Vijftig jaar Jumbojet – De Boeing 747 in de spotlights…

Precies afgelopen weekend vielen twee luchtvaartevenementen samen. Aan de ene kant herdachten we als liefhebbers dat alweer vijftig jaar geleden de allereerste Boeing 747 het luchtruim koos. En dat deze machine daarna vaste waarde werd over de hele wereld. Vijftig jaar lang en naar het zich laat aanzien nog wel een aantal jaren meer. Een tweede evenement was de overtocht van een uitgefaseerde Boeing 747-400 van KLM in de kleuren van reisaanbieder Corendon, vanuit Schiphol-Oost naar Badhoevedorp. Dwars over de snelweg A9 heen, om een rol te spelen als blikvanger naast hun hotel. Want een ware blikvanger is zo’n machine wel natuurlijk. Toen hij indertijd werd geïntroduceerd was hij zo groot dat hij die bijnaam Jumbojet kreeg. Hij was een keer of drie zo groot als een Boeing 707 en je kon er, naar gelang de indeling van de cabine, wel 450 passagiers in vervoeren.

De eerste versies gingen naar Pan American. KLM kocht de wat opgewaardeerde serie 200B die krachtiger motoren had en ook wat verder kon vliegen. Begin jaren zeventig kwamen die eerste 747’s van KLM op Schiphol aan. Maar ook zo’n beetje elke andere belangrijke maatschappij van toen kocht 747’s. Binnen de kortste keren veranderde het luchtvervoer daardoor. Het werd ook voor normale mensen een betaalbare vorm van vliegen. Zelfs Martinair, toen een grote vervoerder van vakantievierders, nam ze in gebruik. Nieuwe ontwikkelingen maakten dat Boeing de 747 een paar nieuwe uitvoeringen schonk. Zoals de serie 300 waarbij de bult boven het benedendek werd vergroot en men daar zo extra passagiers kon vervoeren. Of de serie 400 van eind jaren tachtig die opviel door o.a. andere vleugels waar aan het eind opstaande randjes zaten. Ook daarvan kreeg KLM er een reeks in dienst.

Die 747 dankte zijn ontwikkeling eigenlijk aan een flop. Want Boeing verloor van Lockheed bij de inschrijving voor een nieuw groot militair transportvliegtuig t.b.v. de Amerikaanse strijdkrachten. Het ontwerp van die transportmachine bouwde Boeing om tot een groot passagiersvliegtuig, de 747. En die kwam er ook al snel als vrachtkist, met een opklapbare neus. Je kon er naar gelang de uitvoering ruim 100 ton vracht mee vervoeren. KLM en Martinair gebruikten die machines en ook Combi’s waarbij de passagiers en vracht meenam, gescheiden door een verplaatsbaar schot.

Die 747’s kenden ook een paar grote tragedies. Een machine van Japan Air Lines viel kort na de introductie uit de lucht in Japan. Oorzaak een beschadigd drukschot. Een machine van Korean Air Lines werd boven Sachalin door een Sovjet-Russische jager uit de lucht geschoten, en een KLM-jumbo vloog in de start tegen een soortgelijk toestel van Pan Am op Tenerife. Nog altijd de grootste vliegramp uit de geschiedenis. Maar ook de door Lybische bommenleggers opgeblazen 747 van PanAm boven Schotland mogen we nooit vergeten of de ElAl-vrachtkist die helaas boven de Amsterdamse Bijlmer uit de lucht viel. Intussen is de 747 op leeftijd gekomen. Boeing bouwt op laag tempo nog wel de verlengde en sterk gemoderniseerde 747-800, maar die machine doet het weliswaar bij vrachtbedrijven prima, voor passagiersvervoer zijn er maar weinig klanten te vinden. Toestellen met nog meer zitplaatsen, zoals de Airbus A380 namen klanten weg uit die markt, maar zeker ook de door Boeing en Airbus aangeboden tweemotorige toestellen als de 777, 787, A330 en 350 zorgden voor afname van de belangstelling. Veel 747’s eindigen zo in het vrachtcircuit of worden domweg gesloopt. Een deel van de KLM-vloot onderging die weg al. Nog een paar jaar en ook de blauwe toestellen van dit type zijn verleden tijd. En zullen we uberhaupt steeds minder 747’s tegen gaan komen. En dat is best jammer. Want het was en is een ware klassieker. En ik ben er een paar maal mee onderweg geweest en vond het een prima en ook comfortabel toestel. Wie heeft er nog meer of andere ervaringen met de 747? Laat maar weten. Gewoon een beetje roddelen over een oude dame. Het mag hoor….En wie er nog een van dichtbij wil bekijken, in het Luchtvaartthemapark Aviodrome Lelystad staat er een aangemeerd naast het gebouw van het museum. Indrukwekkend ding.  (Beelden: Yellowbird foto/archief)

Naar een museum dat dit eigenlijk niet is; EYE Amsterdam!

WP_005183Als ik niet actief ben op het www wil ik nog wel eens iets cultureels doen. Dat houdt de geest jong en je zet nog eens wat. Zo ook op de half zonnige dag in Mei dat we besloten dat bijzondere gebouw ‘over het IJ’ te bezoeken dat hier al een paar jaar aan de oevers van het water staat te stralen. EYE heet dat ding en het is het Filmmuseum. Nu zou ik de naam museum meteen overboord mikken. Als je zoekt naar oude films met veel uitleg, filmsterren, foto’s of wat ook kan je beter alleen de museumshop bezoeken,  de expositieruimten zijn verre van museaal namelijk. Je vermaakt je er overigens prima hoor, daar niet van, en het uitzicht vanuit het pand over het IJ en op de oude stad, is fenomenaal. Tijdens je rondgang door de expositie is het mogelijk om wat films te bekijken, maar wil je naar aansprekende titels moet je daar net als in een bioscoop extra voor betalen. Je bent zo tien euro per persoon verder.

WP_005184Best veel geld. Maar goed, men draait redelijk actuele films in een aantal theaters. Op de laagste etage van dit opmerkelijke gebouw vindt je een paar zaken die de moeite van het gebruik waard zijn. Een groene wand waar je dan zelf een hoofdrol kunt spelen in (erg) kort filmfragment. Dat fragment wordt je na invullen van je mailadres (zeer eenvoudig menu) toegestuurd voor het familie-album. Er zijn cabines waar je bepaalde films of fragmenten kunt bekijken, al dan niet met koptelefoons op de bol. Allemaal grappig, maar houdt het je aandacht voldoende vast? Bij mij was dat niet het geval. Ik vond vooral de architectuur prachtig, de shop erg aardig en de foto’s van een van mijn helden op dit gebied; Gregory Crewdson, overweldigend. Maar of dat iets van doen heeft met een filmmuseum?

WP_005191Nee, wie hier heen gaat met de hoop het nodige op te steken over oude films, filmsterren of dat soort zaken raakt teleurgesteld. Wie gewoon een paar uurtjes plezier wil hebben zal zich er prima vermaken. Het EYE heeft ook een horecagelegenheid. We keken eens naar de prijzen en het aanbod en dat viel ook niet mee. Ik vind een broodje kaas voor E.4,50 of daaromtrent best veel geld. Maar goed, je kunt aan de overkant van het water prima terecht in de stad Amsterdam zelf. Wil je dus iets bijzonders meemaken, zeker een keertje bezoeken. De veerpont achter het Centraal Station vaart je gratis naar de overkant en dan is het vijf minuten wandelen naar het EYE, naast de vroegere Shell-toren.