Vliegen…

Wie me nu, intussen toch al weer ruim 12 jaar, volgt, weet dat ik wel ‘iets heb met vliegtuigen’. Dat begon ooit lang geleden in de woonomgeving waar ik als kind die oude bromtollen van toen voorbij hoorde en zag komen die in die jaren nog gemeengoed waren. Het Schiphol uit die gekoesterde periode lag nog een kilometer of vijf dichter bij de stad en de start- en landingsbanen hadden aanvliegroutes die nog gewoon over de stad heen leidden. Niets zo mooi als een Super Constellation of DC-7C die dwars over de woonstraat heen stak richting veilig Schiphols beton. En bij die machines wilde wel eens een motor ‘afpikken’ onderweg dus zag je een propeller in vaanstand als dat toestel dreunend overkwam. Het maakte allemaal grote indruk op me. Daarbij bouwde Fokker op Schiphol ook nog straaljagers die uitgebreid werden getest voor ze naar de Luchtmacht gingen en ook dat spul kwam nog wel eens voorbij. Het fascineerde me net zo als de trucks van het autobedrijf aan de overkant van onze woning of de huurauto’s die ze daar voor de deur hadden staan. En ik wilde er alles over weten.

Die vliegtuigen werden indertijd uitgebreid beschreven in bladen als ‘Avia’ of ‘Cockpit’. Dat laatste blad werd vol gepend door Hugo Hooftman, een auteur die ik hier wel eens eerder heb beschreven. Met die bladen kreeg je ook nog wel eens een aardigheidje en een erg leuke attentie was een korting op een rondvlucht boven Amsterdam bij Cockpit. Toen ik 14 jaar oud was kreeg ik zo’n kortingbon en toog op de fiets met mijn toen goede vriend Hans naar Schiphol. We gingen vor het eerst echt vliegen. In een tweemotorige De Havilland Dove van Martin’s Air Charter. Welk een avontuur. De machine gromde en dreunde bij de start, na een korte aanloop waren we los en draaiden we richting stad. En vlogen we over de werkplek van mijn leasepa, de straat waar we woonden, de Dam, en langs het Olympisch Stadion.

Welk een avontuur. Ik schreeuwde tegen Hans wat ik allemaal zag en hij schreeuwde terug wat er aan zijn kant van het vliegtuigje te zien was. Het avontuur was ‘al’ na pakweg 20 minuten voorbij. De kist landde weer op Schiphol. En daarna wist ik het zeker, dit moest ik meer doen. Intussen zijn we heel wat jaren verder. En heb ik veel gevlogen. Veelal met groot plezier, een enkele keer met wat minder als het weer zodanig was dat je toch even minder lol beleefde. Van Piper Cub tot Boeing 747 en alles daar tussen in. Ik hield en houdt er een logboekje over bij en dan is toch leuk te zien waarin ik allemaal de vleugels strekte en genoot van de ervaringen. De bestemmingen, de plekken waar we boven vlogen. De toestellen waarin ik vloog. Als 14-jarig jochie over gedroomd en meer dan waargemaakt. Hoe het Hans is vergaan weet ik niet op dit punt. Maar wellicht vult hij me nog eens aan. En dat alles omdat die vliegtuigen van toen over onze hoofden heen dreunden. Waar nu vooral de Groenlinksers zoveel bezwaren tegen maken. Die missen toch een cultureel gen vrees ik. Want trekschuiten en zeilschepen hebben voor mij wat minder aantrekkingskracht. Maar dat zit natuurlijk in die genen. Je bent er maar mooi mee behept…

Charter naar Las Palmas

30377 - DC-3 Moormanair phmag Spl-Oost 1973 Scan10180Het was ergens in 1975/6. Het bedrijf waar ik voor werkte was van de logistieke soort en wij hadden op Schiphol een aardig netwerk opgebouwd van buitenlandse agenten die ons vaak voorzagen van lading die via Schiphol door moest naar een of andere bestemming in de wereld. Maar wij haalden ook veel handel uit de olieboorindustrie en de aanverwante scheepvaartrederijen. Dat kon dus inhouden dat je bij dag en dauw onderdelen of andere zaken moest versturen die naar een boot moesten met pech of bijvoorbeeld naar de Beurs in Londen. We huurden daarvoor kleinere of grotere vliegtuigen in. Met wat zoeken en speuren kon je vaak wel een carrier vinden die met een of ander kistje dat spul van ons op stel en sprong kon vervoeren. Waren avontuurlijke dagen. Mijn job lag nu net in die chartering in die periode van mijn carriere. Op een dag kwam het verzoek om verwarmingspijpen op te komen halen in Rotterdam en die dan met de grootste haast af te voeren naar Las Palmas. Daar lag een tanker op de rede met een kapotte verwarmingsinstallatie en die pijpen dienden als reserveonderdelen. Maar maatvoering en gewicht maakten dat we die dingen niet even met een lijndienst konden vervoeren. De lokale luchtvaartmaatschappij was Iberia en die hadden daar DC-9’s in gebruik. Prachtige vliegtuigen, maar een laadruim van niks. Kortom, er moest gecharterd worden. Kwestie van rekenen.

MAJESTIC-IMO-6512809-ventuari-2Als je het toen normale luchtvrachttarief nam voor dit volume en gewicht en afzette tegen de kosten van een charterkist moest het kunnen. En die chartermachine zou er op tijd zijn. Nu nog even zoeken naar een bedrijf dat goedkoop zou kunnen vliegen en ook een toestel gereed had. Na veel zoeken bleek dat het op Schiphol-Oost gevestigde bedrijf Moormanair een DC-3 had staan die volgens hun (volkomen lege) planbord beschikbaar was. In de periode dat wij per truck die pijpen oppikten zochten zij een vlieger en copiloot om die toch lange vlucht te maken. Voor een DC-3 was het best een eind. Maar het moest kunnen. Tanje Jo, de dame van de planning bij het vliegbedrijf, was normaal slechts bezig met rondvluchtpassagiers maar smeerde voor de bemanning boterhammen en vulde de thermosfles met koffie. Hadden ze de catering alvast maar binnen. Aan het einde van de dag was de DC-3 beladen. Hij vertrok op tijd en verdween ronkend en langzaam klimmend in de avondschemering. De volgende dag zou hij dan op tijd aankomen. Wij informeerden de rederij en de in Las Palmas dienst doende agent. De volgende dag was de DC-3 niet aangekomen. We hadden op de radio niks vernomen over een crash dus hij moest ergens zijn.

LPA AirportVeel bellen naar Schiphol-Oost leverde niet veel informatie op. Tante Jo had geen idee waar de machine was gebleven. ‘Vast een tussenlanding gemaakt’. Dat geloofden we nog wel, maar dan hoefde je slechts de tanks te vullen en door te vliegen toch? Het zat iets anders in elkaar bleek toen wij haar zowat met spijkers aan een muur hadden opgehangen. De crew was gestopt in Tanger. En was in een hotel lekker gaan slapen. Hoezo schema? Alle alarmbellen schoten meteen op rood. Klant boos, rederij boos, agent boos, scheepsbemanning boos. Een tanker met pech op de rede van Gran Canaria kost veel geld! Uiteindelijk kwam er bericht, de oude Dakota was geland in Las Palmas en de spullen waren bij de douane. Woest waren we. Wat een amateurs. De claim die volgde was niet mis. We leidden hem door naar Moormanair. De verzekering zou het vast keurig regelen. Maar ja, klein probleempje, hun tweede DC-3 was ergens bij Londen op zijn buik geland. In de start. Te zwaar beladen met Ajax-fans opgestegen. Het was al snel het einde van deze unieke operatie. De DC-3 die wij hadden gehuurd werd na thuiskomst verkocht aan filmmaker Pim de la Parra. En wij schreven weer een mooi verhaal bij in onze agenda!

De eerste keer de lucht in….

217624 - EHTX - 160587 - Dove G-AVVF - parked Scan10347Heel lang geleden, ik was nog maar net aan mijn eerste meningblog begonnen, schreef ik iets op vanuit mijn jeugd. Over die eerste keer dat ik echt vloog. Het was me een ervaring van jewelste voor een ventje dat toen net 14 jaar oud was geworden. En dat beschreef ik toen, heel wat jaren geleden alweer, voor de weinige lezers van mijn nieuwe blog op. Ik vind het nu wel aardig om weer eens wat van die eerste ervaringen neer te pennen in de hoop dat ook de lezers zich niet onbetuigd laten en eens willen melden wat hun relevante eerste keer was in dit kader. Terug naar de zomer van 1963. Mijn toenmalige jeugdvriend Hans met wie ik de passie voor vliegtuigen ongekend diepgaand deelde, had ontdekt dat als je abonnee werd van het luchtvaartblad Cockpit (hoofdredactie Hugo Hooftman), niet alleen een geweldige bron aan informatie per post kreeg thuisgestuurd, maar ook korting kreeg op een rondvlucht boven Amsterdam. En die korting tikte voor ons, jongelui met een bescheiden inkomen, best aan. Naar ik meen betaalde je dan in plaats van 12,50 (fl) negen gulden. En dat konden we als jongelui met wat trekken en duwen net bij elkaar schrapen.

Oud Schiphol in tje 60-s - 211520In die zomerse maand van dat jaar 1963 togen we per fiets naar Schiphol dat toen nog aan de Ringvaart gelegen was, en richting het kleine zijplatform waar een minikantoortje gevestigd was van het toen nog buitengewoon bescheiden Martin’s Air Charter. Dat was een nieuwe chartermaatschappij die naast die rondvluchten ook vakantievluchten maakte naar het zuiden van Europa. Dat deed men met een gemengde vloot van oude Dakota’s en een DC-4. Maar die rondvluchten werden gedaan in een De Havilland Dove. Een negenzits vliegtuigje met twee motoren dat af en aan vloog met lieden die net als wij een blik wilden werpen vanaf een paar honderd meter hoogte op Amsterdam. Hoe gek ik ook was op al die vliegtuigen waar ik dagen naar kon kijken, er in stappen was best een heftige ervaring. Toen de kist gevuld was startte de piloot (open cockpitdeur, je zag alles wat hij deed van nabij) de beide motoren en grommend en ploffend reden we naar de startbaan.

214006 - crossing 06-24 on 081181 Scan10089De motoren werden voor de start nog even op vermogen getest en dat was al een hele ervaring. Maar de start en het loskomen natuurlijk van een heel andere orde. Langzaam vloog de Dove een linkerbocht en draaide richting Amsterdam. Via Amstelveen naar Amsterdam-Zuid, onze woonstek. We zagen de huizen waar we woonden, de garage die ons leven deels bepaalde, de plek waar mijn leasevader aan de slag was (hij had geen idee dat ik over hem heen vloog) en dan ineens de Dam, het Centraal Station. De rondvlucht werd gevlogen in een soort achtvorm, en dus werd de middelste lus daar gemaakt en draaide de Dove al weer richting Schiphol. Het landen over de stad richting het naast het platform gelegen baantje was een ervaring op zich. Je kwam over het Olympisch Stadion, het Amsterdamse Bos, de Ringvaart en dan ineens was daar weer het beton van Schiphol. Na net 20 minuten was het avontuur afgelopen. Trillend van emotie stapten we uit. Bleven nog even tegen het hek staan kijken naar die kist die ons een ervaring voor het leven had bezorgd. En wist ik ook dat ik buitengewoon verslaafd was aan vliegtuigen en het vliegen zelf. Vreemd genoeg was mijn tweede vlucht met diezelfde Dove een maar maanden later van een heel andere orde, maar dat versterkte wel het gevoel. Maar die eerst keer prevaleerde. En doet dat nog steeds. Vandaar dat ik het verhaal nog maar eens omhoog heb gehaald. En jij? Beste lezer(es)? Welke eerste vlucht kan jij je herinneren? Ben benieuwd!