Morgen herdenken we wederom op landelijke basis de in WO2 gevallen of vermoorde burgers en militairen. Wat we als fatsoenlijke mensen niet doen is een politiek statement brengen omdat linkse types menen dat de Nazi’s niet voldoende aantallen van sommige mensensoorten hebben uitgemoord in hun vernietigingsindustrie. Dat komt alleen op in zieke koppen met een diepe antisemitische haat in hun vermoedelijk met zaagsel gevulde hersenomhulsels. Los van de gedachte dat je genocides nooit moet of mag toepassen op slechts een enkele mensensoort is het IQ van deze extreemlinkse types zo klein dat ze dit overal en nergens oreren.
Daarbij gaan ze telkens weer voorbij aan de veel grotere genocides die door andere (hen wel bevallende) stammen of regeringen worden uitgevoerd vanuit hun geloof of cultuur op anderen die zich niet goed kunnen verweren, laat staan verdedigen. Het was juist dit fenomeen dat we in onze landsgeschiedenis als grote schande zouden moeten bijzetten in de archieven van dit land. Immers, aan de industriele opruiming van hele volksstammen die als vee naar de slachtbank werden geleid, deden indertijd veel meelopers van de bezetter met kennelijk plezier mee. Zij hadden zich aangesloten bij foute stromingen als de NSB die het gedachtengoed van de Nazi’s in Duitsland omarmde. In zwarte uniformen collaboreerden zij met de bezetter, maar in het geniep deden dat ook types als ambtenaren en politiemensen. Ze keken weg of hielpen een handje mee. Ze lieten het in ieder geval zonder al te veel protest gebeuren. Het verzet in ons land bijster klein. Zeker als je het vergeleek met wat de Duitsers in Frankrijk meemaakten.
In onze stad zijn nog steeds veel pijnplekken aan te wijzen waar het verdriet maar ook de verbijstering groot waren en nog is over wat er tijdens die oorlog plaatsvond. Wat de bezetter als ‘minderwaardig’ volk beschouwde werd op transport gesteld en kon bepaald niet rekenen op een retourticket of all-in hotel. De meerderheid kwam nooit meer terug en de overlevers in trauma na de oorlog met gesloten armen ontvangen. Waren de toenmalige daders van de extreemrechtse signatuur, tegenwoordig is het juist extreemlinks dat zich met dezelfde termen en daden bezighoudt. Het is mij een raadsel wat dit veroorzaakt. Zij mankeren het inzicht dat groepen die indertijd werden afgevoerd ook bij de door hen aanbeden cultuur op dezelfde wijze zullen worden gebrandmerkt en waar dat kan vermoord. De domheid over dat gebrek aan inzicht straalt vaak van de verwrongen koppen af die nu gillen, vernielen, herdenkingen verstoren en zo meer. Laten we hopen dat we morgen weer vol respect mogen herdenken waar het echt om gaat. En dat de democratie zal zegevieren over de wens van sommigen om anarchie en revolutie in te voeren opdat de treinen weer naar het oosten kunnen rijden. Gevuld met door deze krankzinnigen aangewezen schuldigen aan iets wat veel normale mensen niet wensen. Wellicht kunnen we in plaats daarvan al dat tuig zelf eens afvoeren? Naar werkkampen om de hersenen en de rest eens goed te spoelen en te duiden wat er in de wereld anno nu echt aan de hand is… (beelden: archief)
Morgen, 4 mei, herdenken we! Maar dat wordt wel steeds lastiger nu een hele generatie Nederlanders begint te verdwijnen die alle leed van de oorlog die woedde tussen 1940-45 daadwerkelijk meemaakte. Nu is er gelukkig nog een generatie die na de oorlog werd geboren en die niet meteen dat leed en die ontberingen van een oorlog meemaakte. Maar er wel op werd gewezen door de ouders en grootouders die de ellende van een oorlog of terreur wel moesten ondergaan. Wie een beetje oplette op school of tijdens de vertelde verhalen weet dus dat tijdens die oorlogsjaren hele groepen Nederlanders zijn afgevoerd naar Duitsland en verder. Een groot deel daarvan kwam nooit meer terug. Vernietigd door de Nazi’s. Maar ook in het vroegere Nederlands-Indië hebben mensen enorm geleden door de Japanse terreur. Wie daar in een kamp zat wist ook meteen dat het leven niet alleen maar rechten kende, maar vooral de plicht tot overleven. Wat voor veel mensen een wanhopig makende oefening bleek.
En wat daarna gebeurde was natuurlijk ook niet meteen een positieve bijdrage aan de geschiedschrijving van ons land. Je sprak niet over die ellende. Verwrongen (lees: gekwetste) geesten waren het resultaat. Leed, verdriet, soms totale wanhoop geeft een andere soort leven dan comfort, veiligheid en voldoende eten tot je erbij neervalt. Maar het ergst is toch wel dat je verwanten, familie, vrienden, kinderen of wie ook voor altijd kwijt bent geraakt. Voor sommige families was dat een pijnlijke constatering na een vrijwel totale uitroeiing. Joodse mensen kunnen ons op dat punt nog steeds bijpraten. Ongekend! Maar ook soldaten die krijgsgevangen werden gehouden, dwangarbeiders, communisten, homoseksuelen, enz. enz. mochten vrezen voor hun leven als de Duitsers of Japanners hen te grazen namen. Dat was dus geen rooskleurig beeld. Al die doden, ook die onder de Nederlandse strijdkrachten die een volkomen hopeloze maar ook heldhaftige strijd voerden tegen de invasiemachten van die terreurlanden die indertijd de As vormden. Heel wat jongens sneuvelden in de eerste dagen van de oorlog.
Net als burgers die slachtoffer werden van bombardementen op steden als Rotterdam of Den Helder. Dat zijn de ware slachtoffers. (Nederland kende 181.000 doden in wo2) En die moeten we blijven herdenken. Omdat die Tweede Wereldoorlog ongekend was in zijn heftige moordzucht. Ons landje was dat niet gewend, zeker, want in WO1 deden we niet mee. Waren we neutraal. Maar dat trucje lukte niet in WO2. We werden gewoon overlopen door Duitse en Japanse horden. Tegenwoordig zien we dat veel zaken worden toegevoegd om die herdenking voor jongere generaties al dan niet hier geboren Nederlanders acceptabel te maken. Maar geen daarvan kan zich qua ellende meten met het leed dat ons land in WO2 werd aangedaan. En om daaraan te denken houden we op die 4e mei 2 minuten stilte in acht. Twee minuten! Een evenement dat we nog jaren zullen moeten koesteren. Opdat we snappen wat het is om zoveel mensen te verliezen als we indertijd deden. Ook al zullen er wel weer lieden zijn die ergens een of ander stukje vervalsing van de geschiedenis toepassen om hun eigen frustraties om te zetten in semiwetenschappelijke onderbouwing van de eigen stelling. Maar die horen niet bij wat we op 4 en 5 mei herdenken. Al moet je zelfs die malloten rond de viering op de 5e mei hun mening laten uiten. Opdat ook de vrijheid van anderen die we nu nog koesteren niet verloren zal gaan. En we ook waakzaam blijven ten aanzien van het nieuwe anti-semitisme wat nu weer de kop op steekt, net als homohaat en afkeer van andersdenkenden. Gedenken mag dus best nog wat dieper gaan. Waarbij we onze normen en waarden beschermen als heilig en niet laten verdwijnen omdat door frustraties en slecht onderwijs minderheden menen dat zij de geschiedschrijving kunnen of mogen veranderen. Feiten zijn feiten! Toch iets anders dan een in vrijheid uit te spreken mening. Mits niet geschreeuwd natuurlijk…
Altijdmijnmening 