Als er een tijdperk goed was voor onze vrijheid en verruiming van het denken dan toch de jaren negentig. We kregen weer zin in het leven, vertrouwen in een betere toekomst, en gedroegen ons vrijzinnig. Nu was dat in onze streken al wat langer aan de gang. Denk maar eens aan de openhartige schrijfsels van verschillende auteurs of de Nederlandse speelfilms en tv-series waarin bloot een onderdeel was van het script. Anders dan in veel Engelse of Amerikaanse kunstuitingen op dit gebied, lagen Nederlandse acteurs en actrices vaak bloot in beeld en was een liefdesscene bijna verplicht onderdeel van een verhaal. En dan niet met drie lakens om hen heen, maar gewoon open en bloot. Datzelfde zag je op de Nederlandse stranden. Bloot was meer gebruikelijk dan uitzondering en men schaamde zich er (terecht) ook niet voor. De string beleefde bij de ondergoedjes haar hoogtijdagen al moesten meer behoudenden er niks van weten. Toch leefden we in een tijdperk van zien en gezien worden. Dat stond uiteraard haaks op alles wat met geloof van doen had. Daar moet je alles bedekken en wat je van ‘god’ gekregen hebt laten woekeren en uitgroeien. Ook dat past niet in het beeld van die jaren.

Zelfs tot ver in deze nieuwe eeuw ging dat vrijzinnige door. Tot we ineens een omslag bereikten en het grote bedekken weer begon. Uit schaamte, of omdat de jongere generatie, opgroeiend tussen steeds meer mensen met een andere culturele achtergrond, een soort reveille van preutsheid meemaakte die zijn weerga niet kende. Terug naar de algehele bedekking, het scheermes opgeborgen en het ondergoed weer van de degelijke soort. We staan ons zelf nog net een paar tatoeages toe die diep verstopt onder vele lage kleding af en toe nog mogen worden bekeken door intimi, maar het grote exhibitionisme is voorbij. Ook in de gay-scene waar men ooit bepaald taboe-doorbrekend bezig was. Bloot tijdens de Gay-Pride, zelfs dat is uit. Het mag niet meer van overheden die zwichten voor de morele druk vanuit de kerken die zich storen aan ons ‘zondige verval’. Onlangs viel me op dat in een paar Nederlandse series bloot net zo in beeld werd gebracht als in de VS. Men suggereerde veel, maar de lakens bleven om de hoofdpersonen heen.

Kan zijn omdat die zich schaamden voor hun dikke buiken of hangborsten, maar ik denk dat het veeleer iets is wat we ons zelf hebben opgelegd. Preutsheid is ‘in’, openhartigheid en realisme is uit. Nu maar hopen dat we niet terug glijden naar de morele wereld van de jaren vijftig. Toen seks taboe was en jonge mensen zich onthielden van alles wat met liefde van doen had tot ze getrouwd waren. Om te ontdekken dat dit huwelijksleven ook weinig te bieden had, bij gebrek aan ervaring en vergelijkingsmateriaal. Openheid en goede voorlichting, maar zeker ook wat ervaring op doen lijkt mij een beter alternatief. De mode verandert ook. Mini is uit, midi en volledig bedekt raakt in. Jonge mannen meten hun mannelijkheid en aantrekkelijkheid af aan een baardgroei die de Taliban niet zou misstaan. Op mij maakt het allemaal een verkeerde indruk. Moet er niks van hebben. Hebben we daarvoor nou gevochten in die swingende jaren zestig en negentig? Kortom, ik ben tegen de vertrutting! En helemaal als die voortkomt uit een soort voorzichtige boetedoening opgelegd door archaische geloven die menen dat de mens gekleed geboren wordt en zich als zodanig zijn leven lang zal moeten gedragen. En zo word ik vermoedelijk de eenling die gelooft in vrijheid en blijheid en nog graag kijkt naar alles wat bloeit en altijd boeit….