Heel lang geleden, ik was nog maar net aan mijn eerste meningblog begonnen, schreef ik iets op vanuit mijn jeugd. Over die eerste keer dat ik echt vloog. Het was me een ervaring van jewelste voor een ventje dat toen net 14 jaar oud was geworden. En dat beschreef ik toen, heel wat jaren geleden alweer, voor de weinige lezers van mijn nieuwe blog op. Ik vind het nu wel aardig om weer eens wat van die eerste ervaringen neer te pennen in de hoop dat ook de lezers zich niet onbetuigd laten en eens willen melden wat hun relevante eerste keer was in dit kader. Terug naar de zomer van 1963. Mijn toenmalige jeugdvriend Hans met wie ik de passie voor vliegtuigen ongekend diepgaand deelde, had ontdekt dat als je abonnee werd van het luchtvaartblad Cockpit (hoofdredactie Hugo Hooftman), niet alleen een geweldige bron aan informatie per post kreeg thuisgestuurd, maar ook korting kreeg op een rondvlucht boven Amsterdam. En die korting tikte voor ons, jongelui met een bescheiden inkomen, best aan. Naar ik meen betaalde je dan in plaats van 12,50 (fl) negen gulden. En dat konden we als jongelui met wat trekken en duwen net bij elkaar schrapen.

In die zomerse maand van dat jaar 1963 togen we per fiets naar Schiphol dat toen nog aan de Ringvaart gelegen was, en richting het kleine zijplatform waar een minikantoortje gevestigd was van het toen nog buitengewoon bescheiden Martin’s Air Charter. Dat was een nieuwe chartermaatschappij die naast die rondvluchten ook vakantievluchten maakte naar het zuiden van Europa. Dat deed men met een gemengde vloot van oude Dakota’s en een DC-4. Maar die rondvluchten werden gedaan in een De Havilland Dove. Een negenzits vliegtuigje met twee motoren dat af en aan vloog met lieden die net als wij een blik wilden werpen vanaf een paar honderd meter hoogte op Amsterdam. Hoe gek ik ook was op al die vliegtuigen waar ik dagen naar kon kijken, er in stappen was best een heftige ervaring. Toen de kist gevuld was startte de piloot (open cockpitdeur, je zag alles wat hij deed van nabij) de beide motoren en grommend en ploffend reden we naar de startbaan.

De motoren werden voor de start nog even op vermogen getest en dat was al een hele ervaring. Maar de start en het loskomen natuurlijk van een heel andere orde. Langzaam vloog de Dove een linkerbocht en draaide richting Amsterdam. Via Amstelveen naar Amsterdam-Zuid, onze woonstek. We zagen de huizen waar we woonden, de garage die ons leven deels bepaalde, de plek waar mijn leasevader aan de slag was (hij had geen idee dat ik over hem heen vloog) en dan ineens de Dam, het Centraal Station. De rondvlucht werd gevlogen in een soort achtvorm, en dus werd de middelste lus daar gemaakt en draaide de Dove al weer richting Schiphol. Het landen over de stad richting het naast het platform gelegen baantje was een ervaring op zich. Je kwam over het Olympisch Stadion, het Amsterdamse Bos, de Ringvaart en dan ineens was daar weer het beton van Schiphol. Na net 20 minuten was het avontuur afgelopen. Trillend van emotie stapten we uit. Bleven nog even tegen het hek staan kijken naar die kist die ons een ervaring voor het leven had bezorgd. En wist ik ook dat ik buitengewoon verslaafd was aan vliegtuigen en het vliegen zelf. Vreemd genoeg was mijn tweede vlucht met diezelfde Dove een maar maanden later van een heel andere orde, maar dat versterkte wel het gevoel. Maar die eerst keer prevaleerde. En doet dat nog steeds. Vandaar dat ik het verhaal nog maar eens omhoog heb gehaald. En jij? Beste lezer(es)? Welke eerste vlucht kan jij je herinneren? Ben benieuwd!