Essie Davis

Ik vrees dat de naam van deze actrice weinigen ook maar iets zegt, eerlijk gezegd deed het dat mij bij ook niet tot ik bij toeval aanliep tegen de erg aardige Netflix-reeks Miss Fisher’s Murder Mysteries. Een serie die speelt in de jaren 20 van de vorige eeuw en nog dat bedaagde leven van toen in het verre Australie verbeeldt. Waar kuisheid nog gebod was en homofilie zonde. Maar men ook de doodstraf toepaste bij moordenaars. In deze genoemde reeks zijn dat slechts illustratieve details. Lichtvoetig danst Miss Fisher door het leven, en lost en-passant allerlei zaken op. Ze lijkt een heel wild leven achter zich te hebben gelaten, deels in Europa en ook nog in of net na WO1.

Ze is er kennelijk niet slechter van geworden, want rijdt in die serie Hispano-Suiza en dat was zelfs voor de rijken in dat land Down Under best iets bijzonders. De reeks is er een vol herkenbaarheid en dat maakt hem goed te verteren. Je kijkt terug naar een simpele wereld. En die frivole detective-by-choice Miss Phryne Fisher wordt met verve gespeeld door de charmante actrice Essie Davis. In Australie een naam van jewelste, hier totaal onbekend vrees ik. Ook al speelde ze dan ook een rol in de serie Game of Thrones. Maar dat deed ze ook in de SF-film The Matrix Reloaded. Davis, die eigenlijk Esther heet, maar een artiestennaam toch aardiger vond, werd geboren op 7 januari 1970, is dus net als ik zelf een Steenbok van sterrenbeeld en gaat derhalve geen stap opzij als het haar carriere betreft. Haar fraaie toetje en dito lijf zorgden voor de rest denk ik. Maar dat is geen negatieve benadering hoor. Integendeel, deze dame speelde al snel in een Shakespeare-theatergezelschap en kan dus meer dan mooi kijken of pruillippen trekken. En vanaf 1995 kende ze diverse nominaties voor prestigieuze prijzen, terwijl ze er daarvan ook diverse mee naar huis mocht nemen.

Een dame dus die als actrice aandacht verdient net als erkenning. Voor Miss Fisher werd ze genomineerd, haar latere rol in de film The Babadock leverde haar drie nominaties en drie prijzen op. Kijk, dan kan een mens toch echt een beetje acteren. Heeft ze het van een vreemde? Nee! Haar vader was artiest en stimuleerde haar ook om acteerwerk te gaan doen. Intussen trouwde ze in 2002 en kreeg twee kinderen. Het weerhield haar er niet van door te zetten in haar vakgebied en in vooral het Engelstalige deel van onze wereld carriere te maken. Een carriere die mij slechts door haar rol als Miss Fisher voor ogen kwam. En nu ook bij jullie lezers van mijn Meningblog even aan de observerende ogen voorbij trok. (Beelden: Internet)

De D van Degelijkheid…

ouder-echtpaar-aem-310807Toen ze met hem verkering kreeg was hij de degelijkheid zelve. Keurig in het pak, suede schoenen, een goede opleiding, aardige baan, nooit wild of ongepast gedrag, maar daar hield ze indertijd wel van. Haar ouders waren ook zo degelijk. Netjes, christelijk, en haar opvoeding had in die zin geen grote verrassingen in zich gehad. Veiligheid bood hij haar, rust, en toen ze eenmaal getrouwd waren bleef hun relatie stabiel en kabbelend. Af en toe las of zag ze wel eens wat waardoor ze dan in de war raakte en verlangen kreeg naar een ander soort leven. Met meer avontuur. Leuk reizen, kabbelen in een warme zee, bloot dansen op een heuvel in India, ach ze had zo vaak verlangd. In plaats daarvan kochten ze een huis, kregen kinderen. Waar ze gek op was overigens. Haar man maakte carriere, kreeg een auto van de zaak. Een degelijke Toyota en voor de vakantie kozen ze voor een caravan waarmee ze elk jaar weer naar het zelfde plekje togen in Frankrijk. Waar net zulke degelijke mensen kwamen als zij zelf waren. Waarmee het trouwens goed toeven was. Maar in haar fantasie wilde ze wel eens naar zo’n nudistencamping die een kilometer of vijftig verderop te vinden was. En zo verliep hun leven tot de kinderen de deur uit gingen. Ze woonden intussen in een degelijke wijk, hadden een meer dan degelijk huis en dito meubels. Geen uitspattingen, geen vreemde dingen. Uitheems koken was er niet bij, hij zou het niet eten wist ze intussen wel. Ze kleedde zich ook degelijk. Nooit frivool, geen aantrekkelijkheid. Het moest passen bij wat hij voor zich zag als ideaal. De opvoeding van de kinderen was ook zo geweest. Ze waren geslaagd, maar vlogen toch uit toen ze de kans hadden. De een naar Denemarken waar hij ging werken voor Lego, de ander naar Zuid-Amerika om daar arme kinderen te helpen. Alleen de jongste dochter hield het dichter bij huis, maar woonde wel samen en was niet getrouwd. Ze spraken er nooit over, maar het paste niet zo goed in hun ideale plaatje. Een degelijk huwelijk dat rust en liefde bood, zonder dat er vonken vanaf vlogen. Zelden voelde ze  nog dat ze ‘echt’ leefde. Het verliep allemaal zoals het hoorde, zoals hij het graag wilde. Half elf in bed, een vluchtige kus en slapen. De volgende dag weer vroeg op, hij moest naar zijn werk. Haar rol was en bleef het huishouden. Soms keek ze in de spiegel en fronste haar wenkbrauwen. Ze was een oude dame aan het worden. De vrouwelijkheid verdween langzaam aan onder een laag van zwart en grijs. Haar lachende ogen waren dof geworden, haar kleding zeer veilig en degelijk. Ze was zijn ideale vrouw, maar ze wist zelf niet meer wie ze eigenlijk was. Maar ze wist wel dat ze heel degelijk was. En dat voelde ze als waardevol. Maar het was ook zwaar. Als lood. Een degelijk materiaal, maar ook zo giftig!

Parijs; schuld en boete!

HPIM4394De vreselijke gebeurtenissen in Parijs van afgelopen week kennen vooral verliezers. De democratische rechten van alle burgers zijn al snel aangetast, de daders hebben hun eigen achterban in een kwaad daglicht gesteld en onze privacy kon wel eens extra worden aangetast door alle tegenmaatregelen vanuit de diverse regeringen. Maar, nog veel opmerkelijker vind ik zelf de schuldvraag. Niet dat men bijvoorbeeld ook in ons land twijfelde aan wie er aan de trekkers van de AK-47’s trok bij de moord op 17 onschuldige mensen. Nee, het gaat meer om aanleiding en gevolg. Tot mijn stomme verbazing zag en las ik dat men in ons land vanuit de bekende elitaire kring wijst naar mensen als LePain of Wilders. Die zetten aan tot haat tegen moslims en daardoor raken jongeren gefrustreerd en gaan dan vechten tegen Assad in Syrië of de Sjiieten in Irak en komen daarna terug naar ons land. En dan worden ze daar afgewezen, willen alsnog erkenning, krijgen ze niet en worden dan ook nog bespottelijk gemaakt ook. Kijk, en dan pak je een machinegeweer en schiet burgers dood. Zo ongeveer was die redenatie.

Wraak 3Daar snap ik dus maar weinig van. Zeker als je kijkt naar de aanleiding. Als er al problemen zijn met en voor die potentiele daders dan toch vooral door hun eigen inzet of gebrek daaraan. Niemand neemt in de leiding van een bank of verzekeraar lieden op die de MBO nog niet eens hebben afgemaakt. Dus, als je iets wilt bereiken, moet je leren, leren en nog eens leren. Tot je er bij neervalt. Doe je dat niet, blijf je altijd aan de onderkant van de maatschappij bengelen. En kom je in aanmerking voor baantjes die duizenden andere jongelui ook ambiëren. Wil je dat niet kom je al snel in de criminaliteit terecht. Zeker de jongelui over wie we het hier hebben neigen iets te vaak tot die onderkant van de samenleving. Dan is er de rol van het aangehangen geloof. Men voelt zich vaak boven alles moslim. En geen Nederlander, Fransman of Duitser. Dat is toch ook een vreemd verschijnsel. Want wil je er echt iets van maken in onze streken is het handig om Nederlandser, Franser of Duitser te zijn dan de van oorsprong autochtone bevolking. Dan integreer je, dan hoor je er bij. Doe je dat niet, omdat jouw geloof dat verbiedt, of omdat je vindt dat jij respect verdient in plaats van het anderen te geven blijf je altijd opgesloten in de krochten waarin je normaal al verkeert.

???????De wil om er uit te treden moet van binnenuit komen en daarbij kan een archaïsch geloof vaak remmend werken. Niet voor niets zijn de kerken in ons land de afgelopen vijftig jaar hun rol kwijt geraakt. Die functie moeten ze ook niet meer krijgen. Remt ontwikkeling en individuele verrijking met kennis. Kortom, het is een veel complexer verhaal dan slechts het wijzen naar anderen. Wie iets flikt moet niet wijzen, maar erkennen. En dat lijkt buitengewoon moeilijk te zijn. Immers, men heeft te weinig geleerd van wat er in het verleden eerder fout ging door toedoen van lieden die onze samenleving niet willen koesteren maar afbreken. Of je het nu (on)eens bent met mensen als Wilders of Pechtold, ze hebben het recht te oreren wat ze doen. Ze mogen dat, ze moeten dat wellicht. Net zoals een kritisch krantje in Parijs. Of de Volkskrant of Gazet van Antwerpen. Wie daar niet tegen kan moet vooral bedenken dat als je wijst met een vinger, je er altijd vier naar je zelf toe houdt. Goed idee voor hen die maar blijven wijzen. Hij (of zij) die de kogels afschiet is altijd de hoofdschuldige en zal zelf het snelst door geweld zijn definitieve einde vinden. Omdat het vrije woord een verworven recht is…..en anderen vermoorden niet!