Democratie

Democratie

Weet u nog dat wij een paar maanden terug in meerderheid stemden voor een nieuwe samenstelling voor de Tweede Kamer??

En dat we daar als volk de boel aardig deden opschudden? Nieuwe partijen namen de plek in van oudere. We kregen haatdragers als BIJ1 in de Kamer, maar ook weerstandspartijen als BBB en JA21. Nederland stemde links weg. De meeste linkse stromingen zakten vele zetels terug en sommigen werden min of meer afgerekend op hun extremistische agenda. De VVD de grootste partij, D66 de tweede stroming, de PVV de derde. Opgeteld kan Nederland over rechts worden geregeerd met een aardige meerderheid. Zo zou de democratie moeten werken. Maar niet in Nederland. Rutte, de man die aardig onder druk kwam te staan door zijn matige geheugen in moeilijke omstandigheden, heeft een voorkeur voor links. Kennelijk ziet hij weinig in rechts, zijn optreden door de jaren heen daardoor mede ook verantwoordelijk voor het ontstaan van partijen als PVV, FVD en JA21.

Immers veelal mensen die het niet meer vinden bij de VVD die onder Bolkensteijn nog aardig rechts was van mening en opstelling. Rutte dus, wil samen met de toch wel opvallend populistische en arrogante Kaag. Een vrouw met wel erg eenzijdige voorkeuren in het Midden-Oosten of een milieu-agenda waar Groenlinks nog een puntje aan kan zuigen. Maar voor Rutte lijkt slechts de macht te tellen voor het huwelijk met een abjecte stroming als D66. Maar wie moet je dan toevoegen? Het CDA lijkt intern aardig verdeeld. De PvdA is afgerekend door de kiezer, blijft een marginale stroming en eigenlijk willen de kiezers dat helemaal niet. Die PvdA wil alleen samen met GL om zo een links beleid mogelijk te maken. Maar dat GroenLinks werd op haar beurt totaal afgefakkeld bij die genoemde verkiezingen. Ondanks dat denken ze daar in het politbureau van de partij dat Nederland niet zonder hun dedain kan of hun verlangen naar anarchistisch extremisme. Maar dat bleek bepaald niet het geval. Nederlandse kiezers willen geen anarchisten aan de macht.

De democratie zou moeten zegevieren. Maar….zo werkt het kennelijk niet. Je krijgt niet wat je verdient. De minderheid regeert hier, en zo klooien we nu al weken door. Op het moment dat ik dit schrijf zitten partijen opnieuw aan tafel bij informateur Hamer. Die er alles aan doet om dat linkse ongekozen blok te laten slagen. Zou dit lukken moeten we als volk Rutte daar op afrekenen. Immers die zette de deur open voor de linkse dictatuur. En wie wil weten wat dat inhoudt moet maar eens komen kijken in mijn stad. Waar vrijheden van burgers worden ingeperkt, mits je niet illegaal of immigrant bent, waar heffingen gewoon uit de hoge hoed worden getoverd en waar men plannen om bossen te kappen en te verbranden in een zgn. biomassacentrale gewoon doordrukt. Ondanks weerstand uit de plaatselijke bevolking. Maling aan de kiezer, gewoon de dictatuur doorvoeren. Het schijnt te kunnen in dit land en het stemt niet vrolijk. Een zichzelf benoemde linkse elite regeert straks over de meerderheid van de kiezers die echt iets anders wilden. Het verschil met andere landen is groot. Ik maak me zorgen…..u ook?

Eenzaam

1912 - jurkenOmdat ik een type mens ben dat al snel wat kakelt voel ik me zelden eenzaam. Maar komt ook omdat ik al vele jaren iemand aan de zijde heb met wie het praten tot Eredivisie-niveau is verheven. Zou ik dat niet hebben getroffen, was het leven wellicht anders verlopen. Ik kan me niet vinden in zwijgzaamheid, snap ook nooit dat je zo door het leven kunt gaan, maar goed, we zijn niet allemaal hetzelfde natuurlijk. Nu is eenzaamheid niet alleen voorbehouden aan het hebben van een al dan niet spreekzame of luistergrage partner. Kan ook zitten in jezelf. Ondanks een drukke omgeving en mensen die je wel zien zitten, toch een gevoel van eenzaamheid bezitten. Zo is het leven na de dood van een geliefde wellicht niet meteen eenzaam omdat je kinderen of vrienden hebt die er alles aan doen om je niet te laten vereenzamen, eenmaal thuis in bed is er niemand die tegen je aankruipt. Eenzaamheid is vaak ook een kwestie van gezien worden, van erkend zijn, van geliefd blijven. Wat je vaak ziet is dat mensen die een heftig verlies moeten verwerken in het begin nog wel de nodige aandacht krijgen, maar dat dit verlies of verdriet niet te lang moet duren.

12Terwijl de verwerking van verlies bij de een veel langer duurt dan bij de ander en je iemand die lang aan je zijde verkeerde niet in een paar maanden bent vergeten. Integendeel zou ik denken. Bij verjaardagen van iemand die er niet meer is, blijft de herinnering, de lege stoel, de gemiste verhalen, de liefde wellicht. Lastig voor de achterblijvers. Als die er nog zijn. Naarmate je ouder wordt streep je steeds vaker namen door op de verjaardagkalender. Mensen vallen weg. Grootouders, ouders, broers, zussen, als je echt pech hebt kinderen. Dan moet je maar zien dat je doorgaat. Tot je in je uppie overblijft en in een of ander verzorgingshuis je laatste dagen slijt.In de hoop dat de asociale bestuurders van dit land jouw laatste woon- en leefplek niet wegbezuinigen. Want eenmaal oud en zorg behoeftig ben je min of meer een kostenpost geworden.

Voor sommige oudere werklozen rest nog slechts een plekje op straat...Zonder naasten of goede vrienden overgeleverd aan de haaien die rondzwemmen in de neoliberale of aprincipiele verzorgingsvijver van dit ooit zo sociale land. En dat maakt pas echt eenzaam. Zullen we in het kader van de participatiemaatschappij afspreken nu eens werk te maken van alle plannen om het de eenzamen onder ons eens wat leuker te maken? Hen op te zoeken die daaraan grote behoefte hebben. Of open te staan voor de behoeften van diegenen die we weliswaar goed menen te kennen, maar door onze eigen drukte of behoefte aan aandacht soms een beetje verwaarlozen? Namens hen allemaal hartelijk dank…..