Rommelmarkten en mensenkennis…

Ja mensen, ik kom er soms best graag, rommelmarkten, door het hele land heen. Veelal slechts als bezoeker en evt. koper van voor mij interessante zaken. Maar soms ook een beetje als ondersteuning voor de vrouwen in mijn leven die er qua verkoop wel hun roeping van lijken te hebben gemaakt. Die kunnen dan dagen van te voren al vol spanning dozen vullen met spullen die in beider levens overbodig zijn, net niet rijp voor de kringloop en soms zelfs nog in buitengewoon goede staat. Mijn bijdrage aan het geheel is vervoer en algemeen vermaak. Het waarom leg ik u graag in de komende zinnen van dit verhaal uit. Aan de verkopende kant krijg ik zelf vaak moordneigingen. Dat is een slechte eigenschap voor een verkoper, maar het komt door het gedrag van sommige mensen aan de kopende kant. Die regelmatig in staat zijn splinternieuwe zaken (met de kaartjes er nog aan) op te pakken, vol interesse te bekijken, te vragen naar de prijs (als we die er als service al niet op hebben gezet) en daarna te beginnen met bieden op een manier die aan het gezonde verstand van betrokkenen doen twijfelen. Of aan de wil om echt een zaak te doen. Ooit verkocht ik zelf auto’s. Simpel verhaal. Je had echte kopers, mensen met een serieuze wens tot aanschaf van een nieuw of ander vervoermiddel, je had ook mensen die alleen maar langs kwamen om hun eigen tweedehands vehikel te laten taxeren en je had de ‘zeikerds’. Ik noem ze even zo omdat dit de mensen waren die kennelijk te veel vrije tijd en te weinig hobby’s hadden.

Vaak laat in de middag nog even binnenstappend, zaken te oreren die ze net uit de meest recente uitgave van AutoVisie hadden gehaald over een van jouw merken, maar waar je verder niet zoveel mee kon. Behalve veel tijd aan vuil maken. Wat ik op het laatst niet meer deed. ‘Ga even naar huis man, denk er nog even na en kom terug als je serieus bent’. Maar dan verpakt in keurig nette diplomatieke termen. Slechts een enkele keer mikte ik echt iemand fysiek de deur uit. Die ging voorafgaand aan mijn verwijdering onder een van de opgestelde auto’s liggen en begon het het hele ding luidkeels en onder gehoor van andere showroomgasten af te breken op basis van wat hij de avond er voor van iemand bij de TROS-Autoredactie had gehoord. Toen kon ik me niet beheersen en mikte de man de deur uit. Dat zelfde gevoel krijg ik bij hen die op rommelmarkten menen dat de verkoper niet goed snik is als hij bijvoorbeeld een hele euro durft te vragen voor een artikel dat zelfs bij de goedkoopste discounter nog voor een tientje moet worden aangeschaft in mindere kwaliteit. Vrouwlief is er onverwacht goed in. Die kan er tegen. Al begint ze haar grenzen van geduld ook te verleggen als er weer eens een allochtoon voorbij komt die zelfs op die ene euro nog 90 cent wil afdingen. ‘Gewoon laten liggen, niks voor u’ is de zin die nu tegen haar gehemelte kleeft als er weer eens iemand alles op pakt en alleen maar bezig is met de handel verpesten.

Onlangs waren we weer eens op een (grote en drukke) rommelmarkt, van de kofferbaksoort. Het was mooi weer, veel mensen, enorm breed aanbod aan handel. En het patroon was gelijk aan het hiervoor geschetste. Mijn dames gezelschap was druk. Ik hield de boel  wat in de gaten. En observeerde. Van mijn eigen meegenomen spullen werd maar liefst voor E. 1,50 verkocht. Alles was te duur, niet interessant, elders goedkoper of wat ook. De spullen van de dames gingen gelukkig wel lekker de dozen uit. Maar ik snapte soms het geduld niet. Toen ik zelf een paar keer rond liep hoorde ik overal hetzelfde. De verkopers klaagden over het publiek en de biedingen, de kopers hadden tassen vol spul en pochten over bedongen koopprijzen. Is dat nu de typische lol van rommelmarkten? Ik kijk zelf naar een prijs als ik iets zie wat leuk is, lijkt het mij wat betaal ik die prijs. Klaar! Beter wat te duur dan niet te koop toch? Wat ik zelf die bewuste keer aanbood heb ik elders nergens gezien. Dus was leuk, goed van prijs en aardig van aanbod. De volgende die zegt dat het anders is komt in aanmerking voor wurging ter plekke…. In Mei de volgende sessie…..Op een voor ons bekendere locatie. Eens zien hoe het daar gaat…

Zaanse rommelmarkt; vergeefse en dure moeite!

WP_20150214_004Onlangs waren we weer eens onderweg voor de zoveelste zoektocht naar dat ultieme vindersgeluk als in een blog hiervoor al eerder beschreven. Via Google kwamen we er achter dat er juist dat weekend een Rommelmarkt werd gehouden in Zaandam, redelijk op rij-afstand van onze woonstede. Omdat er in de aanduiding ook werd vermeld dat er een ‘Foodcourt’ en een kunstafdeling te zien zouden zijn waagden wij de stap en reden naar de Zaanse locatie aan de Hemkade, tegen het indrukwekkende Noordzeekanaal gelegen. De parkeerplekken waren schaars, maar we vonden er met behulp van de aanwezige verkeersregelaars toch een. Naar binnen. Entree was maar liefst vier euro p.p. Best veel geld. De rommelmarkthal was groot, er stonden iets van 150 stallen. Warm was het er overigens niet. Het aanbod kwam van over het hele land weg.

WP_20150214_002Mensen uit Zwolle, Rotterdam, zelfs het zuiden. Kennelijk rijden deze handelaren (..) het hele land af om hun spullen te kunnen verkopen. Maar wat ik vooral zag was veel te duur spul met een overmatige claim op het uniek zijn van het gebodene. Dat was jammer, want ouwe meuk blijft ouwe meuk, zelfs als je er zelf een verguld randje aan wilt hangen. De handelaren waren ook per definitie niet aardig. Of dat nu zat in de ambiance, het koperspubliek, maar de combinatie maakte dat we niet echt gelukkig werden van wat er zoal geboden werd. Het Foodcourt bleek te bestaan uit een paar stallen met snacks en frisdranken die in een tochtige tussenhal probeerden hun handel te slijten. De toiletten, keurig netjes overigens, kostten 50 cent p.p. Ook dat nog. Uiteindelijk waren we 9 euro verder en hadden helemaal niets gevonden naar onze zin. Dat doen we bij de andere beurzen waar we nog wel eens langs hobbelen beter.

WP_20150214_003Nee, het bekende organisatiebureau Don’s moet meer werk verrichten en beter verzorgen dat wat er wordt geboden ook echt de moeite van het bekijken of kopen waard is. In de IJhallen houdt men ook nog wel eens een beurs en dat is ondanks de koude in de enorme hallen, een leuke beurs met een veel beter en breder aanbod. Zaandam slaan we voortaan maar over. Niet de stad overigens, maar die rommelmarkt.