Jarig

Ik kan mij nog goed die vroegere edities herinneren van het jarig zijn. Feestjes waar je als kind aardig door van de leg kon raken. Immers, in die vroegere jaren was verwennen geen normaal gedrag binnen hard werkende gezinnen waar geld verdienen nog wat meer voor de toekomst was weggelegd. Maar die verjaardagen waren feestjes. Je kon er meestal ‘s-nachts slecht van slapen. Hoopte op een stukje extra aandacht, op een taartje of een erg aardige cadeautje. Want ook dat was natuurlijk niet zo maar een vaststaand gegeven. Kinderen van nu menen al snel dat zij recht hebben op de inhoud van een half filiaal van Bart Smit of Intertoys, maar in onze jonge jaren was je al blij met een enkele Dinky Toy. En gelukkig kwamen die er ook altijd. Gekoesterde modellen die ik in veel gevallen nog steeds bezit. Hoe fraaier dat model, hoe meer je te melden had als later op die dag de familie voorbij kwam. In ons gezin was die familie niet zo groot, maar wel gretig waar het ging om informatie inwinnen over hoe het ons verging.

Hoe beter het gezinsinkomen aan onze kant ontwikkelde hoe zuurder er aan de andere kant van de familie werd gekeken. En wij waren zodanig geindoctrineerd dat we dan in ons kindervuistje lachten om die afgunst. Immers, in de rest van het jaar was het bepaald geen overbodige luxe allemaal. Maar dat ophouden van het imago was altijd belangrijk. Later werden de verjaardagen minder belangrijk. Ik zag zelfs een aantal jaren af van viering, omdat we dan mensen op bezoek kregen die net als vroeger alleen maar kwamen kijken hoe het ging en of we niet te veel kapsones hadden ontwikkeld. In onze families een doodzonde. Doe maar gewoon en zo. Maar de vrienden die we ook toen al koesterden waren veelal meer dan welkom. De cadeau’s daarbij minder belangrijk dan in mijn jeugd. Toen we iets ouder werden werd de verjaardagviering een blijmoedig onderdeel van de vrije tijd.

Die schaars was geworden door het vele en harde werken. En nam ik meestal een drankje om het feit te vieren dat ik er nog was. Zeker na rampjaren (zoals in 1988 toen we met veel narigheid te maken kregen) koester je toch het feit dat je weer een jaartje ouder mocht worden en de gezondheid jou niet in de steek liet. Ook als je iets meemaakt wat heftig is (zo viel ik net voor de Kerst van de trap die onze derde met de tweede verdieping verbindt en ik daarbij alle dertien treden pijnlijk beroerde en en-passant ook nog een leuning sloopte) bedenk je je wel dat het nooit zeker is dat je die volgende verjaardag zo maar automatisch mag meemaken. Kortom, als je dan jarig bent moet het gevierd. En dat doen we morgen. Op de zesde! Het aantal kaarsjes wordt telkens groter, maar mij hoor je niet klagen. Ik vrees wel dat die Dinky Toys er niet meer inzitten dit keer. Zijn andere dingen voor in de plaats gekomen en ach….die modellen koop ik tegenwoordig zelf. In veel te grote aantallen, de familie zou er van opkijken!!

Jarig!

OLYMPUS DIGITAL CAMERA

Juist vandaag viert de christelijke wereld niet alleen dat de drie koningen of wijzen uit het oosten uiteindelijk zonder TomTom de weg naar de simpel stal in Bethlehem wisten te vinden om daar de jonge Christus te aanbidden en te eren.  Maar er is wereldwijd nog meer te vieren vandaag. Namelijk mijn zoveelste verjaardag. Altijd leuk als je weer een jaartje verder bent opgeschoven in redelijke gezondheid en geluk. Niet alleen een nieuw kalenderjaar dus, ook een nieuw levensjaar. Het valt voor mij al mijn leven lang samen. Dat was vroeger ook al zo. Indertijd waren cadeautjes niet zo maar standaard gegeven in het leven van een Amsterdams kind in die buurt waar vooral hard moest worden gewerkt voor de dagelijkse kost.

fri-9014-bedford-hpim2009_editedHet beperkte zich toch wat tot praktische zaken met Sinterklaas en iets bijzonders tijdens mijn verjaardag. Veel van mijn eerste Dinky Toys stammen uit die periode. Eens per jaar mocht het iets kosten en ik kan me die blijdschap nog goed herinneren als er weer een doosje gevuld met zo’n Brits model door mijn ouders voor me werd neergezet. De meeste er van bezit ik nog. Maar ook boeken over mijn luchtvaartpassie of een schaalmodel dat je zelf moest bouwen wilde in de loop van de jaren nog wel eens voorbij komen. De rest van het jaar was het vaak niet zo vrolijk allemaal, je koesterde wat je kreeg en poetste soms de lak zowat van de modellen of las de boeken letterlijk stuk. Wat is dat toch veranderd. De verjaardag is nu meer een statistisch gegeven. Weer een jaar ouder, de geest blijft qua leeftijd een heel stuk achter bij het gegroefde spiegelbeeld.

altamnlrpsp9cevf_75tw5plfxpvx0oc5p-a26by77_lnd9Soms schrik ik van dat laatste, vindt mensen met wie ik qua generatie opgroeide en nog mee maak of weer eens ontmoet, ‘ouder geworden’ en blijf dat beeld voor mijzelf aardig confronterend vinden. Daarbij komt die leeftijd soms met gebreken. Schrikbarende zaken soms. Dingen die angstig kunnen maken ook al vallen ze dan uiteindelijk weer mee als je er de huisarts mee lastig hebt gevallen. Maar toch…. De tijd van de glanzende huid, de onuitputtelijkheid, de eindeloze weg naar de toekomst, het valt allemaal wat weg en je koestert nu maar dat je er nog mag zijn en zo kunt genieten van zaken als geluk, gezondheid en liefde.

bloemen%20boeketWat ik me uiteraard wel afvraag is of de kinderen van nu nog steeds zo zouden genieten van hun presentjes als ik dat indertijd deed. Als ik zie wat er aan cadeau’s wordt gegeven tijdens de officiele feestdagen en dan optel wat verjaardagen brengen, maar ook hoe kinderen soms worden verwend door het jaar heen, vraag ik me echt af wat die generatie van nu echt zal bewaren voor de toekomst. Wie weet is dat ook wel goed want dan mis je ook het nostalgische van die verjaardagen die je naast een hoop plezier ook terug doen kijken naar een periode die toch niet altijd even leuk was. Ook al willen we dat ‘vroeger’ nog wel eens overdreven oppoetsen. Net als die modellen die ik in die periode kreeg. Of die boeken. Die mij ook vormden tot de persoon die ik nu ben. Nog steeds. Van harte proficiat spiegelbeeld, ben jij echt net zo oud als ik???

Jarig anno 2016

Leo op bus OlyXMa96REsZ3mKMXimXfg_rHet is er de dag weer voor. Mijn verjaardag! Altijd op Driekoningen, voor een beetje katholiek toch een dag om over na te denken. Wij vierden indertijd binnen dat geloof dat de drie wijzen uit het oosten naar de kribbe kwamen waar volgens de christelijke leer het kindeke Jezus in lag. Zij namen geschenken mee die indertijd heel belangrijk waren voor de mensen in die omgeving en dat tijdvak. De wijzen of koningen kwamen in mijn jeugd meestal niet uit het oosten, maar gewoon uit Amsterdam. De hele familie van vaders en moeders kant woonde daar en ook de vriendenkring kende geen grote uitstroom richting de rest van de wereld. Wat men in mijn jeugd meenam waren vooral praktische cadeaus, maar ik had meer met dingen die me nu nog interesseren. Dinky Toys of zo. Anders dan nu wel eens het geval is, kreeg je als kind niet het hele jaar door allerlei leuke presentjes uitgereikt, je was blij met die ene keer per jaar.

FRI-9013 - Standard Vanguard Corgi 210908 003Al zat en zit mijn verjaardag dan kort na Sinterklaas, dat feest was meer voor de kleine presentjes en snoepgoed, tijdens mijn verjaardag kon er wel eens iets fraais vanaf. En zo sprokkelde ik door de jaren heen toch een aardige collectie bij elkaar die voor een deel nog steeds terug te vinden zijn in mijn huidige museum op schaal. Want je was netjes op je spullen, als je niet met een gouden lepel in de mond bent geboren moet je spaarzaam zijn en goed letten op je spullen. Wat ik door de jaren heen dus ook deed. Grappig is om te zien hoe die verjaardagen veranderden van karakter. Waren het vroeger echt feestjes om naar uit te kijken, al was het maar omdat mijn moeder op die dag dan zelf gesneden frieten bakte en iets lekkers er bij deed voor de sfeer, tegenwoordig is het al leuk als je de naaste familie ziet of wat echte goede vrienden.

KInderen moeten zorgenloos kunnen opgroeien...De cadeautjes zijn dan van ondergeschikt belang. Wat je wilt hebben koop je gewoon zelf. Ik geef het toe, ik ben ook geen makkelijke klant meer voor hen die een presentje willen meenemen voor iemand die op een wat wijzere leeftijd is aangekomen. Ik heb al zoveel verjaardagen mogen vieren en toch blijft het wel iets bijzonders. Toch een mijlpaal. Mooi bereikt die leeftijd. En nog steeds in een stuk met een verstand dat tot nu toe nog geen mankementen vertoont. Maakt veel uit toch? Ik weet niet hoe het met de lezers gesteld is als die jarig zijn, maar ik voel me nog altijd een beetje bijzonder. Dus mocht ik wat zweverig zijn vandaag, dan weet je hoe dat komt. De eerste die me begroetten vanochtend waren de poezen. Er werden kopjes gegeven, er werd geknord en tevreden toegekeken hoe baasje zich uit zijn bed verhief. En bij dat verschijnsel alleen al ontdek je dan dat je er weer een jaartje bij mocht schrijven. Ik nader de leeftijd der wijzen. En dat is soms best confronterend…….

Versieren is een kunst?

Griekenland - 3Toen we een plekje hadden gevonden in ons geliefde mini-restaurantje op die plek in het bos waar mensen van alle gezindten of herkomst samenkomen om even te wandelen, de hond te laten rennen of bijvoorbeeld te trimmen, zag ik meteen de scene die zich in de hoek van dit horecatentje afspeelde. Een wat middelbare kale meneer die met zijn niet onsoortige vrouwelijk gezelschap zo klein mogelijk probeerde te maken en niet met zijn handen van haar kon afblijven. Hij praatte veel en luisterde naar haar met bovengemiddelde aandacht. Versieren volgens het handboek soldaat! En ik kon het vanuit mijn comfortabele stoel met een lekker bak hete thee voor me en een nog wat hetere tosti goed volgen allemaal. Dat versieren is voor veel mensen iets wat ze niet in de genen hebben zitten. Er zijn geen echte opleidingen voor en omdat we als mensen vaak snel kiezen voor ‘die ene’ raken we de opgedane ervaring al snel kwijt. Mannen moesten die kennis eigenlijk gewoon bijhouden zoals ze doen bij andere concrete vakken of vaardigheden. Kom je dan in een situatie waarin dat oude ‘vak’ weer nodig blijkt, kan zijn omdat mensen een nieuwe partner zoeken of wellicht omdat ze ondeugend genoeg zijn om een soort bijvangst te overwegen, is het handig om dat verleiden en/of versieren toch weer eens af te stoffen. Lovers statue 2

Over en weer is die kunst van het verleiden belangrijk omdat je dan toch alles moet doen jezelf te kunnen verkopen. Ik hoef maar naar een Tv-programma te kijken als ‘Boer zoekt vrouw’ en ik zie dat voor veel mensen dat verleiden nauwelijks behoort tot de fundamentele kennis of ervaring. Sommigen klappen compleet dicht, ze kunnen niet praten, luisteren al helemaal niet, en een potentiele partner wordt sowieso nauwelijks aangekeken. Niets zo leuk als een leuke partner diep in de ogen te kijken toch? Sommigen weten niet eens welke kleur ogen hun al dan niet beoogde partner eigenlijk heeft. Hoe wil je dan ooit zijn/haar ziel bereiken? Kortom, versieren en verleiden is een kunst. Het behoort bij het menszijn, en als je wilt weten hoe dat werkt moet je af en toe maar eens om je heen kijken. Sommigen hebben het in hun wezen zitten als lachen of huilen. De man waar ik naar keek was een grootmeester. Het doel heiligde de middelen. En toen zij samen weg liepen na afloop van hun zitsessie legde hij voorzichtig zijn arm om haar slanke middel. Het leek gelukt te zijn en hij was op weg om zijn prijs op te halen….

Pets…krak….

WP_20140906_004Een paar jaar nog maar ben ik echt actief bezig met en op een echte smartphone. Een Nokia Windowsphone om precies te zijn. Een ding waarmee ik de handigheid ontwikkelde om veel van mijn online-activiteiten te doen zonder dat ik daarvoor een computer of laptop hoef te benutten. De Nokia Lumina 800 bleek een zeer betrouwbaar toestel. Slechts het downloaden van foto’s liep een enkele keer vast, dat kreeg ik ook niet meer goed op gang. Maar voor de rest…een toptoestel. Helaas stak ik hem onlangs in de zak van mijn geliefde huisbroek. En liep op een bepaalde avond even te snel naar onze keuken waar de tegels op de vloer hard zijn. Precies na de drempel voor die ruimte viel de Nokia uit mijn zak, en dan ook zodanig dat hij zijn aangezicht heftig schond. Het frontale deel van het scherm was veranderd in een soort Italiaans mozaiek. Mijn uitroepen hielden het midden tussen die van een havenarbeider die zijn hoofd stootte en iemand die in totale paniek raakt omdat zijn geliefde speeltje hem wordt ontnomen. Natuurlijk, eigen schuld dikke bult, maar ik werd er toch niet echt gelukkiger van.

Nokia mobiels 001Verbazingwekkend genoeg deed de Nokia het nog wel gewoon, slechts het glazen front was beschadigd… Daardoor kon ik zelf uitzoeken wat zo’n vervangend schermpje zou gaan kosten. Lag ergens tussen de 75 en 175 euri. Best geld. Bij sommige leveranciers werd je dan geacht het scherm zelf te vervangen. Leek mij met mijn twee linker handen een schier onmogelijk opgave. Dus in mijn ellende even contact gemaakt met zoonlief. Die heeft meestal nog wel iets liggen. Hij is een mens van de allerlaatste nieuwe toestellen, liefst als niemand het nog in ons land in handen heeft, koopt hij zijn spullen in de VS of zo. En dat test hij dan voor zijn website of meer en legt zo’n dingetje vaak na soms minder dan een half jaar weer opzij. Zo verging het ook de vorige Nokia. Hij doet er ook veel gemakkelijker afstand van dan ik. Ik hecht me enorm aan zo’n ding en hoop meestal dat ze nog jaren meegaan. Hij niet, dus de dag na de dramatische val van  de omschreven Nokia kon ik een andere komen halen. Hij installeerde alles wat ik nodig had, en ik liep met grote trots weer rond, alsof er niets was gebeurd. Maar wat doe je nu met die beschadigde oude? Hij functioneert nog prima, ik wil hem niet zomaar even weg doen. Dus overweeg nog steeds om dat schermpje te vervangen. Voor…je weet maar nooit… Al moet ik nog wel even zien dat ik alle foto’s er af haal. Al was het maar voor de leuke plaatjes die ik er mee schoot. Want een ding is zeker, door gebruik te maken van een goede smartphone heb je weinig meer met compactcamera’s en zo. Dat is me wel duidelijk geworden. Alleen moet je die plaatjes dan wel kunnen downloaden. Toch nog eens zien hoe dat met die nieuwe moet….

Moederdag

Foto's mei 2008 020Het valt me niet mee om de draad weer op te vatten mensen. U wilt me wel vergeven. Een maandje ongeveer was mijn vorige blog, Altijdeenmening, stil. Oorzaak toch vooral de technische situatie die ik niet kon oplossen. Geen helpdesk, forum of expert bleek in staat om me bij mijn oude blog te laten komen via mijn nieuwe hardware. De aloude XP-computer had me gewoon kunnen laten doorwerken, maar de bedreigingen from outer space maakten dat ik dat niet echt durfde. Dan is het jammer dat je niet even langs kunt bij een paar slimme ouders die je kunnen helpen met je problemen. Zoals heel veel jongere mensen wel kunnen. Ik ken er een paar die hun ouders hoog in het vaandel hebben zitten. Bij mij zijn die ouders al enige tijd op een nog hoger niveau te vinden. Ergens boven de wolken. Nu was de band nooit zo warm, het zal met het verleden van beide mensen van doen hebben gehad, maar het zorgde er voor dat ik weinig op had met het fenomeen moeder- of vaderdag.  Zeker mijn moeder was niet iemand die met een bloemetje genoegen nam. Ze verwachtte iets bijzonders en wat ik op school zoal onder druk van de situatie in elkaar flanste vond ze meestal maar niks. De meeste teken- of plakwerkjes, dan wel zelf geboetseerde asbakken, verdwenen al snel uit de kamer. Ze schaamde zich er voor denk ik. Ligt daar wellicht de kiem voor mijn latere afkeer van handenarbeid? Moederdag en het equivalent voor vaders werd in mijn leven dus uitgebannen. Weggestopt, ik wilde en wil er niks mee te maken hebben.

1912 - lady_posing_feb16th1912Vrouwlief kreeg en krijgt heus haar aandacht wel op andere dagen en dan komt het vaak spontaner over dan op deze dag, waarop de bloemen 25% duurder zijn dan normaal, de files ook langer en het opzitten en pootjes geven een verplicht nummer. Overigens gun ik iedereen een geweldige relatie tussen moeder en kind hoor. Zo hoort het natuurlijk te zijn. Maar laten we wel zijn, die speciale dagen zijn niet zo maar spontaan ontstaan, nee, ze zijn net als Valentijnsdag en dat soort gelegenheden, bedacht door de commercie die er dan ook weken lang voorafgaand aan de bijzondere dagen stevig op inzet je over te halen nu eindelijk eens dit of dat aan moeder te gunnen. Ik voerde dus ook voor mijzelf in dat ik absoluut en onder geen beding ook maar iets voor mijn vaderdag wilde hebben.  Die traditie heb ik dus in de familie gebracht en zal nog even door de volgende generatie worden voortgezet. Ook ik kreeg uiteindelijk allerlei goed bedoelde op school gemaakte rommel. Pakte het aan, bedankte er voor en legde het ergens weg. Gelukkig was er een vrouw die het daarna keurig op heeft geborgen zodat enige eerbied voor dat geknutsel nog werd gegeven. Want daar zijn moeders voor. Om de boel in een gezin echt goed en liefdevol te laten verlopen. Zullen we dat dan maar koesteren? En elke dag van het jaar vieren? Behalve op die ene dag die de winkeliers ons zo graag willen opleggen? Ik wens u allen een fijne dag toe….