Toegegeven, uit een warm gezin kwam ik niet. Er werd in mijn jeugd keihard gewerkt om de kopjes boven water te houden en dat teerde aardig in op het overdragen van warmte en liefde naar de opgroeiende kinderen in dat gezin. Achteraf gezien maakte het sterk wellicht, maar je krijgt bepaalde genen niet meegeleverd vanuit die situatie die in het opbouwen van warme relaties van enig nut kunnen zijn. Ik vond het altijd plezierig bij vriendjes (of vriendinnetjes) waar de familiebanden een zekere warmte uitstraalden. Dat is eigenlijk vrijwel altijd ook zo gebleven. Ik zoek nog steeds de vrienden uit waar ik me vrijwel direct thuis voel. Op mijn gemak en waar ‘hoe meer zielen hoe meer vreugd’ voor gaan op ‘had je niet even kunnen afspreken voor je langs kwam’. Want dat laatste was bij ons thuis vroeger het devies. Omdat er zo hard werd gewerkt en mijn moeder vooral erg was van het regelen en controleren. Wie zo maar langs kwam was niet echt welkom en dat liet ze merken ook. Het is ons kinderen met de paplepel ingegeven en ik geef toe, ik leid er op deze latere leeftijd ook wat onder. Slechts de uitverkorenen onder de vrienden en andere relaties kunnen zo binnenstappen. De rest graag even afspreken vooraf. Dan weet ik zeker dat alles op orde is, de kachel hoog staat, en de poezen onder controle.

Zij die deze regels aan hun laars lapp(t)en hebben een 50% kans dat het daarna nooit meer goed komt. Ook dat herken ik nog van mijn moeder. Die deed precies het zelfde. Je hield je aan de huisregels en als je dat niet deed, outcast! Nu chargeer ik het zeker wat hoor, maar misschien snappen jullie dan wat ik bedoel. Onlangs waren we weer eens bij lieve vriendin in de polder. Waar alles altijd als een soort ‘open huis’ is geregeld. Waar je feitelijk nooit hoeft af te spreken en waar je direct door een belangrijk deel van de familie wordt opgenomen als onderdeel van het geheel. Dat voelt zelfs op mijn huidige toch wat minder juniorenleeftijd, plezierig aan. Warm bad. En als ik dat laatste fysiek wil benutten kan dat ook nog. Niets is te gek. Het maakt dat je van die mensen gaat houden, ook al verschillen de levens volkomen, dan nog. Ook bij lieve vriendin in een andere polder gaat dat zo. Of onze Soester of Hoofddorpper vriendjes. Allemaal mensen die we al jaren kennen en rekenen tot de eigen familie.

Bij mij ben je dat overigens al snel, omdat de bloedbanden met de van vroeger bekende mensen ofwel zijn verbroken of uberhaupt niet meer bestaan. Dat afstandelijke zette zich overal in die genen voort. En bleek ook in de familie van beide ouders verankerd te zijn geweest. Het zal om die reden zijn dat ik niet op zoek ga naar mijn eigen verleden. Stamboeken, genealogisch onderzoek laat ik intussen aan me voorbij gaan. Toch omdat ik bang ben dat ik als ik iemand vind die wellicht iets toe kan voegen aan mijn eigen verhaal, de deur niet verder open zal gaan dan een kier. ‘Leuk dat je even langs komt, maar had je niet beter eerst even kunnen bellen?’. Nee, dan maar zelf kiezen voor warmte uit het hart en die waar nodig ook terug geven aan mensen die dat verdienen.