Kanjer-Queen..

Kanjer-Queen..

Het is alweer lang geleden dat we mekaar voor het laatst IRL zagen. Tijdens de indertijd nog populaire Weblogmeetings in Delft en omstreken. Rietz was toen al een fenomeen. Haar blogs doorspekt van plezier maken en observaties van het dagelijks leven in en om de familie. Daarna werd het een relatie op afstand. Een Queen-of-the-blogs uit het Haagse natuurlijk op enig niveau.

Tientallen andere bloggers droegen en dragen haar op handen. En steunden haar waar het kon tijdens erg lastige en verdrietige jaren tussen toen en nu. Gelukkig houdt ze het plezier overeind om er af en toe een keertje op uit te gaan en daarbij andere bloggers bij hen ‘thuis’ te ontmoeten zorgt nu weer voor erg aardige persoonlijke observaties. Ook Amsterdam stond op de agenda. Maar om allerlei redenen kwam het er even niet van, maar onlangs wel. En met veel plezier maakten we weer kennis en trokken we na een lekker bakkie bij ‘De Eerste Klas’ in het CS zelf, dwars door het centrum van Amsterdam langs alle bekende plekken, maar vooral ook die waar niet te veel toeristen hun vertier zoeken.

De Jordaan, inclusief Westertoren, het Leidsepleinkwartier, Vondelpark, Concertgebouwbuurt, de Pijp, we aten een lekker hapje bij Kwekkeboom, draaiden daarna het roer en liepen via via weer naar de Spiegelstraat, grachtengordel, namen en-passant het Begijnhof mee en de daar gelegen katholieke kerk die wel geopend was waar de Engelse protestantse haar deuren ferm gesloten hield. We aten een roomijsje bij de beste ijszaak van onze stad, v.d.Linde (echt proberen als je hier bent) aan de Nieuwendijk, en liepen over het Rokin, Dam, Damrak, en ook nog richting de Basiliek van Sint Nicolaas aan de Prins Hendrikkade. Toen we daar in alle stilte even keken hoeveel stappen we intussen hadden gezet, bleken dat er toch al 20.000 te zijn.

En dat is best veel. Zeker als je maar weinig rustpunten kent, ook al stopten we onderweg nog wel eens voor dit of dat en zeker een paar leuke fotosessies. Want de Queen kan poseren, de gulle glimlach naar de fotograaf een verrijking van een verder aardig zonnige dag. Toen zij uiteindelijk de koninklijke trein terug naar de hofstad nam liepen wij nog een stukje de stad door. Immers, het weer was fraai en de dag was erg gezellig verlopen. Ik liet de stem even op adem komen, want kwekte en kwaakte tijdens haar bezoek natuurlijk weer (te)veel, vol liefde over mijn stad. Maar later thuis constateerden we dat je met die Queen een erg fijne gaste in je eigen stad haalt en zij in staat is om vol te houden wat flink wat jongeren alleen maar kreunend en steunend ondergaan. Je bent een Queen of niet. Maar een Drama-Queen is het absoluut niet. Wel een leuke griet… (beelden: Prive)

Gemiste kroketten…

wp_20150401_004Nadat de medische molen als resultaat en conclusie opleverde dat ik in een redelijke conditie verkeer maar dat ik wat moet letten op mijn cholesterolniveau startte ik zelf maar met een soort van dieet wat moet zorgen voor verlaging van alles behalve al te veel leefgenot. Dus ook geen alcoholische drankjes meer, geen suiker in de thee, en verder minder, minder minder van alles wat ik normaal naar binnen werk(te). En dat wordt dan automatisch vast ook gemerkt door onze favoriete hoofdstedelijke banketbakker Kwekkeboom waar we voorheen erg graag na een stevige wandeling neerstreken voor een bakkie thee met een lekker broodje kroket (vrouwlief neemt steevast iets anders…). Die kroketten van deze lui zijn nationaal beroemd en dat zit hem toch in de vulling en structuur. Een lekkernij waarbij mij de tranen uit de ogen lopen als ik eraan denk dat ik die nooit meer zou mogen verorberen. Een kroket is natuurlijk een in het vet gebakken ding, vol vlees en saus, wat zout plus nog zoiets en goed heet gebakken (krokant maar niet te bruin) zijn ze het lekkerst. Een genoegen! Tot mijn besluit om op dat minder-minder-minder te gaan zitten, waren we toch tenminste een keer per week te gast bij die lui. Dat hakt er in. Zet het nu vermijden ook zoden aan de dijk? Vast niet, maar symbolische beslissingen zijn ook van waarde.

kwekkeboom-f-bolHet is trouwens opvallend hoe wij Nederlanders met die kroketten omgaan. De meeste van die dingen worden genuttigd bij een snackbar, liefst lopend op straat, en dan maar proberen tong en binnenkant gehemelte niet te verbranden. Daarmee is de kroket al decennialang een arbeidersgerecht geworden terwijl het ooit, lang geleden alweer, meer iets was voor de hoge heren en dames, als gerecht tussen voorspijs en hoofdgerecht. En je had ook heel wat verschillende soorten weet ik nog. Als kind maakte ik mee dat mijn moeder bij een heel bijzondere gelegenheid nog trakteerde op garnalenkroketten, dat was echt iets aparts, en dat at je echt niet met je handen of zo. Daar werd met mes en vork van genoten. Tegenwoordig is die kroket een lunchgerecht. Ik heb vaak aan mijn buitenlandse gasten van toen moeten uitleggen wat dat voor dingen waren, wat erin zat en hoe het smaakte. Goede exemplaren werden naar waarde geschat. Hoe donkerder gebakken en hoe meliger gevuld, des te minder enthousiasme.

kwekkeboom-kroketWij Nederlanders zijn er in ieder geval gek op. Iedere vaderlander eet er 22 per jaar. In totaal worden er 350 miljoen per jaar gemaakt. Een deel van de kwaliteit waar ik zelf zo van hou. Maar nu even niet. Ik moet afzien, lijden, hongeren, houtjes bijten…. Daarom wellicht dit smakelijke blogverhaal. Voor hen die er straks lekker in bijten, ga je gang. Eet smakelijk en denk aan mij….

Planmatig lijnen…

1414344+s(120!x120!)Ook al hoorde ik heel lang dat mijn ‘buik best mee viel’ en ik niet de indruk maakte op anderen al te dik te zijn besloot ik onlangs toch maar om wat af te vallen. Gewoon door minder lekkernijen tot me te nemen. Samen met vrouwlief, die altijd vraagt om solidariteit om haar eigen gevecht tegen de overmatige kilo’s te voeren. Zodra ik niet mee doe, is het voor haar een schier onmogelijke opgave. En ach, kwaad kan het zeker niet. Dus zijn we nu een week of drie bezig met restrictief eten en drinken. Weinig tot geen suikers, vetten, tussendoortjes, hapjes, drankjes etc. Ik snoep zelfs niet uit de TumTumpot die hier naast mijn toetsenbord staat. En, het zal niet verbazen, het heeft zijn effecten. Na twee weken twee kilo kwijt en ik moet bij veel broekriemen gaatjes extra prikken om die broeken niet van de toch al niet te omvangrijke billen te laten glijden. Dat geeft wel hoop. Daarbij voel ik me beter, fitter ook. Al was die fitheid nooit echt een probleem.

altAjHi5y_BrGOmfVsHmqDnsAnFJfpKG6JEzQJ0pPp8Oyc9Gaan we wandelen doe ik vrolijk mee in hoog tempo en neem zelden of nooit de roltrap, maar altijd de treden van de trappen per twee tegelijk. Dat ik niet meer al te veel fitheid in de gewrichten bespeur is onderdeel van de volgende ronde, qua planning althans. Moet toch weer eens aan de oefeningen op dat gebied, dat helpt ook om de buikomvang te doen afnemen. Vraag twee is natuurlijk wel, is het allemaal gezelliger geworden? Nou voor de leveranciers van alle lekkers vast niet. We waren vaste gasten in de Bijenkorf (thee met tompouce) en Kwekkeboom (broodje kroket). Daar lopen we nu aan voorbij. De maaltijden zijn minder omvangrijk, een enkel bord volstaat. In plaats van vier, twee boterhammen tussen de middag en als we s ’avonds trek krijgen nemen we een stukje appel of peer.

WP_005205 Nog goed voor de spijsvertering ook. Het kan dus wel en als je er eenmaal aan gewend bent geraakt is er niet veel meer aan. Doorzetten is de boodschap, dat wel. Alleen die rimpels overal….is dat ook een gevolg van? Of is het verval zodanig snel ingezet als de herfst in het bos soms al doet in augustus? Jemig, dat belooft dan nog wat. Maar door een beetje te lijnen houd ik de winter nog maar even bij me vandaan. Jammer van die dromen. Die gaan toch vaak over heftige schnitzels met frietjes en talloze glaasjes heerlijke wijn op een terras aan de Rijn en zo meer….