De S van Seks – nut en noodzaak…

En voor dat in het vorige blog beschreven krijgen van kinderen moet je wat zaken organiseren die maken dat je 1+1 tot drie weet om te toveren. Man en vrouw, gemaakt om kinderen te krijgen mits je de benodigde componenten daarvoor op de juiste wijze met elkaar vermengd. En daartoe zijn wij uitgerust met een fysiek ingebouwd stukje mechaniek dat lust veroorzaakt en maakt dat mannen en vrouwen zo met elkaar omgaan als ze doen. Ik heb het dan uiteraard over een vrije samenleving waarin niet de een dominant is boven de ander en slechts onderdrukking of verkrachting kan leiden tot bevruchting. En als we dat laatste eens los koppelen blijft datgene over wat ons mensen ook en vooral bindt. Seks! Overigens ook een door alle dieren bedreven kunst van het liefhebben, zonder dat die laatste groep daar nu bewust mee bezig is. Wij mensen in 98% van de gevallen wel. En wat ook zorgt dat we leven zoals we dat doen.

Zonder seks geen plezier, maar ook wellicht geen echte reden om samen met elkaar een keuze te maken om het jarenlang vol te houden. Liefde is een gevoel, seks de daad die nodig is om dat gevoel af en toe even nieuw leven in te blazen. En dan heb ik het ook weer niet over die 20 seconden hip-hap-hop zoals sleurrelaties kenmerken, maar gewoon even aandacht voor mekaar. Seks zit overigens niet alleen in die gemeenschap die mannen en vrouwen met elkaar consumeren. Nee, het zit uiteraard in elke andere relatievorm verpakt, gewoon omdat wij mensen die gevoelens en genoegens kunnen loskoppelen van de al dan niet gewenste bevruchting. Dat ligt bij dieren toch wat anders. Die doen het omdat de soort in stand moet blijven. Wij ook, maar als dat na drie keer treffend raak heeft geleid tot een paar kamers vol kloontjes, gaan we over tot het maken van plezier. Gewoon omdat dit leuk is. Zolang beide partijen dat natuurlijk nog plezierig vinden. En anders zorg je maar voor jezelf. Niks mis mee. Hele kloosters vol met smachtende lieden die dat soort handelingen moeten verrichten om niet helemaal gek te worden.

De mode- en cosmetica-industrie bestaat trouwens ook slechts bij de gratie van dit fenomeen hoor. Seks is overal, in de muziek, de media, boeken, tijdschriften, echt overal. Opdat wij niet vergeten waar het echt om gaat tussen ons mensen. Pas als er wordt geremd, afgeknepen, verboden, be- of veroordeeld, dan zie je de frustraties ontstaan. Met alle gevolgen van dien. Dus stop de vertrutting en show wat je hebt waar het kan en maak plezier als het zich voor doet. Pas dan voel je je echt een mens. Wie het anders ziet mag het zeggen hoor. En ja, ik weet dat het soms door welke omstandigheid ook even anders is. Maar dat is altijd zo. Uitzonderingen bevestigen de regel nu eenmaal….

Vertellen waar je bent en dat je geniet…

Hoewel ik weet dat de Social media niet ieders Cup-a-Tea zijn is het toch wel aardig om te zien hoe imago van die media en de dagelijkse praktijk van elkaar verschillen. Zo zou je weleens de indruk kunnen krijgen dat als je als Numero-Zero in de wereld toch een plekje wilt veroveren in de harten van meekijkende of lezende toeschouwers het vloggen op YouTube ongeveer verplichte kost is. Al was het maar omdat je daar zelf televisietje kunt spelen of (al dan niet betaalde) presentator van vakantie of consumentenprogramma’s. Het blijkt in de praktijk nogal mee/tegen te vallen. YouTube is in bepaalde kring zeker populair en je kunt daar zaken zien die de meer traditionele media mijden. Zelf ben ik nogal gek op alle vliegfilms die er voorbijkomen. Van eerste solovluchten van leerling-piloten tot het uitvoeren van een vluchtoperatie tussen (voorbeeld) New York en Amsterdam. En gezien het aantal ‘views’ zijn dat zeer populaire filmpjes.

Maar dat aantal keren dat een filmpje wordt bekeken stijgt naarmate het avontuurlijke of gewelddadige dan wel liefdevolle karakter van het gebodene in de regie is meegenomen. Er zijn mensen die alles weten over make-up of het juist scheren van de oksels en daarmee intussen een aardige boterham verdienen. Al was het maar omdat ze producten promoten die voor al die doelen geschikt zijn. Zelf heb ik weleens iets geplaatst op YouTube, dat ging dan meer over modelauto’s en vliegtuigen. Maar na de wisseling van WIN7 naar WIN10 was ook mijn wachtwoord verdwenen en kon ik mijn eigen account niet meer in. Dat blijft wel een probleempje. Maar, als het gaat om andere zaken die mensen willen delen, zie je toch dat andere sociale media veel meer worden gebruikt door intussen een paar miljard mensen.

Wie veel reist heeft, zo blijkt uit recent onderzoek, voorkeur voor Facebook. 62% van al die reizigers zet de verhalen en avonturen daar op het eigen profiel in de wetenschap dat het wordt ‘gevreten’ door de kring ‘vrienden’ die men daartoe heeft uitgenodigd. Ook Instagram en Twitter scoren daar beter dan YouTube. Van alle reizenden plaatste slechts 6% iets op dat gefilmde medium. Zal zeker komen doordat men beter fotografeert (..) dan filmt en ook de eigen stem voor veel mensen een niet te nemen barrière is. Maar geeft ook wel weer dat we nu ook weer niet al te overdreven gedachten moeten hebben over vraag en aanbod. Al hoop ik wel dat sommige reizigers blijven filmen als ze weer eens in een levensgevaarlijk vaar- voer- of vliegtuig stappen en daar verslag van willen doen. Ben wel benieuwd welk medium jullie prefereren voor alle avonturen die je beleeft. Al kan ik van sommige reageerders wel voorspellen welke antwoorden ik zal krijgen uiteraard….:)

De Smartphone….

Nokia mobiels 001Hij oogde niet echt oud. Jaar of 40/45. Vlot type, T-shirt, zo’n hangende jeansbroek zonder riem waardoor zijn merkboxerband zicht- en leesbaar was. Kale kop, net als ik. Hij stonk naar drank. Niet dat me dat nu meteen zorgen baarde, maar om half elf in de ochtend is mij persoonlijk wel erg vroeg. Hij stapte hijgend na mij de lift in van het gebouw waar ik voor familiebezoek te gast was. Moest een paar etages lager zijn. Zodra de lift zich in beweging zette begon hij tegen me te praten terwijl hij zijn smartphone uit zijn broekzaak opviste. ‘Tis toch wat he’, zei hij met tamelijk luide stem, licht hijgend nog steeds, ‘vroeger had je helemaal geen benul van het bestaan van die dingen, je had het ook niet nodig. Maar nu, je ken nie zonder he.’. En om het bewijs te leveren van nut en noodzaak ging het ding af en drukte hij op drie of vier knoppen om een gesprek aan te nemen. Lukte niet. Misprijzend keek hij naar het op zich slimme ding. Toen naar mij. ‘Nou dat wordt terugbellen……’zuchtte hij. De alcoholwalm kwam me tegemoet. Intussen had hij zijn etage bereikt en stapte uit. Wenste me een geweldige dag verder en liep naar de toegangsdeur van de hal waar ook de lift zijn tussenstop had gevonden.

sts104-315-013Ik vervolgde mijn reis, hangend aan de liftkabels, naar een paar etages hoger. Dacht na over wat hij zei. Ik ben, ik schat het netjes in, twintig jaar ouder dan de betrokken vent, weet ook nog dat we geen smartphones hadden of diens voorgangers. Maar ik weet ook dat ik mijn eerste mobieltje een jaar of twintig geleden toevoegde aan de spullen die behoorden bij werkstatus en gemak. Je kon met die eerste dingen vooral bellen. Handig onderweg, al waren de batterijen dan vrij snel leeg. Maar ik was ook veel in het buitenland en dan was die telefoon ook mijn levenslijntje naar de thuisbasis. Later kon je sms-sen, dat was een prachtige toegevoegde waarde. Met een handsfree-set was er met die toestellen ook in de auto te bellen. Het comfort en gebruiksgemak werd er steeds groter door. Om over te gaan in die smartphone-generatie waardoor ik nu een toestel heb waarmee ik betere foto’s maak dan met veel van mijn compacte digitale camera’s, mijn socials bedien, een agenda bijhoudt, kijk hoe het weer onderweg zal zijn, het laatste nieuws kan bijhouden zodat de kranten overbodig werden en ook nog kan mailen en whatsappen.

INMAG2-NOKIA-n95-Main-Flash_nlHet ding helpt me via satellieten bij het reisroutes kiezen, zoekt of boekt de dichtstbijzijnde restaurants als dat nodig is of de benodigde parkeergarages. Kortom, Smart is echt Smart en ik geniet daarvan. Met dank aan zoonlief die me aan die machinerie wist te helpen. Kostte wat moeite maar eenmaal over stag ben ik een adept. Ik kan me niet eens meer voorstellen hoe het is zonder…… De Smartphone verving veel wat vroeger allemaal apart moest worden bijgehouden. Kortom, geweldige dingen. En oh ja…..je zou er ook mee kunnen bellen natuurlijk. Mits je weet waar de knop zit om aan te nemen. En daar ga ik net als die liftreiziger onlangs ook vaak de mist mee in. ‘Kan altijd terugbellen’ is dan ook mijn conclusie. Maar of dat nu zo ‘smart’ is…?

Onderbouwing van een mening

LiechtensteinIk heb het nog maar eens opgezocht. Een mening staat voor het bezitten van een opvatting, een opinie, een standpunt of zienswijze. Veelal komt zo’n mening voort uit een persoonlijke observatie, ervaring, of desnoods studie van een bepaald onderwerp. Die mening hoeft dus niet noodzakelijkerwijs aan te sluiten op het zogeheten algemeen geldende gemiddelde. Gelukkig niet. Alleen moet je wel uitkijken met je mening tegenwoordig. Voor je het weet krijg je allerlei verwijten over je heen als die mening nu net niet zo aansluit op dat gemiddelde. Veel van dat gemiddelde denken komt voort uit een politiek opgelegd sociaal soort acceptatie. Dus, voorbeeld; het binnenhalen van allerlei vluchtelingen moet zonder vragen te stellen over de ware reden van hun komst naar onze streken worden goedgekeurd. Wie wel vragen stelt is daarmee volgens sommigen vrijwel direct een racist, fascist of nationalist.

302647334_3f326ca491_mOf behoort bij het kamp van de PVV-ers die volgens niet goed geinformeerde bronnen behoren tot de meest extreme lieden die dit land herbergt. Dat is en blijft opmerkelijk als je zelf vindt (ook een mening) dat je behoort bij de meer sociale democraten in dit land, ook al voel je je dan helemaal niet thuis bij de stromingen die daar voor door gaan. Zelf ben ik nogal principieel. Wie een al te elegante mening geeft over onderwerpen die bewezen anders in elkaar steken mag rekenen op mijn hoon of kritiek. Dat geldt zeker, ik heb het hier al vaker geschreven, voor hen die de ogen sluiten, de oren dichtstoppen en de mond afplakken rond de nadelen van een maatschappij die wat te weinig kijkt naar de eigen bevolking en te veel naar wat je nieuwkomers allemaal moet aanbieden. Daarbij maak ik overigens echt onderscheid tussen vluchtelingen met een verhaal, zij die achterna werden gezeten door de barbaren van IS, Al Qaida of de Iraanse Revolutionaire Garde om maar iets te noemen, en de lieden die menen dat het goud hier aan de bomen groeit en dat proletarisch winkelen met een pistool of mes in de hand normaal is.

road closedDaarover ga ik vrijwel altijd graag de discussie aan. Overal waar het kan en met argumenten. Zonder een duidelijke afkeer van een bepaald geloof of cultuur. Ik wil wel graag dat we allemaal meenemen in onze overwegingen dat het aantal klanten bij de voedselbanken stijgt, dat de armoede groeit, dat de rijken rijker worden en dat de werkloosheid nog steeds rond de 600.000 personen verkeert. Ongebreidelde import van vooral arme en hulp behoevende nieuwkomers zal zeker niet bijdragen aan verbetering van die situatie. Zelfde zie je in de zorg, de huisvesting etc. etc. Toch is er een groep Nederlanders die dwars door alle kritische  vragen hieromtrent heen meent dat we gewoon de grenzen moeten blijven open stellen voor alles en iedereen. En die het ook telkens lukt om tegenstanders van dit idee, zoals ik, in de hoek te zetten. Onlangs overkwam me dat weer. Iemand die ik redelijk goed kende, oud-collega, maar idealistisch en politiek in te delen in het vakje van de Pechtoldisten, viel me bij elke uiting van mijn mening frontaal aan. Het werd op enig moment pijnlijk vervelend. Telkens een heel politiek verhaal over een persoonlijke mening die de mijne was of is. Zijn eigen persoonlijke mening zette hij dan meestal tussen haakjes (‘ik zie zelf ook wel dat er veel mis is met de zorg in ons land, maar dat is een andere discussie’..bijv.). Op enig moment werd het vermoeiend. Hij maakte het persoonlijk. En dan is het voor mij einde oefening.

resizer-nl6d6718ee95a68ffHoezeer ik ook voorstander ben van de vrijheid van meningsuiting en elke mening respecteer, wie persoonlijk wordt moet vertrekken. En zo verliep het. Ik heb hem buiten de virtuele deur gezet. Dat spijt mij meer dan ik kan zeggen. Maar ik had geen keuze. Mijn mening is persoonlijk, echt onderbouwd en ik ben geen 14-jarige schooljongen meer die aan de oren kan worden getrokken om wat ik denk of zeg. Zij die me niet willen lezen of horen, moeten gewoon zelf stoppen. Zijn er ook best een aantal. De rest moet nog eens goed kijken hoe dit blogje ook al weer heet. Maar blijf wel reageren s.v.p.! Soms neem ik echt over of aan wat iemand schrijft of zegt. Als het hout snijdt….alleen dan!