Met een kabinet als het huidige, een rampzalige combinatie van linkspopulisten, Farizeeers en de linker vleugel van de VVD die samen niet eens een meerderheid vormen, komt de zorgsector in ons land extra onder druk te staan. En dat is niet voor het eerst. Jaren lang hebben kabinetten van verschillende kleuren en doctrines gezorgd dat die sector werd uitgekleed terwijl de kosten voor het onderhoud van ons volk alleen maar stegen. De oorzaak daarvan voor een belangrijk deel verzwegen. Men wijst wel naar de ouderen (die hebben meer zorg nodig dus stijgen de kosten..) maar men praat liever niet over de grote groepen gebruikers van die zorg die niets hoeven bij te dragen aan de kosten er van. Want dat is niet politiek correct. Nou ik benoem het hier gewoon. Met een constante instroom van lieden die niets bijdragen maar wel geld kosten zal ook de zorg qua uitgaven nooit goedkoper worden. Integendeel. En dus komen de lasten van dat geheel op ons aller schouders als welopgevoede en hard werkende Nederlanders.
Dat gezegd e n geschreven hebbende, tot een aantal weken terug maakten wij de ouderenzorg in de praktijk mee. Het oudste familielid dat wij tot haar 97e met veel mantelzorg en liefde zelfstandig konden laten wonen en leven, was ineens kwetsbaar en moest worden opgenomen in een zorgcentrum. De eerste weken waren daar nog van behoorlijke kwaliteit. Omdat zij een medisch noodgeval was kreeg ze alle zorg denkbaar. Maar op enig moment werd het via allerlei indicaties toch gewoon pleegzorg en verhuisde ze naar een andere etage in hetzelfde gebouw. Van 100% aandacht naar pakweg 50%. Niet omdat men daar minder omkeek naar de oudere clienten? Nee, het was vooral een kwestie van (gebrek aan) menskracht en organisatie die zorgde voor een soort controle op afstand. Soms met twee meiden een hele etage beheren.
Die oudere of demente mensen verzorgen, verschonen, wassen, bedden opmaken etc. Overdag allerlei leuke dingen doen voor oudjes die daar soms wel behoefte aan hadden, maar vaak ook niet. Zware en lichtere gevallen van dementie of andere kwalen bij elkaar. Liefst overdag op een grote zaal waar men de boel nog een soort van in de gaten kon houden. De meiden die (stipt en lekker) eten verzorgden veelal hun klantjes kennend vol liefde met ze bezig. De ‘verpleging’ vooral druk met rapportages en andere zaken. Als wij ons familielid bezochten (in de afwisseling, om en om maar wel elke dag!) moesten we vaak bijspringen als een toiletbezoek nodig was. Wij zijn daar niet voor opgeleid en dat leidde nog wel eens tot kreten van pijn of paniek. Maar duidelijk was wel dat men het personeel hier minder waardeerde dan zou moeten. Het verloop was groot en de bezetting laag. Zeker in het weekend. En dan daarop nog meer bezuinigen? Dat is asociaal in mijn ogen en naar mijn mening. Het betreffende familielid gaf in haar goede dagen aan ‘nooit naar een verpleeghuis te willen’. Na de ervaringen die we daarmee intussen opdeden snappen we dat flink beter dan vooraf toen zij die woorden sprak. Ondanks alle goede bedoelingen van de mensen die daar hun best doen om de ouderen een soort van menswaardige oude dag te geven vol bescherming en verzorging, dat lukt niet als je op die zelfde zorgsector maar blijft besparen. Een schande is dat. Want zo eindigen ouderen in mensonwaardige omstandigheden. Dat moeten we niet willen, en zeker niet toestaan. Dus ik hoop op snelle val van die asociale kabinet. Waar men kennelijk nooit eens in een verpleeghuis komt dan wel alleen daar waar geld geen rol speelt. En laten we de angel ook eens uit het vlees halen v.w.b. de oorzaak van die stijgende kosten. Maakt alles een stuk overzichtelijker en eerlijker…(Beelden: archief)
Altijdmijnmening 