijdje terug om er eens een boek over te schrijven. Dat is nu bijna af. Maar ik heb wel geleerd dat boeken schrijven een is, die dingen verkopen een tweede. Daarbij hoef je niet per definitie te rekenen op hoge aantallen verkochte exemplaren als bepaalde lieden de inhoud niet welgevallig is. En dat maakt dat ik ben gaan twijfelen. Wellicht handiger om het geheel in stukken en brokken, inclusief leuke foto’s digitaal te delen? Gewoon via dit of mijn autoblogs? Dan kan iedereen die het leuk vindt om te zien hoe zo’n malloot als ik tot deze passie is gekomen daar meelezen en kost het zelfs helemaal niks. Of toch gaan voor het ego van de auteur en alsnog een boekje laten produceren? Dilemma, lastig, nadenken, overwegen en aan jullie vragen. Hoe kijken jullie hier naar? Ik beloof je dat het in beide gevallen heel goed leesbaar zal zijn en veel vertelt over een automerk dat zich echt voor helemaal niets zou hoeven schamen. Net zo min als ik. Nou, kom maar op met jullie commentaren……

Duitse voorkeuren

OLYMPUS DIGITAL CAMERANiet dat ik nu meteen een Germanofiel ben hoor, maar als je mijn buitenlandse tripjes op jaarbasis eens bekijkt zie je toch dat ik wel een regelmatige voorkeur vertoon om even die kant op te gaan. Elk jaar weer. Dat is ooit ontstaan door een bezoekje aan familie van vrouwlief en nadien was ik ‘om’. Het is een andere wereld daar, ik vind zelf de mensen er best aardig en wie meent dat Duitsers geen humor hebben kent ze domweg niet. Daarbij heb ik nog eens gewerkt voor een bedrijf met het hoofdkantoor in Duisburg en later bij een automerk dat als moeder de grootste Duitse autobouwer heeft. Kortom, de links met de oosterburen waren voor de hand liggend. Maar daarnaast ben ik ook een winkelaar. Niet zozeer van de frutsels of fratsels, maar voor de liefhebberijen iets opzoeken is een sport. En in Duitsland lukt(e) me dat buitengewoon goed. Of het nu ging om de vliegende vrienden, de auto’s of de bibliotheek. Altijd vond ik wel iets van de gading en dat al sinds de tweede helft van de jaren zestig.

OLYMPUS DIGITAL CAMERAHet onzalige plan van de Duitse regering om tol te heffen op het gebruik van de autosnelwegen, daar snap ik dus niets van. Voor veel mensen in de grensstreek is Duitsland uberhaupt al een eldorado. Al was het maar om de veel lagere brandstofprijzen. Je tankt er echt al snel voor een 12-15 cent lagere literprijs. Niet verkeerd. Nederlanders uit de randdelen van ons land zijn er dus veel te vinden. Je kunt er nog parkeren in het centrum en de prijzen zijn er vaak lager. Daarbij zijn de etenswaren er gemiddeld goedkoper, de schnitzels dikker, malser en groter, en zijn de kerstmarkten er op sommige plekken buitengewoon sfeervol en gezellig. Ik heb veel van Duitsland gezien. Ik mag me verheugen op het feit dat ik ook de DDR nog meemaakte. Een andere wereld, maar wel heel Duits. Door de steeds drukker wordende wegen zijn onze ‘dagtripjes’ tegenwoordig wat korter dan voorheen. Ritjes van 2,5 uur heen en dan nog eens zo lang terug op een enkele dag is iets te veel van het goede geworden. Je moet ook nog lopen daar…… Nee, we houden het nu op de grensstreek en kennen onze bestemmingen binnen de beperkingen aardig. Dat geeft nog steeds wat we er zoeken, zonder dat we meteen een grote stad aantreffen met alle hectiek en drukte op de weg van dien. Kortom, Duitsland is voor ons een leuke uitvluchtmogelijkheid.

OLYMPUS DIGITAL CAMERAIk geef wel toe dat ik hetzelfde zou willen voelen bij de Belgen of de Britten. Maar die laatsten hebben zich omringd met water en dat is toch een flinke barriere. Al ben ik ook gek op de Engelsen of Schotten. Bij de Belgen is de chaos altijd compleet en moet je van goede huize komen om ergens binnen de geplande tijd aan te kunnen komen. Toch bezochten we in de achter ons liggende jaren ook heel wat steden daar.Zelfs dit jaar waren we er nog even. Alles overziend hebben we in 2014 weer heel wat kilometertjes afgelegd. Volgend jaar opnieuw? Eens zien hoe het gaat. Zin heb ik er altijd in. Maar we wachten maar even tot de Schlussverkauf begint…

Duits lezen

OLYMPUS DIGITAL CAMERAIk geef meteen toe dat ik de Duitse taal vast niet zo goed beheers als de Duitsers zelf, maar het lezen van bladen en boeken uit dat land gaat me al jaren goed af. Zo goed zelfs dat ik er niet voor schroom elke boekhandel die ik tegenkom daar binnen te stappen op zoek naar aanvullingen op de informatie die ik nodig meen te hebben voor het juist interpreteren van zaken die met luchtvaart, automobilia of geschiedenis van doen hebben. En neem van mij aan dat het nog een echt genoegen is om winkels als Thalia of de Mayerische Buchhandlung binnen te stappen. Omdat men nog een echt breed aanbod kent en je wel erg weinig interesse moet hebben wil je er niet met ‘iets’ leuks naar buiten komen. Mits je de taal een beetje machtig bent natuurlijk. Want de Duitsers lezen veel, maar wel voornamelijk in hun eigen taal. Waar wij Nederlanders nog wel eens de moeite doen om andere talen tot ons te nemen, de Duitser laat dit liever achterwege. kiks mis mee, maar het is maar dat je het weet.

WP_20141005_034Ik vind hun geschiedschrijving ook prachtig. Kocht veel boeken over bijvoorbeeld het leven en wonen in de voormalige DDR. De boeken over de hobbygebieden die mij aanspreken waren vaak talrijk, een zekere fascinatie is de Duitser niet te ontzeggen waar het de eigen landsgeschiedenis betreft. Daarbij kennen ze een reeks van grote schrijvers, en komen er in tegenstelling tot ons land, heel wat boeken uit per jaar. Bij de Mayerische Buchhandlung verpakken ze al dat nieuws in een geweldige catalogus. Al ruim tien jaar doen ze dit en dat is al een boekwerk op zich. (en ja, ze hebben ook een digitale versie, een eigen webwinkel en Facebookaccount). De meest recente versie is 204 pagina’s dik. Ik kreeg hem onlangs in handen toen ik weer eens een prachtig boek over de geschiedenis van de luchtvaart kocht bij hun filiaal in Moenchen-Gladbach. De dames aan de kassa vermeldden nog even dat zij ook in dat boek stonden afgebeeld, trots wezen ze nog even hun portretjes aan die voorin waren neergezet.

WP_20141017_001Tussen vele collega’s uit de vestigingen van het bedrijf in het gebied waar de Mayerische opereert. Een fijne winkel, maar dat is Thalia ook en zo zijn er nog wel een aantal te vinden in de Duitse steden. Overal iets bijzonders en het lukt mij zelden om zonder aanwinst op leesgebied huiswaarts te keren. En dan thuis die inhoud verslinden. Het helpt me de Duitse taal steeds beter te begrijpen. Ook al moet ik dan af en toe toch nog het Duitse woordenboek er bij pakken voor uitleg. Maar neemt niet weg dat ik er veel aan heb en me nu al verheug op een volgende strooptocht die kant op. Want bij de Ako, Bruna of Scheltema’s van deze wereld slaag ik zelden of nooit. al lukt is het vaak een Duits of Engels boek. Het kan verkeren….

De wereld van Disney

WP_20141010_019Als je ongeveer van mijn leeftijd op jonger bent is de kans groot dat je ooit te maken hebt gekregen met een creatie van Walt Disney. Een man die al heel vroeg de potentie zag van getekende figuurtjes, en daarmee een imperium opbouwde dat wereldwijd voor miljarden aan omzetten is gaan zorgen. Disney is een grootheid en hij heeft ook het concept van de Disneyparken bedacht. In Amerika een fenomeen. Ergens in de jaren tachtig bezochten wij het park in Florida en dat maakte ook op mij grote indruk. Ik schrijf bewust ‘ook’ want ik ben een beetje een cynicus op het gebied van sprookjes. Daarbij heb ik een enorme afkeer van filmverhalen bijvoorbeeld die niet goed eindigen. Dat overkwam Bambi….diens moeder werd doodgeschoten naar ik mij herinner en die kwetsbare Bambi was zo alleen op de wereld dat ik er wel iets in herkende.

WP_20141010_031Ik heb me indertijd de ogen uit de kop gehuild als klein kind. Sindsdien kwam het niet meer helemaal goed met de relatie tussen Disney en mij. Nou jou, ironisch bedoeld. Ik was een fan van Donald Duck, zijn neefjes, oom Dagobert en de sukkelige Goofy. Ook hond Pluto kon er mee door. Met de toch wat oudere en net even te slimme Mickey Mouse had ik niet veel. Latere Disney/figuren zijn soms aan mij voorbij gegaan. Er zijn hele series waar ik niks mee heb. Toch is het meer dan indrukwekkend als je ziet wat het concern wat Disney toch heeft neergezet, allemaal heeft voortgebracht. En om daar nu een beetje een beeld van te krijgen loopt er nu in het Hoorns Museum van de Twintigste Eeuw een expositie. Vol merchandising, posters, films, archiefbeelden etc. WP_20141010_024 Leuk voor jezelf, maar zeker ook voor kinderen. Die juist vaak met de nieuwe producties veel op hebben. Denk aan ´Cars´ of ´Planes´. Zou ik nu jong zijn geweest zou ik daarop alleen al gevallen zijn vanwege de onderwerpen. Disney zelf heeft de grootste groei van zijn bedrijf niet meer meegemaakt. Hij overleed op hoge leeftijd. Liet veel van het tekenwerk toen al decennia lang over aan anderen. Bestuurde zijn bedrijf en genoot van de resultaten. Net als bezoekers kunnen doen als ze even naar Hoorn afreizen. De moeite waard mensen.

 

Even aandacht voor een vergeten journalist…

BvdK3‘Zou hij nog leven’ bedacht ik me onlangs. En dan bedoelde ik Bart van der Klaauw. Luchtvaartjournalist, redacteur en auteur van talloze boeken over het onderwerp luchtvaart. Toen ik nog een jong ventje was en mijn teksten dichtte voor de bladen en andere media waarvoor ik mijn passie op papier mocht zetten, leek hij een vaste waarde in de luchtvaartwereld. Maar ook een oude man in mijn ogen. Heel anders dan de veel te jong overleden concullega Hugo Hooftman. Van der Klaauw had een aardige staat van dienst. Hij werkte voor de KLM, Lockheed, en werd ooit hoofdredacteur voor het toen nog bestaande tijdschrift Avia van de KNVvL. Hij schreef meer dan vijftig boeken vol, waaronder de bekende reeks ‘Luchtvaart….’

BvdK2 En dan een jaartal voor het jaar waarover het boekje ging. Toen ik mijn eigen vraagstelling eens met wat antwoorden wilde aanvullen bleek dat de man al in 2005 was overleden. 85 jaar oud. Dat gaf toch wat schrik. Had ik niet gedacht. Best een icoon. Niet goed opgelet dus. Schande Meninggever!! En zo blijkt maar weer eens dat een grote naam ook weer geen garantie is voor eeuwige roem. Al menen we zelf dat wij daar als mens absoluut recht op hebben, je bent al snel vergeten. Of je moet Rembrandt heten of Willem van Oranje. Bart v.d. Klaauw was een plezierige bescheiden man. En zo schreef hij ook. Nooit op zoek naar de controverse zoals Hooftman dat deed. Meer een kabbelende schrijver dan een revolutionair. Maar wel een die wist waar het over ging. En dat is ook veel waard…

Uitgevers; waarheen leidt de weg….

OLYMPUS DIGITAL CAMERABoeken lezen is nog steeds een van de meest favoriete bezigheden van ons allen. Dat blijkt telkens weer uit allerlei relevante onderzoeken. Maar we kopen die boeken steeds vaker tegen woekerlage prijzen bij discounters of kringlopers. Daarmee komt de verkoop van nieuwe boeken steeds meer onder druk te staan en is het al bijzonder oude businessmodel voor de meeste uitgeverijen soms zonder dat ze het zelf weten achterhaald. Ze verdienen niets meer aan uitgaven van boeken, of het moet gaan om echt zeer populaire auteurs. De totale uitgeverijenbranche verloor vorig jaar 6% aan omzet en het einde is nog lang niet in zicht. Slechts wat specialisten houden het vol. En voor er meteen weer een slimme broeder roept dat we ‘allemaal over gaan op digitaal lezen’, dat blijkt niet uit de cijfers. Het aantal e-booklezers groeit weliswaar, maar is nog lang geen compensatie voor het verlies aan de kant van de papieren uitgaven. Door deze situatie zie je ook steeds meer terughoudendheid bij uitgeverijen. Een auteur die men niet kent kan het schudden, als men niet zeker weet dat er niet meteen 10.000 boeken over de plank gaan van een titel moet je zelf maar zien hoe je aan de omzet komt. Al eerder schreef ik over het fenomeen ‘Printing on demand’. Dat is min of meer hetzelfde als een boek in eigen beheer uitgeven en alle risico’s voor inkoop/verkoop en distributie zelf dragen.

OLYMPUS DIGITAL CAMERAVoor veel auteurs die menen een door God zelf geschonken talent voor het schrijven te bezitten is dit echt een brug te ver. Dat verkopen en alle gedoe eromheen is teveel gevraagd. Hun teksten zijn geniaal, de aanpak niet. Hetzelfde zie je bij die uitgeverijen. Men heeft ‘het altijd al zo gedaan’ en wil eigenlijk niet af van de plat getreden paden die momenteel zijn overwoekerd door onkruid. Hetzelfde zien we bij de bladenhandel. Waren grote bladen als Panorama, Revue of Playboy voorheen nog onaantastbaar, momenteel is men blij als men de verliezen aan abonnementen en lezers wat kan beperken. Ook de krantenwereld kent momenteel soortgelijke problemen. Er is echt geen een titel die het zonder verlies redt, alleen het wat aparte Financiele Dagblad won vorig jaar in het derde kwartaal iets aan omzet. De rest is puur in het verlies gestort. Het ergste verlies zit hem bij de zgn. ‘kwaliteitskranten’. NRC Next moest in een kwartaal afscheid nemen van 21% van haar lezende abonnee’s. Men knijpt bij de grote kranten momenteel natuurlijk aan de kostenkant en gaat zelf over tot tabloidformaat. Een van de laatsten die daarvoor kiest is de Telegraaf. Wordt wennen. Buitenlandse modellen geven aan dat dit slechts kort zal zorgen voor een rem op het verlies aan omzet. Zo ontdekte de Guardian dat een overstap naar een ander formaat even zorgde voor een opleving van het aantal abonnee’s maar dat daarna de vrije val doorzette tot deze krant niet veel meer is dan een schim van wat het ooit was. Kortom, die printmedia hebben het moeilijk en wij mensen lijken te gaan voor het grote niets.

FRI-440835 - 50 jaar Martinair Scan10529We lezen minder op papier, maar compenseren dat bepaald niet met digitale boeken of bladen. Wellicht zoeken we elders naar culturele inhoud, maar dat is uit de mij beschikbare cijfers niet terug te vinden. Boeken moeten blijven naar mijn mening, al was het maar omdat ik erg hard werk aan mijn derde werkje op dit gebied. Papier, desnoods POD, maar wel omdat ik vind dat een goed verhaal uitgebracht dient te worden. Wat een geluk dat ik ook nog een beetje kan verkopen. Wie nu al nieuwsgierig is naar dat boek, gewoon aanmelden bij me hoor. Digitaal dat spreekt, al mag u ook een gewone briefkaart sturen. Liefst met een auto of vliegtuig als foto-onderwerp aan de voorkant…..