Afscheid van PoesPoes

WP_20150902_00317,5 jaar was ze bij ons. Nou ja, het grootste deel van haar bestaan was dat zo. PoesPoes, die we onlangs moesten laten inslapen. Ze overleefde haar fysieke broer Patser zo’n 1,5 jaar. Was die ondanks zijn naam en postuur eigenlijk de brekebeen van de twee, zijn zus bleek gemaakt van ijzer. Ze kende geen enkele kwaal, hoefde nooit daar de dierenarts en was tot bijna het laatst toe in zeer goede doen. Maar zoals dat vaak gaat met dieren kwam de verslechtering vrij plotseling. Ze werd heel snel mager (ze had als bijnaam ‘de dikke’ en niet onterecht) likte zich overmatig veel, dronk als een Tempelier en begon de laatste weken raspend adem te halen. Dat was zorgelijk. Dus alsnog naar de dierenarts. Na uitgebreid onderzoek (inclusief foto) was niet echt iets te vinden. Veroudering, ze was op leeftijd. Maar dat constante hijgen bij het ademen maakte ons niet vrolijk. Wel wakker. Want ze zat midden in de nacht ook als een snurkende vent rechtop of likte zich met alle bijbehorende geluiden.

OLYMPUS DIGITAL CAMERA

Daarbij bleken drie bakken water niet genoeg om haar niet aflatende dorst te lessen. Dat ze enorme hoeveelheden urine produceerde was op zich nog niet zo gek, maar toen die plassen op enig moment de daartoe bestemde bakken niet meer bereikten vonden we het genoeg. Het diertje was op. Gelaten ging ze mee voor haar laatste gang naar de dierenarts en lieten we haar daar waardig, humaan en in alle rust inslapen. Zeventien en een half jaar oud geworden. Bovengemiddeld voor de katten die wij ooit tot de onzen rekenden. PoesPoes was er nog een uit de generatie van de jaren negentig. In  huis gekomen met haar broer en ooit samen met nog een huispoes en onze hond samen zorgend voor een hoop leven en sfeer in huis. Ze was voor sommigen heel lief, kwam bij mij op schoot, bij verder niemand anders. Ze maakte mij ’s-morgens wakker door dwars over me heen te lopen als ze vond dat het menselijk gesnurk nu wel lang genoeg had geduurd.

WP_001297Ze was dominant naar andere katten toe. Niet akelig, maar voldoende duidelijk dat sommige plekken in huis echt de hare waren. En als er een nieuw mandje kwam voor o.a. onze jongste telg Pixel, dook zij er met haar omvangrijke lijf als eerste in om dat ding te testen. Ze is niet meer, we hebben er een traan om gelaten en een glas op gedronken. Binnenkort komt ze in asvorm onze kant weer op en gaan we haar verstrooien in de tuin bij haar collega’s die haar vooraf gingen. Het is weer gezelliger in de poezenwereld. En wij ruimen wat zaken op die typisch voor haar waren. Daar horen de herinneringen overigens niet bij. We zullen haar namelijk enorm missen!

 

 

 

Patser – al weer een jaar in de poezenhemel…

OLYMPUS DIGITAL CAMERADat de tijd vliegt is wel duidelijk. Dat ontdekte ik toen ik in mijn agenda terugkeek naar vorig jaar en zag dat we juist vandaag alweer een jaar geleden onder vervelende omstandigheden afscheid namen van onze stoere rode kater Patser. Een naam die paste bij een dier dat vooral voor zijn eigen zus een stevig imago kon opzetten, de vroegere huishond met simpele gebaren (een opgeheven poot was voldoende..) uit diens mand kon verjagen om daar dan zelf in te gaan liggen, maar voor ons ‘baasjes’ een schat was. Hij was ondanks zijn naam een watje, een kater ook met een hoop problemen die hem vanaf zijn jeugd achtervolgden. Zijn laatste momenten waren buitengewoon akelig en dat staat me nog bij als de dag van gisteren. Een spoedkliniek is geen plek om in alle rust afscheid te nemen van een dier dat je zo koestert en waarvan je het idee hebt dat hij altijd bij je zal blijven.

Patser 011006-PA010007 (2) Maar zo zit het leven niet in elkaar. Dat leven is soms wreed. Kent geen genade en dat laatste moet je dan zelf waar nodig  zoeken bij de medische wetenschap. Een jaar alweer, jemig, ik zucht als ik er over schrijf en er aan terug denk. Na lang aarzelen zichten we naar een opvolger, zonder poezen of katten is voor ons geen optie. En bedachten dat onze nieuwe Pixel met zijn karakter en zwarte huid prachtig had gecombineerd met Patser. Samen hadden ze hier de boel wel kunnen controleren dunkt mij. Jammer dat het anders is gelopen. Intussen hebben we de as verstrooid. Op een plekje dat paste bij zijn voorkeuren…in de tuin waar hij zo graag luid miauwend rond liep. We missen hem nog steeds. Zo gaat dat bij een indrukwekkende verschijning. Maar wat hadden we hem graag een langer leven gegund in een goede gezondheid. Jammer dat het maar zo kort duurde (in onze beleving) dat we hem bij ons hadden….

Serieuze vriendschappen

1353441374_0434f15c4eIk beschreef vast al eens eerder hoe ik aankijk tegen het fenomeen vriendschap. Dat is iets om te koesteren. Het waarom zit in de verklaring dat je familie gratis cadeau krijgt bij je geboorte, maar vrienden vooral zelf kiest. En dan moet het klikken van beide kanten. Echte vrienden zijn er niet alleen om plezier mee te maken (al is dat een prima bijkomend pluspunt) maar je moet ook verdrietjes of angsten kunnen delen. Je moet laagdrempelig zijn naar elkaar en geen al te hoge eisen stellen aan wat een vriendschap zoal voorstelt. Ideaalbeelden bestaan niet, wensen en verlangens wellicht. Je moet overeenkomsten met elkaar hebben, maar zeker ook verschillen van inzicht. Oppervlakkigheid is mogelijk, mits dat voor beide partijen voldoende grond is met elkaar verder te gaan.

Romantiek - Al snel is de tv het spannendste moment van de dag...Vrijwel iedereen zal het met me eens zijn dat je in de loop van de jaren ontdekt dat sommige vrienden dat gevoel wat je hen schenkt of van hen verwacht te krijgen, beschamen. Dan blijken vrienden geen echte, maar meer kennissen. Ook leuk, en daar hebben we er met zijn alleen vaak veel meer van. Die vriendschappen zijn er om gekoesterd te worden. Onderhouden ook, en dan niet alleen met de agenda in de hand. Soms is dat lastig, we hebben het allemaal druk, we willen ook nog een sociaal leven met buren, collega’s, familie en zo meer. Maar echte vrienden snappen dat dit wel eens kan leiden tot iets lossere teugels. Bij anderen verhoog je de status operandi als er iets is wat aandacht vraagt of een arm om schouders. Ik koester mij in de gedachte  in de loop van de jaren een reeks echte vrienden te hebben opgedaan. Mensen met of bij wie ik me lekker voel, die ik om me heen wil, en die me het gevoel geven mijn mallotigheden en passies te accepteren om wie ik ben en wat ik voor hen beteken. Dat is wel iets anders dan gezellig koffie drinken alleen. Waarom dit zelfde bij familieleden soms zo ingewikkeld is? Ik weet het niet echt. Valt me op dat binnen sommige families de relaties onderling lijken op liefdevolle vriendschappen, terwijl er bij anderen vaak sprake is van haat en nijd of complet minachting van de bloedbanden. Wellicht is het typisch Nederlands.

HPIM7868_editedOok familiebanden moet je (willen) onderhouden en daar tellen dan de zelfde voorwaarden bij als die gelden voor die hier door mij bejubelde vriendschappen. Wat ik wel aardig vind is dat je ook in de moderne tijd via de bekende media aardige vriendschappen kunt opbouwen. Bloggen leidt bijvoorbeeld soms tot heel mooie dingen en je houdt er af en toe gekoesterde relaties aan over. Ook hoor ik wel eens dat mensen die elkaar via een van de bekende digitale en sociale netwerken hebben leren kennen, ook irl aardig door een deur kunnen en daaraan een vriendschap voor het leven overhouden. Vriendschap komt in vele vormen. En daarmee sluit ik het thema maar even af. Hebben jullie ook vriendschappen die je elke dag nog koestert? Waar je blij mee bent of vrolijk van wordt? Die je niet ziet als verplichting? Vertel, vertel……