Mijn bekende mening over mensen met wie ik een bloglink heb opgebouwd baseert vaak op wederzijds respect. Dus, wie meent dat zijn/haar verhaal belangrijker is dan het mijne en je daardoor gewoon geen enkele reactie achter hoeft te laten aan mijn kant van het digitale gordijn gokt echt mis. Ik zelf ben nogal loyaal, noem het trouw. Mensen die leuk schrijven, gewoon over van alles en nog wat of leuke meningen geven (mag echt afwijken van de mijne) krijgen altijd een reactie. Wie me kent weet dat. En toch zijn er mensen bij die wel genieten van mijn reacties maar er in slagen om maandenlang nul komma nada retour terug te geven. Ik snap dat echt niet. Mis ik dan de frequentie waarop men uitzendt? Zijn mijn blogonderwerpen niet modieus genoeg of voldoe ik niet aan de eigen (al dan niet politieke) normen en waarden van die types? In het verleden kwam ik dat nog wel eens tegen. De linkse activisten, de schrijvers die menen dat alleen hun proza van wereldbelang is, maar wat ik van mijn kant oreer beneden de eigen waardigheid is van die lui! Nou, jullie kennen de meninggever, die raakt al snel verveeld rond die soort bloggers en verliest zijn geduld. Onlangs weer een gelinkte blogster verwijderd. Binnen 9 maanden nul keer gereageerd terwijl ze dat wel regelmatig bij andere bloggers doet en deed. Dan zit er iets niet goed. Knip…..draadje van die link verbroken. En hup verder met de dingen die er wel toe doen. Mijn geduld zit weer op de goede plek. Ik zoek wel naar een vervangende link. En zij die ik volg dank ik voor hun bijdragen n.a.v. mijn verhalen of reacties. Dat houdt de boel gezellig en vooral ook interessant. Stiltes zijn meer voor een eenzaam dorpje op de heide of zo… (Beelden: archief)
De optelsom der branches maakte dat ik ben geworden wie ik nu ben. Gepokt en gemazeld door jobs in vakgebieden die voor veel mensen vooral vanaf de buitenkant worden bekeken en daarbij al dan niet beoordeeld. Een derde sector die altijd mijn aandacht heeft gehad en nu leidt tot wat ik u al 13 jaar digitaal aan kan bieden maar ook tot boeken heeft geleid die gewoon te koop waren of zijn, is de schrijverij. Ik had daar heel vroeger al een aardig gevoel voor. Als klein kind kon ik (al zeg ik het zelf) aardige verhalen maken die ik dan op school mocht voordragen omdat zelfs de toch vrij behoudende katholieke onderwijzers ze wel erg levendig geschreven vonden.
Als tamelijk jonge puber maakte ik al mijn eigen kranten. Later gevolgd door echte magazines, bijdragen aan vakbladen en zo meer. Ik deed daarover ook in mijn vervolgverhaal over de Vliegende Pijl al eens verslag. Nadat ik uit de wereld van de auto’s stapte was de transfer naar die van grotere publicaties waar ik de hoofdredactie mocht vormen, niet zo gek. Schrijven lag en ligt me kennelijk, managen zit in het bloed en de combi zorgde voor veel plezier. En zo rolde ik al schrijvend voor printmedia vanzelf in die van de digitale media. Die later dan weer sociaal werden genoemd. Goed te combineren met andere dingen die op het pad kwamen zoals advies geven aan bedrijven rond betere communicatie en meer. En nu, de rust is wat teruggekeerd in het Meninggeefleven, houd ik me regelmatig bezig met…… Schrijf van alles en nog wat, over vliegtuigen, auto’s, Amsterdam of de horeca. Met plezier, u zult dat begrijpen en hopelijk uit de regelmatige blogs oppikken. En dus straks ook vanuit de herinnering over wat ik op dat Schiphol (en wat andere vliegvelden) zoal meemaakte als keihard werkend mannetje met een carrière wens. Vanaf volgende maand in dit theater. Koop nu alvast kaartjes. Nestel je in het pluche van de eerste rij en onderga….(Beelden: Yellowbird archief/internet)
